Dik

Geplaatst door Eler in ehm, hersenkronkels en getagd met , ,

Ik ben dik. Al heel lang. Volgens alle (gezondheids)statistieken, tabellen en grafieken heb ik obesitas of zelfs morbide obesitas. In 2025 viel ik best wel veel af, maar het kost me sindsdien bloed, zweet en tranen om onder de 90 kilo te blijven. Ik weet wel hoe het (voor mij) moet: iedere dag wandelen, twee keer in de week sporten, naar alle afspraken binnen de vijftien kilometer op de fiets, na 20.00 uur niets meer in mijn hoofd stoppen en een gezonde lunch meenemen naar mijn werkplek in plaats van te zwichten voor de supermarkt aan de overkant of de bakker om de hoek. Maar me daar altijd aan houden…

In de acht weken dat ik niet mocht fietsen en niet kon sporten vanwege mijn gebroken hand, kwam ik drie kilo aan. Het duurt veel langer dan acht weken om die drie kilo er weer af te krijgen. Ik ben de laatste om mensen te veroordelen die kiezen voor een maagverkleining. Ik snap het helemaal. Mensen die een operatie “een makkelijke oplossing noemen” of nog erger “een oplossing voor luie mensen” hebben geen idee waar ze het over hebben. Te zwaar zijn, heeft echt niet (alleen) met gebrek aan discipline of doorzettingsvermogen te maken. Het klinkt misschien als excuus in de oren van sommige mensen, maar je genen en hormonen en weet ik veel wat hebben er ook nog wat over te zeggen.

Neem mijzelf en mijn zusje. Ik hoorde op de basisschool al bij de wat stevigere kinderen (ik was absoluut nog niet dik) terwijl mijn zusje bezorgde blikken kreeg en voortdurend de vraag of ze wel genoeg at. We kregen thuis hetzelfde te eten, we fietsten naar dezelfde school, we deden zelfs dezelfde sport. Toch ging ik 15 kilo zwaarder naar de basisschool dan mijn zusje. Allebei binnen de ‘consultatiebureaulijntjes’, maar de een aan de onderkant en de ander aan de bovenkant

Kinderen vanaf 13 jaar met ernstig overgewicht kunnen sinds kort onder strikte voorwaarden een maagverkleining krijgen, vergoed uit het basispakket. Het was overal in her nieuws. Kinderen die dus echt niet binnen de lijntjes passen. Ik gun het die kinderen dat ze afvallen, zodat ze makkelijker kunnen bewegen en meer kans hebben om gezond oud te worden. Maar het is nogal een ingreep waar je de rest van je leven rekening mee moet houden. En er kunnen allerlei complicaties optreden, zoals galstenen. En auw, auw, auw ik weet hoe pijnlijk die zijn. Kan een 13-jarige de gevolgen van de operatie overzien?

En ondertussen…

Het schoolzwemmen is afgeschaft. Terwijl leren zwemmen superbelangrijk is én zwemen ook nog eens heel goed is voor je lichaam. Gymlessen op scholen zijn verkort. Ongezonde dingen liggen op ooghoogte in de schappen. Een bakje frambozen is duurder dan een doos frikandellen. Een bakje cherrytomaatjes duurder dan een zak drop. Chips en snoep zijn om de haverklap in de aanbieding. En er zijn nog steeds buurten waar nauwelijks een streepje groen te vinden is, laat staan een plein om te basketballen of te skeeleren.

We zijn bereid om maagverkleiningsoperaties voor minderjarigen te vergoeden, maar niet om te betalen voor preventie? Ik ben geen expert, maar het lijkt me effectiever, gezonder en op termijn goedkoper om BTW op fruit en groenten af te schaffen, om BTW op sportlessen af te schaffen, om toegevoegde suiker in potjes babyvoeding te verbieden, om ongezonde dingen duurder te maken, en om te zorgen dat je in iedere wijk kunt sporten, of op zijn minst veilig buiten kunt spelen…

Wat denk jij?

Vrouwen en mannen en de ongelijke beoordeling waar ik vroeger nooit bij stilstond

Geplaatst door Eler in hersenkronkels, mens

Ongelijke behandeling van mannen en vrouwen en ongelijke verwachtingen en standaarden. Langs welke meetlat mannen en vrouwen worden gelegd. De manosfeer en hoe steeds meer landen stappen achteruit zetten als het om gelijkheid gaat. Ik verdiep me er steeds meer in.

Deels omdat ik veel terugkijk op de afgelopen 45 jaar. Mijn midlife crisis misschien?

