Aftellen

Mijn favoriete blogsters Lilith/Kelly en Zezunja/Maartje vasten niet tot aan Pasen, maar bloggen. En wat ben ik daar blij mee. Een perfect begin van de dag om met een kop koffie hun verhalen te lezen. En het perfecte excuus om dat ene lastige interview vooral nog niet uit te werken. Lilith nam een leuk ‘stokje’ over en ik vind het een uitdagende invuloefening dus ik doe mee.

10 DINGEN OVER MEZELF

boekenwurm | flapuit | danseres in het diepst van mijn gedachten | ongeduldig | onhandig (lomp) | geografisch gehandicapt | snel in tranen | avontuurlijk | slechte spaarder | perfecte oppas voor kinderen die niet te braaf zijn, maar van heuvels af willen rollen en in bomen willen klimmen

9 DINGEN DIE IK LEUK VIND

lezen (duh) | schrijven (duh) | sterke koffie | koken met restjes | verse bloemen in huis als ik ze niet zelf schuin hoef af te snijden en in een vaas zetten | zwemmen | vrijdag visdag | dat ik 10 km achter elkaar kan hardlopen

8 DINGEN DIE IK NIET LEUK VIND

mensen die alleen aan zichzelf denken | kleedhokjes bij het zwembad | Belgische cappuccino, met slagroom in plaats van melkschuim | opstaan als het nog donker is | autorijden | cijfers | poetsen | bergop fietsen

7 PLEKKEN WAAR IK GRAAG BEN

ons bed | het bankje voor het kapelletje in het Lanakerveld | onze douche tot het moment komt dat ik ‘m af moet drogen | de Vlaamsesteenweg in Brussel | in de trein met een boek in een tweezitter voor mij alleen | de Veilinghavenkade in Utrecht | de Visserijbuurt in Gent

6 MANIEREN OM MIJN HART TE WINNEN

met humor | door me een kaartje te sturen | met een spontaan voorstel om iets leuks te gaan doen | door voor me te koken | door me een onbekend bitter en blond speciaalbier te laten proeven | met muziek

5 PLAATSEN WAAR IK NOG HEEN WIL

de brug tussen Denemarken en Zweden | Zanzibar | museum MIMA in Molenbeek | Texel

4 DINGEN WAAR IK NIET ZONDER KAN

boeken | muziek | liefde | zon

3 LIEVELINGSLIEDJES

San Andreas Fault – Nathalie Merchant | Winter – Tori Amos | Gorecki – Lamb

2 WENSEN

dat de mensen die ik lief heb gezond worden/blijven en heel oud worden | een hond

1 LAATSTE WOORD

leef

dscn3091.jpg

 

Advertenties

Lokale verkiezingen #1

Goedemorgen deze zonnige morgen,

Gisteren viel het tienpuntenplan van Partij Veilig Maastricht (PVM) op de deurmat. Ik had dit ‘plan’ online al voorbij zien komen en er eens hartelijk om gelachen. Van de papieren versie kregen de leuke jongen uit de trein en ik opnieuw de slappe lach. Voor de leuke jongen eindigde dat in een heftige hoestbui, hij is een beetje ziek.

“Nederlandse taal leren is verplicht”, staat in het programma. Dit is gewoon landelijk beleid en voegt dus weinig toe aan de lokale politiek. Dit actiepunt staat bovendien in een folder waarin ook gei”ntegreerd (met de puntjes boven de N, dat krijg ik niet eens voor elkaar) en armoedebeleidt staan samen met tig andere fouten. Vooral met enkelvoud en meervoud lijkt PVM moeite te hebben.

Lage lasten zijn volgens PVM topprioriteit, maar voorstellen om die lasten (vaag begrip) laag te houden, komen in de folder niet voor. Beter onderhoud van openbaar groen en meer investeren in het onderhoud van wegen zijn doorgaans geen maatregelen waardoor je minder belasting gaat betalen.

“Een sluitende begroting”, is voor de zekerheid ook nog opgenomen in het bijzondere PVM-tienpuntenplan. Erg grappig, want in de folder worden vooral maatregelen genoemd die geld kosten. Naast eerder genoemd onderhoud van groen en wegen moet er bijvoorbeeld geïnvesteerd worden in een “campagne om Maastrichtse tradities en dialect te stimuleren.” Dat past zo lekker bij die verplichting om Nederlands leren. Dat mensen boven de 60 niet meer hoeven te solliciteren past trouwens ook heel lekker bij het tegengaan van werkloosheid onder ouderen.

