Vierenveertig min tweeëntwintig
De helft van mijn leven
Je was er, vanzelfsprekend
Ik nam je voor lief
Tot later als ik groot was
En feesten niet meer zo belangrijk

Dit weekend niet naar huis
Misschien volgend weekend
Gelukkig dat ik er was
Dat weekend voor je stierf
Op een maandag, net als vandaag
Wat was je blij dat we er waren

Maar ik vertrok op zondagochtend
“Gaan jullie nu al?”
Mijn toenmalig lief
Vond dat hij weer lang genoeg
In Bunde was geweest
En ik ging mee

Slaafs als ik was (of gewoon zwaar onder de plak)
Bepaalde hij vaak wat ik deed
Terwijl jij me toch had geleerd
Dat voor jezelf opkomen mag
Dat ik zelf achter het stuur zit
Dat zo gehate stuur

Want rijden, was niet aan jou
En is niet aan mij besteed
Je kon onredelijk boos worden
Als je naar Frankrijk reed (of welke fijne vakantiebestemming dan ook)
En wij maakten te veel geluid
Op de achterbank

Ik zou er alles voor over hebben
Om je nog eens uit je slof te horen schieten