Deels omdat het er bij verschillende opdrachtgevers veel over gaat, zoals bij Opgroeien in Parkstad. Tijdens Internationale Vrouwendag werd ik ondergedompeld in de verschillen in gezondheidszorg, salarissen, wetenschappelijk onderzoek en nog veel meer. Ik schreef erover voor Ondernemen in Limburg. Bovendien schrijf ik ook veel voor de (geestelijke) gezondheidszorg en blijkbaar moeten er al jongens behandeld worden voor hun schadelijke opvattingen over vrouwen.

Waar ik al terugkijkend versteld van sta:

  • Hoe in de speelgoedboeken die rond Sinterklaas in de brievenbus vielen de poppen en de miniatuur blik-en-vegers voor meisjes waren en de auto’s voor jongens. Terwijl ik veel liever met auto’s speelde. En die gelukkig ook soms kreeg.
  • Hoe het normaal was om moeders met Moederdag iets ‘voor het huishouden’ te geven, terwijl vaders met Vaderdag juist iets kregen voor zichzelf. Mijn vader was best geëmancipeerd. Toch herinner ik me nog een keer dat we op zijn advies nieuwe theelepeltjes kochten voor Moederdag. (Van de andere kant, papa kreeg ook wel eens nieuwe sokken van ons, ook niet echt iets om van te genieten).
  • De vriendenboekjes op de basisschool waarin meisjes op de vraag ‘wat wil je later worden?’ bijna altijd antwoordden met ‘moeder’, terwijl de jongens ‘brandweerman’ of ‘voetballer’ schreven.
  • De tante die vaak tegen me zei dat ik meer moest lachen omdat ik er dan mooier uitzag en die me complimenten gaf toen ze me voor het eerst met make-up zag. Ze was mijn lievelingstante. Ik was geïrriteerd, want ik vond dat ze zelf vaak boos keek, net als alle volwassenen, maar dat zei ik niet. En het compliment over de make-up vond ik gek, omdat mijn mama juist altijd zei dat ik dat ik geen make-up nodig had om mooi te zijn. Pas veel later viel me op dat ‘je moet meer lachen’ of de nog explicietere variant ‘je bent aantrekkelijker als je lacht’ vooral iets is dat tegen meisjes en vrouwen wordt gezegd. Aantrekkelijk voor wie?
  • De opmerkingen over te korte rokjes of te strakke truitjes van mijn mama. Ik weet dat ze het niet slecht bedoelde, dat er ook iets van bescherming in zat. Maar als ik er nu over nadenk, tegen wie moest ik worden beschermd? Tegen jongens en mannen die nooit ergens op werden aangesproken?
  • De rotopmerkingen die ik van klasgenoten kreeg over hoe graag ze aan mijn borsten wilden zitten. Ik was in de brugklas zo ongeveer de enige die al een bh moest dragen en dat heb ik geweten. Ik voelde me ontzettend onzeker over mijn vrouwelijke figuur. De meeste meisjes bleven plat tot ver in de tweede of zelfs de derde klas, dus ik viel buiten de groep.
  • De viezige leraar wiskunde die er alles aan deed om te zorgen dat vooral de meisjes extra bijlessen bij hem volgden. Sowieso met de blik van nu, waren een aantal docenten op de middelbare school niet helemaal in de haak.
  • De chef die bij mijn bijbaantje aan de receptie van een productiebedrijf tegen me zei dat hij me nooit zou aannemen, hoe goed ik ook was, omdat de kans bestond dat ik nog kinderen wilde ‘en dat kostte hem te veel geld en was te veel gedoe’. In plaats van boos te reageren (wat ik wel was) antwoordde ik alleen maar dat ik niet van plan was receptioniste te worden.
  • De baas die zijn trouwring afdeed als hij op stap ging en die één van zijn vrouwelijke medewerkers enorm voortrok in salaris en in de opdrachten die ze kreeg, omdat ze met haar lange blonde haren en hoge hakken ‘helemaal zijn type was’. Hij deed daar niet geheimzinnig over tegen zijn medewerkers, maar natuurlijk wel tegen zijn vrouw.
  • De opmerkingen – van mannen en vrouwen – dat ik natuurlijk de luxe heb van een man met een goede baan en dat ik daarom voor mezelf kon beginnen. Hoewel het zeker heel fijn was (en is) dat de leuke jongen uit de trein een vast inkomen heeft, weet ik hartstikke zeker dat ik ook een succesvol bedrijf had gehad zonder partner. (Waarschijnlijk woonde ik dan niet in een koophuis, had ik geld moeten lenen voor mijn auto en moest ik in een magere maand wel eens op een houtje bijten, maar dat overleefde ik wel).
  • De collega bij het reclamebureau die zei dat hij me wel een keer in een ‘nog strakker shirtje’ wilde zien, nadat hij concludeerde ‘dat het bedrijfsshirt in maat XL waarmee ik op de foto moest al lekker strak rond mijn borsten zat’. Alsof het al niet erg genoeg was voor mijn broze zelfvertrouwen dat verder alle collega’s in een S of een M pasten en superelegant op de foto gingen.
  • De huisarts die me niet serieus nam en mijn galstenen afdeed als spierpijn. En de huisarts die ik nu heb en die me evenmin serieus neemt. Al kan ik niet bewijzen dat het komt omdat hij een man is en ik een vrouw ben. Misschien vindt hij iedereen een aansteller.
  • De opdrachtgever die me nooit serieus neemt. Als ik zeg dat ik voltijds werk en niet direct kan springen als hij spring roept, zegt hij ‘hoezo, je hebt toch een eenpersoons bedrijfje, ben je daar echt de hele week druk mee?’ Dat zou hij nooit tegen een mannelijke ondernemer zeggen. Het is dat de opdrachten interessant en de andere teamleden zo leuk zijn…