Het enige bezuinigingsvoorstel dat de partij doet, is “geen subsidie voor mondiale en ontwikkelingsprojecten.” Wat ik daarvan vind, laat zich raden. Maar ik vrees dat veel inwoners van Maastricht dit een briljant idee vinden.

Ik ben benieuwd wat voor moois ik nog meer van de deurmat mag plukken de komende weken. Ik wens iedereen veel wijsheid bij het stemmen op 21 maart. Ondertussen blijf ik lachend en soms een traantje wegpinkend partijprogramma’s en campagnefilmpjes bekijken.

Groetjes,
Lieke

P.S. Ik zag net op de website van PVM dat een aantal taalfouten inmiddels is verdwenen.

 

 

 

Raadselachtig huishouden

Het huishouden is voor mij al 37,5 jaar een raadsel. Iedere twee weken schone lakens op bed vind ik een goede frequentie, dus dat zit al jaren in mijn systeem. Dat je niet met een schuurspons je auto moet wassen, snap ik sinds ik dat een keer gedaan heb (geen zorgen leuke jongen uit de trein, het was mijn vorige auto). Maar verder doe ik maar wat.

Welk doekje?

Als er op de fles schoonmaakmiddel een plaatje van een glanzend fornuis staat, is het geschikt voor de hele keuken. Staat er een blinkend toilet op dan kan ik er de hele badkamer mee doen. Toch? Maar met welk doekje dan? Die hele zachte, die iets minder zachte, of die vaatdoek? Of gewoon schoonmaakmiddel spuiten en daarna afdrogen? Met een theedoek, of juist niet? En waarom heet dat eigenlijk een theedoek? Waarvoor mag ik wél die schuurspons gebruiken? En hoezo blijven er altijd strepen op de spiegel staan?

spons

Collateral damage

Bovendien ben ik onhandig. Zeg maar gerust lomp. Een hoeslaken opvouwen, dat probeer ik niet eens meer. Een stofzuigerzak vervangen ook niet, nadat ik iets afbrak in het binnenste van de stofzuiger. Soms probeer ik ons huis grondig aan te pakken. Dan til ik de vazen op die op de keukenkast staan om de hele bovenkant van de kast te soppen en stoot ik met die vazen tegen het plafond. Dan schuif ik de bank van de muur om erachter te zuigen en struikel over de stofzuiger als ik weer achter de bank uit kruip. Dan lig ik op mijn buik om de convectorput uit te zuigen en laat de roosters uit mijn handen vallen… op de plint, op onze mooie vloer, of tegen de muur.

Doe mij maar groen

Het enige aan het huishouden wat ik leuk vind en waar ik talent voor blijk te hebben, is ‘het groen’. Zowel binnen als buiten doen onze planten het fantastisch. Sommige planten verhuizen al sinds Tilburg met me mee! Van het voorjaar tot ver in het najaar hadden we frambozen in de achtertuin. De aardbeienplant is in een jaar tijd in omvang verdubbeld. De Japanse sierkers in de voortuin kan ieder moment in uitbundige roze bloesem uitbarsten, als de vorst geen roet in het eten gooit. Ook in de tuin ben ik onhandig, maar de schade die ik daarmee veroorzaak, is vooral schade aan mezelf. Een stuk uit mijn vinger knippen met de snoeischaar bijvoorbeeld…

VoortuinWie een geschikte hulp in de huishouding voor ons weet, mag het zeggen!

Op dit moment #5

Regelmaat is ver te zoeken. In alles. Dus ook in deze rubriek.

Genieten van: de luxe die bij het ondernemerschap hoort. De afgelopen weken had ik zo’n 30 uur in de week aan schrijfwerk, in plaats van de 40+ uren waarmee ik 2017 heb afgesloten. Dat betekent dat ik af en toe uitgebreid koffie kan drinken met mijn mede-flexplekhuurders, dat ik midden op de dag boodschappen kan doen, dat ik door de week tijd heb om te gaan sporten.
Er komt een drukke periode aan na de carnaval. Een aantal klanten heeft nieuwsbrieven, personeelsbladen en nieuwe websites aangekondigd die allemaal rond 1 maart af moeten zijn. Nu nog even profiteren!

