Brief aan mijn nichtje #1

5 maanden en 2 weken ben je nu en je hebt de wereld om je heen steeds beter in de smiezen. Er twinkelt herkenning in je ogen als je de stemmen van je ouders, je oma, of je ooms en tantes hoort.

Je kunt gebiologeerd naar dingen kijken, vooral naar glinsterende dingen, zoals mijn armbandjes of de lamp met nepkristallen op onze slaapkamer. Dat belooft nog wat. Het liefst pak je alles vast wat je ziet, wat in sommige gevallen heel onverstandig is, zoals bij diezelfde armbandjes (kletterende kralen) en diezelfde lamp. Gelukkig heeft je pop bewezen tegen een stootje te kunnen. Je grijpt haar het liefst bij de haren.

Het duurde weken voordat ik je de eerste keer hoorde huilen en ik vertelde aan iedereen die het horen wilde (en ook aan iedereen die daar misschien helemaal niet op zat te wachten) je zo stil was. Inmiddels hebben we vastgesteld dat er met je longinhoud en interne klankkast niets mis is. Als je huilt, dan doe je dat goed: met veel volume, wild trappelende voetjes en echte tranen. Verschijnt er vervolgens een gezicht boven je bed, dan begin je te lachen. Op die manier wordt er natuurlijk nooit iemand boos. Klein charmeurtje dat je bentx85

Waar je gehuil soms letterlijk pijn doet aan onze oren, is je gebrabbel en gepruttel echt een feestje om naar te luisteren. Er valt nog niets uit op te maken, maar ik vermoed dat je een groot verteller gaat worden. Wat je “zegt” onderstreep je met handen en voeten en een heleboel speeksel. Het spijt me voor je meisje, maar je moet nog een paar maandjes geduld hebben voordat je ouders begrijpen wat je precies bedoelt.

Je lust tot nu toe alles en je eetlust is groot. Daarmee pas je erg goed bij je familie. Jij wordt zo iemand die net zo lief olijven eet als raketijsjes. Over ijsjes gesproken, terwijl je mama en ik laatst een Luna-Rossa-ijsje aten, at jij een hele ijshoorn. Of eigenlijk sabbelde je die naar binnen, want van volgroeide melktanden is nog geen sprake. Bij Luna Rossa gaan we nog heel vaak komen, jij en ik.

Van sokken moet je net als ik niets weten. Hoe strak ze ook zitten en hoe hoog ze ook worden opgetrokken, jouw kleine voetjes zitten nooit lang opgesloten.

Je kunt heerlijk in slaap vallen met al je ledematen gestrekt: armpjes boven je hoofd, benen uit elkaar. Het concept ‘deken’ vind je achterhaald en zelfs bij een slaapzak krijg je het voor elkaar je beentjes er tussenuit te wurmen. Maar je kunt ook wegkruipen in de armen van de leuke jongen uit de trein. En dan smelt ik.

Je bent het liefste nichtje van de hele wereld.

Advertenties

Eén reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s