Het is potverdorie 2026. Ik weet niet of de speelgoedboeken en de Moederdagcadeaus nog zo cliché zijn als in de jaren 80. Maar ik weet wel dat er nog een lange weg te gaan is als het om gelijkheid gaat en om mensen op dezelfde manier beoordelen. Als we niet uitkijken, gaat het ook in Nederland hard de verkeerde kant op. De kranten staan vol verhalen over de schadelijke invloed van de manosfeer. Jongens worden aangespoord om flink te sporten, rijk te worden en zich vooral beter te voelen dan vrouwen.

Ook een deel van de mannen die om het hardst roepen dat vluchtelingen ‘een gevaar voor onze meisjes en vrouwen zijn’, ziet vrouwen het liefst volgzaam thuis in een niet zo gouden kooi. Alsof de wereld daar beter en gelukkiger van wordt.

En probeer het maar eens, zonder rijke ouders of goedbetaalde baan, rondkomen van één salaris.

Een nieuwe aflevering in de ‘onhandig’ serie

Geplaatst door Eler in ehm, Ongemak en getagd met ,

Mijn laatste blog – althans op deze plek – schreef ik op de verjaardag van de leuke jongen uit de trein. Hij had er zo’n mooie, zonnige dag voor uitgezocht. Wat was ik nog heerlijk onwetend, toen ik die woorden met tien vingers intoetste.

Na een zeer geslaagde avond (dankjewel aan iedereen die er was en aan iedereen die meedeed aan het cadeau) fietsten we samen naar huis. Grote glimlach op ons gezicht. De leuke jongen uit de trein voorop, zoals altijd. Zelfs op een analoge fiets, gaat hij sneller dan ik elektrisch.

Ik ben de eerste om toe te geven dat ik na vier glazen wijn bij het eten en daarna nog twee speciaalbier in onze stamkroeg niet meer nuchter was. Stomdronken was ik ook niet, maar aangeschoten zéker.

Ik dacht dat ik de verjaardagscadeautjes uit mijn fietstas hoorde vallen. Dus ik draaide me om. Of nou ja, de bedoeling was dat ik alleen mezelf omdraaide, maar ik gaf blijkbaar ook een ruk aan mijn stuur. Een fout waar ik tijdens mijn rijlessen vaak op werd aangesproken. “Bij het over je schouder kijken, je stuur recht houden!”

Links van het fietspad stond een steiger, waar ik vol tegenaan botste. Drie vingers werden geplet en geschaafd tussen mijn fietsstuur en de steiger. Mijn pink ging daarbij een andere kant op én schoof ondertussen langs iets scherps. Vraag het met niet. Het bloedde in ieder geval als een dolle.

En dat was het begin van het nagenieten van “joepie, de leuke jongen uit de trein bestaat een halve eeuw”.

Met een taxi naar de huisartsenpost. Een arts die totaal onverschillig was. Hechten was niet nodig. Naar de stand van mijn vingers kijken ook niet. En dat ik ringen om had, zag hij over het hoofd.

Lang verhaal kort en een paar dokters verder. Dankzij de leuke jongen uit de trein kwam er tien dagen later een foto omdat mijn pink nog steeds de verkeerde kant uit wees.

Eén van mijn ringen was ondertussen losgeknipt, de ander na een avond koelen en hooghouden gelukkig in zijn geheel verwijderd. Tranen over mijn wangen, dat wel, want het voelde alsof mijn vinger van mijn hand werd getrokken. En geloof me, ik ben qua lichamelijke pijn geen jankerd. (Emotioneel is een heel ander verhaal en huil ik om zo ongeveer alles).