Blij met: de super stoere, vette, gave, spontane actie van de leuke jongen uit de trein vorige week. Ineens waren we bij de AB in Brussel en zagen we de Stereophonics. De dag erna slenterden we door onze favoriete stad en kochten allebei een paar schoenen. Ons hotel was fijn, zij het aan de kitscherige kant.

hotel dansaert

Balen van: ons uitstelgedrag. Bulldozers, dat zijn en blijven we. Sommige belangrijke zaken zijn in het afgelopen jaar gelukkig geregeld. Zo kwam er na heel lang wikken, wegen, dubben en twijfelen eindelijk een auto. En zo ben ik sinds 1 januari in het trotse bezit van een bedrijfsaansprakelijkheidsverzekering.
Andere verzekeringszaken, waarvoor ik al maanden geleden naar een heuse adviseur ging, liggen nog te versloffen. Net als dat voornemen om een deel van mijn geld te beleggen, aangezien een spaarrekening geen bal oplevert en een arbeidsongeschiktheidsverzekering te duur is. En het allerbelangrijkste: de beslissing over kinderen. Ik vind niet dat ik daar nog heel lang over na kan denken en mijn lijf waarschijnlijk ook niet. Ik word dit jaar 38. Toch nemen we geen besluit. Soms huil ik van frustratie.

Aan het lezen in: Gala. Boekenweekgeschenk van Ronald Giphart uit 2003. Een jonge actrice heeft een ‘see ya when I see ya’- relatie met de grappige Fräser en een onstuimige, geheime relatie met haar woest aantrekkelijke agent Panc. Als Pancs vrouw op kantoor komt vertellen dat Panc ongeneeslijk ziek is, begint de verwarring. Op het Gala uit de titel loopt alles uit de hand. Dit boekje heb ik vanavond uit. Misschien dat ik morgen voor de tweede keer ga proberen om In de ban van de roos tot me te nemen. De vorige keer kwam ik niet door de uitvoerige, ingewikkelde beschrijvingen heen waarmee het boek begint. 

Aan het kijken naar: niets. Althans, niet consequent. De eerste afleveringen van Wie is de mol? gezien. Toen een zaterdag gemist en daar strandde het schip. Bij Over mijn lijk was het andersom. De eerste afleveringen gemist en ook niet teruggekeken. Maar het daarna wel tot het einde gevolgd. Ik wacht met smart op het volgende seizoen van The Bridge.

Aan het luisteren naar: Ozark Henry, Nathalie Merchant, The Cranberries. Muziek die perfect bij grijze dagen past. Staat de radio aan dan is dat Studio Brussel of NPO2. Ik vind de middagshow van Ruud de Wild één van de meest agressieopwekkende radioprogramma’s ooit, daar kan ik echt niet naar luisteren. In mijn haast het programma weg te klikken als ik in de auto zit, kom ik soms op hele andere zenders terecht. Zo luisterde ik vorige week ineens naar Q Music.

Eten: die supersonische oven die ik per se in de keuken wilde hebben, gebruik ik gelukkig steeds vaker. Zo lag er deze week een kipje in te sudderen, omwikkeld met spek en bestrooid met basterdsuiker en chilivlokken. Voor diezelfde maaltijd grilde ik bloemkool in de oven, maar dat viel een beetje tegen.
De leuke jongen uit de trein en ik zijn overigens zeer goed bezig. We snoepen minder (we slaan zelfs allerlei traktaties af die collega’s voor onze neus zetten), we drinken minder, we eten gezonder en we eten vroeger op de avond. Dat laatste gaan we helaas niet volhouden, want als we het allebei druk hebben, zijn we niet voor 19 uur thuis.

Sporten: afgelopen maandag rende ik een rondje en brak mijn eigen snelheidsrecord: 4,35 km in 30 minuten. Het was pas de tweede keer dat ik dit jaar ging hardlopen en ik was trots op mezelf.
Hardlopen is niet mijn enige sportieve activiteit. Ik ga regelmatig zwemmen met mijn lieve vriendin M en ik werk me bijna iedere week in het zweet op de crosstrainer en het roeiapparaat in de sportschool. Bovendien lopen de leuke jongen uit de trein en ik bijna iedere dag naar kantoor. Heel soms gaan we nog met de fiets, zoals vandaag, omdat we straks nog een visje moeten halen op de markt. De beloning op de weegschaal blijft tot nu toe uit, maar ik zit wel lekker in mijn vel.