Op die foto? Een middenhandsbeentje in drie stukjes.

Pas afgelopen donderdag, zeven weken na het feestje, hoorde ik van mijn ergotherapeut dat ik weer mocht fietsen. Gisteren reed ik voor het eerst weer auto. En vandaag gebruik ik – met moeite – mijn pink weer bij het typen.

Wat ik al wist, maar wat afgelopen weken weer extra duidelijk werd:

  • Afhankelijk zijn, vind ik knap lastig. De eerste twee weken kon ik helemaal niets vastpakken met mijn linkerhand, waardoor potten opendraaien of plakjes kaas afsnijden onmogelijk waren. Net als sokken aantrekken en knopen vastmaken. Lang leve broeken met alleen elastiek! Maar niet kunnen rijden en fietsen, vond ik nog veel erger én dat duurde veel langer. De leuke jongen uit de trein was al die tijd een topchauffeur en was onwijs veel tijd kwijt aan die rol.
  • In tijden van ‘nood’, leer je je vrienden beter kennen (en dat vriendin A voortreffelijke ragout maakt).
  • Als je geen hulp vraagt, krijg je die ook niet.
  • Beter een goede buur dan een verre vriend.

Dat ik een kluns ben, wist ik natuurlijk al lang. Altijd wel een vlek of blauwe plek om dat te bewijzen. Maar deze botsing was next level. En zette het woord onhandig extra kracht bij.

Dankjewel aan iedereen die er voor ons was.

Doe voorzichtig, lieve mensen! Geniet van alles wat je zelf kan. Vraag hulp bij wat je niet zelf kan. Maar houd de touwtjes stevig in handen én je handen aan het stuur. Anders zit je voordat je het weet met je handen in het haar.

Xxx

P.S. Niet zelf je haar kunnen wassen en dat dan bij de kapper (de beste én leukste) laten doen, is een geluk bij een ongeluk.

Draaikolk

Geplaatst door Eler in ehm, leuke jongen uit de trein en getagd met , ,

De leuke jongen uit de trein is jarig vandaag. Hij viert een halve eeuw leven. En wat zoekt hij daar een mooie, zonnige dag voor uit. Vorig jaar gaf de natuur hem het noorderlicht cadeau op zijn verjaardag. Vandaag krijgt hij zon en volop blauwe druif, witte bloesem en uitbundige magnolia. Ik maakte er mooie foto’s van tijdens mijn ochtendwandeling. Dat het voorjaar wel erg vroeg valt, daar hebben we het even niet over.

Meer dan toen hij 49 werd, komt het vandaag binnen dat hij ouder is dan mijn vader ooit werd. Een jaar en twee maanden min één dag ouder, om precies te zijn. Misschien dat die ‘halve eeuw’ toch iets extra’s doet. Maar ook ‘het universum’ confronteert me heel veel met mijn status van halve wees.

Mijn papa’s enige zus overleed in januari. En daarmee overleed de enige nog levende persoon die hem zijn hele leven heeft gekend. Mijn tante waar ik nog maar weinig contact mee had, maar waaraan ik wel hele fijne herinneringen heb. Aan gezellige verjaardagen, kerstdagen, pretparken en vakanties. Ik herinner me haar vooral vrolijk. Mijn tante aan wie ik nu nooit meer kan vragen hoe mijn papa als kind was. Het afscheid was mooi en bracht beelden terug van plekken, dieren en gebeurtenissen waar ik al jaren niet meer aan had gedacht. Ik denk veel aan mijn oom en mijn nicht die haar lang, maar toch te kort, in hun leven hadden.

Vorige week zaten we in het theater. Bertolf vertelde over een liedje dat hij schreef omdat hij zijn schoonmoeder nooit heeft gekend. Waardoor hij de helft van zijn vrouw eigenlijk niet kent. Bij de zin “She says that you might’ve liked me”, kwamen de tranen. De leuke jongen uit de trein lag al drie zinnen eerder in stukken. Ik denk dat ze hadden kunnen lachen samen, de leuke jongen uit de trein en mijn papa. Maar meer nog dan dat hadden ze samen kunnen genieten, van het stiekem een introvert zijn en van het luisteren naar muziek.