Leuke dingen om naar uit te kijken: die zijn er veel 😀 Woensdag plande ik met twee vriendinnen de datum voor een weekendje weg in de zomer. Brussels Summer Festival staat vanzelfsprekend ook op het zomerprogramma. Met de leuke jongen uit de trein ga ik in september op vakantie in Scandinavië. Noorwegen en Zweden of Zweden en Denemarken. En in hetzelfde seizoen is ook het jaarlijkse vriendinnenstedentripje. Ongetwijfeld komen er nog veel meer leuke uitstapjes op mijn pad. De leuke jongen uit de trein gaat eind maart een paar dagen met zijn broer weg, eens kijken waar ik in de tussentijd naartoe ga…

Op stand

 

 

Brief aan mijn papa

Lieve papa,

Je luchtgitaar al gestemd? Je krijgt alweer bezoek daarboven.

Eén voor één vallen onze gezamenlijke muzikale helden om. Ik ben nog niet bekomen van Tom Petty, nu ineens Dolores O’Riordan voorgoed het podium verlaat. Pas 46 jaar. Nog jonger dan dat jij geworden bent.

Weet je nog? Je vond Zombie eigenlijk iets te stevig, maar je speelde toch mee met de harde, logge gitaren. De oerschreeuw In Your Head klonk geregeld door de woonkamer. Ik denk vanaf een cassettebandje dat je kreeg van Hans. Later kocht ik de cd Bury the Hatchet voor je, maar hield zelf de poster die erbij zat.

Je genoot het meest van de luisterliedjes. Cordell was favoriet. We voegden het op het laatste moment toe aan de setlist van je crematie. Maar iemand vergat op play te drukken.

Cordell, 
Time will tell, 
They say that you’ve passed away, 
And I hope you’ve gone to a better place.…

Als het nog even zo doorgaat met omvallende artiesten (en met machthebbers die hel en verdoemenis preken en er graag persoonlijk aan bijdragen de wereld om zeep te helpen), zit jij binnenkort zéker op een betere plaats dan wij hier beneden.

Wat zou ik dat graag geloven.

I have always kept my faith in love
It’s the greatest thing from the man above

Doe Dolores de groeten van me.

Liefs,
Lieke

2017

15147313675511675004233.jpgWat was je goed voor mij, voor ons 2017.

Dat voelde niet altijd zo, bijvoorbeeld toen de klusjesman voor de zoveelste keer niet kwam opdagen om de badkamer te betegelen, toen de douche voor de tweede keer lekte, of toen ik huilend naar huis reed van een opdracht omdat ik echt te veel werk had aangenomen.

Maar wat zijn we een bofkonten. Niemand werd ziek, niemand ging dood. Vrienden en familie bleken wederom goud waard. We verhuisden naar een fijne plek waar mijn schoonouders zich het licht uit de ogen werkten om van ons huis een paleisje te maken (nog steeds work in progress). En als 100% zelfstandig ondernemer schreef ik mooie verhalen en schreef ik mezelf in de zwarte cijfers. Na een jaar waarin ik net het minimumloon aantikte, bracht 2017 ademruimte en nog meer. Nee, geld maakt niet gelukkig, maar is toch verdomde handig. Het voelt zo goed om overal de helft van te kunnen betalen. Het was één van de beste beslissingen uit mijn leven om te stoppen in loondienst.

En vandaag sluiten we het jaar af in mijn geliefde stad Parijs (al is Brussel inmiddels een serieuze concurrent). Straks proosten we bij de Sacre Coeur met een plastic beker vol bubbels op wat nog komt, terwijl we neerkijken op miljoenen lichtjes. De leuke jongen uit de trein is hier voor mij, de schat, want hij was liever thuis gebleven.

Dankjewel aan wie er met en voor ons was in 2017. Zonder jullie was het jaar niet half zo goed geweest. Ik wens jullie een fenomenaal fantastisch fijn 2018!

Liefs -xxx-
Lieke

P.S. Op mijn zakelijke pagina verpakte ik mijn nieuwjaarsboodschap in een blog over cijfers.

Avontuurlijke eters

Een uitstapje. Bedoeld als kerstborrel en jaarafsluiting voor collega’s. Gelukkig voor mij tellen vrijwilligers en freelancers ook mee als collega.

sushi

Vier van de zes mensen vragen om bestek. Nummer vijf eet vooral met zijn handen. Ik houd dapper stand met mijn stokjes. En beleef een avontuurlijke avond met avontuurlijke eters. Wat de boer niet kent, stopt hij zéker in zijn mond.