En gisteren bij de voorstelling van Nasrdin Dchar die (kort door de bocht) gaat over hoe hij zijn angsten doorgeeft aan zijn dochter, vroeg ik me af of mijn papa zich net zo zou hebben laten meeslepen door het wereldnieuws. Hoe hij er met ons en zijn kleinkinderen over zou praten. En of hij zou worstelen met zijn gevoel van onmacht. Het gekke is dat ik tijdens de voorstelling ook pijn voelde dat ik geen kind heb, terwijl ik tegelijkertijd ontzettend blij was (en ben) dat ik er geen heb. Iets kunnen doorgeven aan de volgende generatie – zelfs als het angsten zijn – vind ik wel iets heel moois.

Ik hoop dat deze tijd in de geschiedenisboeken komt om daarna nooit meer terug te keren. Het georganiseerd vermoorden van Palestijnen. Het bombarderen van een Iraanse meisjesschool, op initiatief van twee machtswellustige kleuters (wat eigenlijk een belediging is voor alle kleuters). En – dichter bij huis – alles wat er nog mis is als het om gelijkheid tussen mannen en vrouwen gaat en hoe het zelfs achteruit gaat. Afgelopen zondag, Internationale Vrouwendag, zat ik in het theater bij een evenement waar schokkende feiten voorbij kwamen over de loonkloof, de gezondheidszorg die vooral van mannen uitgaat en hoe vaak meisjes en vrouwen slachtoffer zijn van geweld en grensoverschrijdend gedrag. En een jaar geleden zat ik op Internationale Vrouwendag in het vliegtuig naast een man die het nodig vond mij te vertellen dat wat hem betreft alle vrouwen die vonden dat ze geen man nodig hadden wel dood mochten. Een man die zich dit jaar waarschijnlijk nog meer gesterkt voelt in zijn opvattingen.

Mijn papa was een feminist, ondanks dat het ook bij ons thuis vanzelfsprekend was dat hij fulltime bleef werken terwijl mama dat in deeltijd deed toen er kinderen kwamen. Hij was de eerste om toe te geven dat een vrouw intelligenter was of een betere leidinggevende. En de eerste die er iets van zou zeggen als een vrouw minder verdiende voor hetzelfde werk.

En ondertussen, terwijl ik veel aan papa denk en aan de verjaardag van de leuke jongen, heb ik het zo ongelofelijk druk qua werk dat ik ’s nachts wakker schrik met losse eindjes in mijn hoofd. Ondanks dat ik tegenwoordig alle losse eindjes direct opschrijf in een app. Ik ben al weken een slechte partner, vriendin, zus en dochter, want ik kom er niet aan toe om die rollen goed uit te voeren. Mijn hoofd lijkt een soort draaikolk.

Maar dat partnerstuk ga ik nu even goed maken.

Genoeg stilgestaan en geklaagd. Het is tijd om het leven te vieren. Om te proosten op de leuke jongen uit de trein. En op nog een halve eeuw voor ons samen. 50 x hoera!

De maand ontploft

Geplaatst door Eler in hersenkronkels, mens

Het is bijna kerst.

Vrede op aarde.

Een knoop in mijn maag. Een brok in mijn keel. Lood in mijn schoenen. Geen idee wie die uitdrukkingen ooit heeft verzonnen, maar ze omschrijven doeltreffend wat ik voel.

Between a rock and a hard place past ook wel bij de situatie. Mensen waar ik van houd, zijn verdrietig. En wat ik nu ook doe, beter dan ‘iemand een beetje minder ongelukkig’ wordt het niet.

Ik droeg in mijn leven helaas vaak bij aan ongemakkelijke en ongelijkwaardige verhoudingen. Lang geleden had ik dingen anders moeten doen. Maar ik was een conflictvermijdende schijtluis. En ben dat nog steeds.

Ik was veel te vaak stil, op misschien wat zielig gesputter na. Ik bood te weinig weerwoord. Ik gaf grenzen niet aan, of veel te laat. Ik probeerde iedereen te vriend te houden en heb daarbij mensen beschadigd. Mezelf het meest. Ik vulde in voor anderen. Deed dingen zoals ik dacht dat anderen het zouden willen, zodat ik niets hoefde te vragen. Zodat er vooral geen strijd zou ontstaan. Daarmee maakte ik situaties niet altijd beter. Soms nam ik het niet op voor mensen die absoluut mijn verdediging verdienden.

Ik kwam ook nooit op voor mezelf. Niet tegenover collega’s. Niet bij familie. Niet in relaties.

Ja, die ene keer dat ik zei dat ik geen huisvrouw wilde worden om voor een kind te zorgen dat niet van mij was. Dat was dus meteen einde relatie. En die keer dat een gemeente me drie schalen lager wilde inhuren dan ze hadden betaald voor een eerdere, soortgelijke opdracht. Daar heb ik vriendelijk voor bedankt.