“Getverdemme. Ik snap wel waarom wij zulke bonen niet eten.”
“Je had de bonen uit hun jasje moeten halen.”
“Oh, en dat zeg je nu pas!”

Over de wasabi: “Is dat kruidenboter? Waar is het stokbrood?”
Over de gember: “Die plakjes zalm zijn wel heel dun gesneden.”
Over de bakjes voor de sojasaus, terwijl de serveerster afruimt: “Waar waren die eigenlijk voor?”

Afgeladen vol, licht aangeschoten en uiterst tevreden rollen we het restaurant uit. Altijd leuk om mensen op een andere manier te leren kennen. Dat er nog maar vele avontuurlijke avonden mogen volgen.

 

 

Eergisteren was het weer papadag

papa.png

Lieve papa,

Op jouw sterfdag wilde ik een blog schrijven over gemis en doorgaan en hoe snel de tijd voorbij gaat. Dat kwam er niet van. Net als die ‘brieven aan mijn nichtje’ die al in geen maanden meer het licht zien. In mijn leven loopt namelijk maar weinig volgens plan. Werkontwijkend gedrag, daar ben ik in ieder geval goed in. Dus vertrouw ik mijn gedachten nu toe aan ‘de wereld’ terwijl ik eigenlijk een verslag zou moeten schrijven over een onderwerp dat jou zeer geboeid zou hebben: jongeren die niet naar school gaan en niet werken.

Op 9 december huilde ik, zoals gewoonlijk.
Niet omdat jouw dood op die dag meer pijn doet dan anders.
Ik vraag er op 9 december altijd een beetje om.
Door de muziek te draaien waar jij van hield.
En dan komt ‘Have I told you lately’ voorbij en is er geen houden meer aan.

15 jaar zonder jou.
Zonder wandelingen over de dijk en door het bos.
Jij met je handen op je rug net als je vader.
Zonder luchtgitaaroptredens.
Zonder gekke fratsen.

Zoals die keer dat beste vriendin B belde:
“Met Fransiscus van Assisie”
“Oh, dan ben ik verkeerd verbonden.”
“Ken je mij niet? Ik ben al 750 jaar dood!”

Of die keer dat jij je zus belde, toen we terug waren van vakantie:
“Ik bel je even om te zeggen dat het slecht weer was in Frankrijk. We zijn doorgereden naar het zuiden. Staan nu op het punt om over te steken naar de Sahara. Het kan dat je een tijdje niets van ons hoort.”

Steeds vaker vraag ik me af hoe anders mijn leven zou zijn als jij er nog was. En of ik mijn verleden bekijk door een roze bril. De werkelijkheid botst namelijk met hoe mijn leven zou moeten zijn.

We konden overal over praten, benadrukten mama en jij steeds. Maar we zijn geen praters. Althans, niet met elkaar. Vier leden van een gezin vol liefde, maar ook een gezin van broze verstandhoudingen en elkaars keuzes niet begrijpen. Een gezin waar de koude kant soms echt in de kou staat. Vier mensen die van elkaar houden, maar dat zelden tegen elkaar zeggen.

Ik denk dat je het daar moeilijk mee zou hebben. Verbeeld me dat alles gemakkelijker zou gaan, als jij er nog was geweest. Zie voor me hoe je samen met de leuke jongen uit de trein in de tuin staat en een sigaretje rookt, een pilsje drinkt en praat over muziek. Hoe jullie samen filosoferen over incompetente ouders en wat er van hun kinderen moet worden. In mijn verbeelding is alles mogelijk. Maar de optie dat jullie elkaar niet aardig zouden vinden, wil ik niet verkennen.

(Brrrr, ik haat het woord ‘zouden’ en nu strooi ik ermee).

Ondertussen baan ik mij struikelend een weg door het leven.
Bang om een slechte dochter en zus te zijn.
Bang voor belangrijke beslissingen of daarmee al te laat te zijn.
Onzeker over de toekomst.
2017 is een zakelijk succes, maar er zijn geen garanties voor 2018.

Jij gaf ook nooit garanties, onderstreepte onze eigen verantwoordelijkheid en leerde ons discussiëren op basis van argumenten. Mama en jij vulden elkaar perfect aan. Jullie waren een liefdevol voorbeeld van elkaar knuffelen en kussen in ons bijzijn. En soms maakten jullie ruzie. Meestal op momenten dat jullie (te) weinig tijd hadden voor elkaar. Hoe herkenbaar.