Maar verder is het meestal slikken, inschikken en weer doorgaan. En vervolgens een keuze maken waarvan ik hoop dat die de beste is. Soms de beste voor mij. Soms de beste voor een ander. Nooit de beste voor iedereen. Op de één of andere manier kan ik die optie nooit aanvinken.

En wat ik ook kies. Het ontploft vaak in mijn gezicht.

Meestal in de maand december. Dan is het extra toepasselijk, zo’n ontploffing.

Papa, weet je nog? Salmiaklollies!

Geplaatst door Eler in familie, hersenkronkels en getagd met , ,

Op jouw sterfdag vrat ik een hele zak salmiaklollies leeg. En sabbelen tot het eind, ho maar! Dat kan ik nog steeds niet. Twintig stuks verdwenen binnen twintig minuten. Of zoiets .

Ik probeerde het vaak, als ik naar school fietste en jij tegelijkertijd naar je werk. Aan het begin van de Bonaertsweg gaf je me een King pepermunt. Die van mij was bij de tweede bocht kapotgekauwd en verdwenen. Ik heb misschien één keer het einde van de straat gehaald. Waarop ik trots mijn tong uit stak met het mini stukje pepermunt. Met lollies hetzelfde laken een pak. Eerst likken, maar al snel bijten. (Waarom klinkt dat zo slecht?). Al kregen we lollies een stuk minder vaak.

Bij lollies denk ik aan Dommelen, niet aan Brommelen. Als we lollies in huis hadden, was het zo’n zak met een papegaai erop. Met fruitlollies én salmiaklollies erin. Jij en ik deden nog net geen moord voor de salmiak. Maar jij won altijd als er nog maar één in zat. En dan zat ik opgescheept met de paarse lollie die naar cassis zou moeten smaken, maar dat niet deed. Die paarse bleven altijd als laatste over.

Ik zie het voor me. Jij stapt voorbij de paaltjes van het woonerf, triomfantelijk voor in de auto met de laatste zoute lollie. Ik stap boos achterin. Loes zit naast me en heeft citroen, of sinaasappel of weet ik veel welke smaak, maar de laatste niet-paarse. Dus drie keer raden welke kleur ik heb.

Ik ben best goed bezig met minder snoepen en meer bewegen. Ik sport tegenwoordig drie keer per week, wie had dat ooit gedacht? Jij waarschijnlijk niet. Maar gisteren mocht het, vond ik. Niet sporten en wel snoepen. Bloeddruk door het dak na al die salmiak, maar het was het helemaal waard. Hoge bloeddruk schept een extra band 😉

Ik zou je met liefde nog eens de laatste salmiaklollie uit de zak zien nemen. Dan neem ik als een blij ei de paarse.

Het is weer 9 december

Geplaatst door Eler in familie, hersenkronkels

23 jaar zonder jou. Er is één ding dat sindsdien niet verandert. Ik blijf me afvragen wat jij van dingen zou vinden.

Wat zou je zeggen iedere keer dat de blonde pruiken van Geert of Donald in beeld kwamen? Wat zou je ervan vinden dat ik ondernemer ben, iets wat totaal niet in de familie zit? Zou je stemmen op de Top 2000 en zo ja, wat zette je er dan in? Ik stemde dit jaar voor het eerst niet op Brown Eyed Girl en voelde me daar een beetje schuldig over. Maar het is helemaal niet het beste nummer van Van. Geen zorgen, de beste man staat met Someone Like You nog wel in mijn lijst. We hebben kaarten voor Joe Jackson volgend jaar november. Ik denk dat je mee zou gaan.

Jij was van de argumenten, net als ik. Je wilde de argumenten van anderen begrijpen. En met een goede onderbouwing van feiten en historische voorbeelden mensen overtuigen dat ze verder moesten kijken dan hun neus lang was. Dat jezelf verrijken ten koste van een ander nooit goed was. Je scriptie ging over te grote inkomensverschillen en de ongelijkheid die dat met zich meebracht. Het is helaas niet beter geworden. Wel enger. Want de allerrijkste mensen in de wereld hebben de media en het internet in handen.

En argumenten? Die blijken maar zelden te werken. Hoe goed en hoe waar ze ook zijn. Inspelen op woede en angst, daar gaan we met zijn allen veel beter op. Ik volgde laatst een cursus gedragsverandering en ook daar kwam het terug. Emoties en ons reptielenbrein bepalen veel meer dan rationele keuzes.