Het is vooral dankzij jullie opvoeding, dat ik ben wie ik ben. Een vrouw met angsten en onzekerheden die er soms dingen uitflapt die ze beter voor zich kan houden. Maar ook een vrouw met een machtig mooi leven. Met een liefdevolle relatie en een grote groep vrienden. Met een bedrijf dat zonder kruiwagens en startkapitaal is geworden wat ik wilde. Met een grote nieuwsgierigheid en de drang om altijd te blijven leren.

Maar verdomme, wat zou ik je graag nog eens tegen mama horen zeggen “Dat hebben we toch goed gedaan.”

Ik blijf papa’s kleine meisje. Verlangend naar bevestiging.

Ik hou van jou.

Liefs,
Je oudste dochter

 

Roetveegpiet

Mijn vorige blog ging over het uiterlijk van de over het dak buitelende pieten die ervoor zorgen dat veel kinderen in Nederland voor of op 5 december worden bedolven onder een stapel cadeaus. Ik was er daar één van afgelopen zaterdag.

Van mij mogen pieten dus best van uiterlijk veranderen. Als tradities nooit zouden veranderen, aten ik iedere dag aardappelen, mocht ik niet buitenshuis werken of stemmen en was de dominee of pastoor al tientallen keren komen vragen waarom ik nog geen kinderen heb. Ik moet er niet aan denken!

Dus vroeg ik, gesteund door ‘mijn’ Sinterklaas, aan de mensen van de schmink om van mij een roetveegpiet te maken. De mensen van de schmink zijn hele aardige mensen die iedereen vriendelijk ontvangen en die zich met schminken en verhuren van pakken vrijwillig inzetten voor enkele lokale verenigingen.

Maar aardig of niet, de mensen van de schmink vonden mijn vraag absurd en dus kreeg ik commentaar in de vorm van: ‘Wat een onzin. Die hele discussie zou niet eens gevoerd moeten worden. Het is ons feest. Het was nooit een probleem, dus waarom moet het dan veranderen…’

Na nog wat gesputter dat een roetveegpiet veel moeilijker te schminken is dan een ‘gewone’ piet, kreeg ik wel mijn zin. Volgens de mensen van de schmink had nog niemand anders erom gevraagd, terwijl ze toch al tientallen roze gezichten hadden getransformeerd. Benieuwd of dat volgend jaar anders is.

Roetveegpiet

 

 

 

 

Gewetensnood

Even werkontwijkend gedrag vertonen door op Facebook te kijken wat mijn vrienden en bekenden zoal bezig houdt, is in deze tijd van het jaar een pijnlijke confrontatie met denkwijzen die niet de mijne zijn.

Wat een dramatische filmpjes van huilende Pieten met sentimentele muziek eronder. Wat een uitroeptekens. Deel dit en deel dat en teken de petitie zodat Piet zwart blijft. Bron van dit soort berichten zijn vaak pagina’s met enge titels zoals ‘Nederland is mijn land’. Brrrrr. Laat Piet toch lekker van kleur veranderen.

Van de andere kant. Komende zaterdag speel ik Piet. Een diepdonkerbruine. Om de simpele reden dat de organisatie die voor de kleding en de schmink zorgt over niets anders beschikt. En omdat een aantal kinderen mij zonder schmink misschien herkent. Maakt dat me laf? Of nog erger? Want ik weet dat de verschijning van Zwarte Piet mensen kwetst en ik wil niemand kwetsen.

De familie die Sinterklaas en mij inhuurt is een warme, gastvrije familie waarvoor ik mijn hand in het vuur durf te steken dat ‘iedereen is gelijk, iedereen is welkom en behandel iedereen met respect’ één van de belangrijkste familieovertuigingen is.

Drie generaties zijn bij het jaarlijkse feest, waarvan een stuk of tien kinderen in de ‘gelovige’ leeftijd. Ik heb de grootste lol als ze mij op zolder vinden, waar ik zogenaamd in slaap ben gevallen tijdens het inpakken van de cadeautjes. Ik zing enthousiast mee met alle liedjes en ik dans op het Pietenlied.

Maar het is met buikpijn en in gewetensnood dat ik mij zaterdag in een zwarte maillot wring en in een groenpaars velours pakje hijs.

Waarin ik er uiteraard allercharmanst uitzie, dat dan weer wel:
Lieke is Piet