Je hield van geschiedenis en hoopte dat mensen van het verleden leerden. Wat dat betreft verliet je de wereld op tijd. We leren geen zak. Daarom geldt “nooit meer” niet voor alle genocides, maar alleen voor die ene. Ik weet niet wat je zou doen als je er nog was, maar ik kan me voorstellen dat je bepaalde toneelstukken zou regisseren. Om toch te proberen mensen aan het denken te zetten.

Ik zou er nog steeds alles voor geven om met je te praten. Of met je te zwijgen. Woorden waren niet altijd nodig. We wisten sowieso dat we van elkaar hielden.

Stress: hoe ik er (niet) mee omga

Geplaatst door Eler in erger je niet, hersenkronkels

Iemand die haar zaken voor elkaar heeft en zich niet snel van de wijs laat brengen. Veel mensen hebben dat beeld van mij. Een beeld dat soms klopt. Ik kan vrij veel hebben. Tenminste, als het op werk aankomt.

Drie deadlines aan het eind van de week, geen probleem. Een digitaal interview met 7 mensen tegelijk, geen probleem. Een dag door Noord- en Midden-Limburg rijden en 6 interviews op verschillende locaties, prima. Dankbaar voor de leuke gesprekken. En onderweg genieten van de prachtige herfstkleuren.

Eén zo’n week is prima, daar krijg ik zelfs energie van. Vlak voor een deadline werk ik echt op mijn best. Twee weken van dat, ook leuk. Bij week drie of vier neemt de energie wat af, maar ben ik nog steeds oké met de drukte. Maar ergens daarna komt er een kantelpunt. Een moment waarop de omstandigheden steeds minder meewerken en waarop ik zelf mijn grootste ‘tegenwerker’ word.

“Jij hebt geen afspraak”, zei de mondhygiënist vanmorgen, toen ik binnenliep.

Ik had me gehaast om er op tijd te zijn, want ik moest ook het bed nog afhalen en gaan pinnen voor de schoonmaaksters. In de spits de Noorderbrug over was vrij zenuwslopend, want onwijs traag. Maar ik haalde het, was er precies om 9 uur.

“Ik heb wel een afspraak. Die hebben we een half jaar geleden samen gemaakt en die heb ik toen direct in mijn agenda gezet.” “Ja, ik maak altijd meteen een vervolgafspraak. Maar ik zie je nergens in de computer staan. En er komt zo iemand anders. Kun je morgen terugkomen?”

Dat helpt niet.

Er zijn een paar mensen die me snel op de kast krijgen. Mensen waar ik niet (helemaal) onderuit kan, omdat onderdeel zijn van mijn dagelijks leven. Maar het lijkt alsof ze het ruiken dat ik het druk heb. Dus staan ze iedere dag in mijn WhatsApp, in mijn mailbox en op mijn voicemail.

Dat helpt niet.

Wilders die zich gedraagt als een peuter die niet tegen zijn verlies kan en het nepnieuws dat van alle kanten lijkt te komen over stembusfraude en weet ik wat.

Dat helpt niet.

Joost Prinsen dood.

Dat helpt niet.

Financieel sta ik er op niet goed voor. Nee, geen zorgen, ik hoef absoluut geen droog brood te gaan eten of de verwarming weg te bezuinigen, maar dit jaar ging er veel meer uit dan er binnenkwam. Hoewel ik een vangnet heb, doet het toch iets met mijn gemoedsrust om mijn spaarrekening te zien krimpen in plaats van te zien groeien. Ik lig er wel eens wakker van. Mijn financiële situatie wordt versterkt door een notoire wanbetaler. Facturen die ik in juli stuurde, staan nog open. Gelukkig scheiden de wegen tussen mij en deze “opdrachtgever” binnenkort. Het kan zijn dat ik naar mijn geld moet fluiten, en dat zou heel naar zijn en pijn doen. Van de andere kant gaat het sowieso heel veel rust brengen om niets meer met dit bedrijf te maken te hebben.

Maar de situatie zoals die nu is, helpt niet.

Vandaag voel ik mezelf van alles, maar zeker NIET stressbestendig. Ik voel me alsof ik ieder moment ‘uit mijn raampje kan schieten’, zoals de hulpverleners in dat webinar over emotieregulatie het noemden.

Een verkeerde opmerking. Iemand die te laat komt of een afspraak verzet. Het kan me zomaar aan het wankelen brengen.

Maar vooral mijn eigen chaos. Met een vol hoofd, doe ik handelingen op de automatische piloot. Wat een heel slecht idee is als je van nature al veel dingen kwijtraakt of vergeet.

Ik ga moedig voorwaarts. Het wordt weer beter, dat weet ik zeker. En zo erg is het ook allemaal niet. Als ik over mijn beeldscherm heen kijk, zie ik de Maas rustig voorbij stromen. De geur van koffie stijgt op uit de gezamenlijke keuken. Ik hoor Werkgebouwers lachen.

Alles komt goed.

In mijn eigen bubbel #2

Geplaatst door Eler in mens, Ongemak

De dag na de verkiezingen.

Wilders is een paar zetels kwijt, maar uiterst rechts heeft in zijn geheel gewonnen. En in Limburg blijft de PVV “gewoon” de grootste. Juist in Limburg? De provincie met héél veel grenskilometers en dus gebaat bij goede internationale betrekkingen. De provincie die bekend staat om de bourgondische inslag, het vieren van carnaval (hét feest bij uitstek waarbij iedereen gelijk is) en de gastvrijheid.

Betekenissen van gastvrijheid:
1) Gulheid in het onthalen van gasten 2) Hartelijkheid 3) Warm welkom

En dus stemmen we in Limburg massaal op een niet-democratische partij die vooral veel mensen uitsluit? Een partij die eigenlijk geen partij is, omdat er geen leden zijn. Een partij die het volwaardige ziekenhuis in Heerlen zou behouden. Een partij die beloftes sowieso niet na kan komen, omdat veel voorstellen lijnrecht ingaan tegen nationale en internationale wetten. Limburg is zogenaamd gastvrij, maar stemt op een partij die vooral bloeit bij het zwartmaken van de ander.

Ik schreef een paar dagen geleden dat ik wil begrijpen hoe mensen kiezen wat ze kiezen. Dat ik open wil staan voor andermans argumenten en niet meteen wil oordelen. Zeker ook omdat ik een aantal vrienden en goede kennissen heb, waarvan ik weet dat ze voor uiterst rechts zijn gegaan.

Maar het stormt in mijn hoofd.

Limburgers worden vaak als dom, lui en langzaam neergezet in de media. Of althans, dat vinden we zelf. Ik wil niet denken wat ik denk, maar ik denk het toch. In dit geval is het predicaat ‘dom’ best wel terecht. We zijn in ieder geval niet al te slim als we zo massaal stemmen op een niet-democratische partij die inmiddels heeft bewezen niets voor elkaar te krijgen.

En gastvrij? Dan toch vooral voor mensen die zo veel mogelijk op ons lijken.

In mijn eigen bubbel

Geplaatst door Eler in ehm en getagd met , ,

“Maar jij zit ook steeds dieper in je linkse bubbel”, reageerde de leuke jongen uit de trein. En hij heeft natuurlijk gelijk.

Hij en ik hadden een gesprek, waarin ik me hardop afvroeg hoe het kan dat sommige vrienden overwegen om op PVV, FvD of Ja21 te stemmen. Die partijen staan zó ongelofelijk ver af van alles wat ik belangrijk en waardevol vind. Terwijl, nou ja, vrienden zijn niet voor niets vrienden.

“Ja maar, ze hebben kinderen”, probeerde ik nog. “Deze partijen geven niets om natuur en klimaat. Dus dat hun kinderen straks verzuipen of dat ze in de stad doodgaan van de hitte, maakt ze niets uit? En als hun kinderen homo of trans blijken te zijn en ze daarom niet geaccepteerd worden of minder rechten hebben, hebben ze gewoon pech? Of als ze verliefd worden op iemand die niet-Nederlands is, dan moeten ze daar gewoon niet aan toegeven ofzo?”

“Andere zaken wegen voor hen zwaarder”, legde de leuke jongen vol begrip uit. “Onzinnige regels waar ze tegenaan lopen bijvoorbeeld. Oneindige bureaucratie. Ambtenaren die niet meedenken. Daar willen ze vanaf en die rechtse partijen staan het meest bekend als regels-afschaffers, als minder overheid.”

Ik interview soms wel twintig mensen in een week. Ook mensen wiens keuzes en voorkeuren ik niet begrijp. Mensen die geloven in dingen die ik totale onzin vind (of in ieder geval spieriewierie). Maar over het algemeen zijn dat wel vooral mensen aan de linkerkant. Mijn opdrachtgevers zitten in de hoek van fairtrade, duurzaamheid, inclusie, gelijkheid, jeugdzorg en maatschappelijk werk.

In een voedselbos, een buurtpark, of een Wereldwinkel kom ik maar weinig mensen tegen die niet geloven in klimaatverandering of die mensen het land uit willen zetten.

Het is de kunst – die ik dus niet helemaal beheers – om iemand die totaal andere dingen belangrijk vindt dan ik, nog steeds te horen en niet meteen te oordelen.

En blij dat de leuke jongen uit de trein af en toe in mijn bubbel prikt.