Blij en onrustig

Ik ben blij ūüôā Blij met mijn nieuwe werkgever, die ik geen werkgever mag noemen, omdat ik eigenlijk freelance voor hem werk. Blij met de bos bloemen die op mijn bureau stond en de welkomstberichtjes in mijn mailbox. Blij dat ik mijn hersens moet laten kraken om die ene geniale interviewvraag te stellen of die prachtige openingszin te schrijven. Ik ben blij kritisch te mogen zijn en de taalpurist uit kunnen hangen. Ik ben blij om in een prachtig pand te mogen werken, gevuld met creatieve mensen.

Tegelijkertijd neemt de onrust toe.

Mijn papa had een aantal dromen.
Hij ging te vroeg dood om ze uit te laten komen.
Ik nam mij voor dat anders aan te pakken:
Dromen uitvoeren zodra ze in me opkomen.
Ik deed het nooit.
Was altijd te lui of te moe.
Of had geldgebrek als slap excuus.
En de tijd tikt voorbij…

Toen ik in 2003 in een hangmat tussen twee palmbomen lag in het zuiden van Senegal, droomde ik van een lange reis langs de West-Afrikaanse kust. Toen ik in 2004 mijn thuisstudie Engels afrondde, vond ik dat ik er meteen een cursus Spaans achteraan moest doen. Toen ik in 2005 besloot om mijn familie mee naar Benin te nemen, bedacht ik dat het handig zou zijn om vooraf een cursus fotografie te volgen, zodat ik onze avonturen in mooie beelden vast kon leggen. Een cursus fotografie zou me sowieso nog wel eens van pas kunnen komen in mijn journalistieke carrière. Toen ik in 2008 mijn vorige blog noodgedwongen offline haalde, werd ik blij van het idee om de leukste verhalen te bundelen en in boekvorm uit te brengen. Toen ik eind vorig jaar begon met rennen, hoopte ik mijn conditie te verbeteren (dat is gelukt) en tegelijkertijd mijn overgewicht om zeep te helpen (dat is jammerlijk mislukt).

En dan is er nog die reis door China, het land dat mijn vader zo fascineerde en waar hij zo graag naartoe wilde ‘als hij alle drie zijn kinderen het huis uit had’. Ik droom ervan die reis in zijn plaats te maken. Voordat er kinderen komen. Als ik al ooit besluit dat ik die wil.

Mijn droomhuis kan ik uittekenen, nou ja, als ik zou kunnen tekenen. Dat heeft een erker, een open haard, parketvloeren en een tuin op het zuiden. En ik zie mezelf al helemaal zitten, ondanks dat ik niet van rijden houd, achter het stuur van een legergroen volkswagen busje tijdens een avontuurlijke roadtrip door Europa of Zuid-Amerika.

En de tijd tikt voorbij…

 

Advertenties

Eén reactie

  1. Lieve Lieke,

    Soms raken woorden….
    En soms doen ze dat heel hard.
    Deze knetteren naar binnen.

    Blijf denken aan die lieve gekke pappa Frans.
    Daar waren er gelukkig 2 van.
    Maar 1 is gewoon te weinig.

    Toch kan je naar hem blijven luisteren
    zoals het een goede dochter betaamt.
    Hij roept niet zoals die van mij, maar fluistert luid en duidelijk.

    Ik weet dat je altijd aan hem denkt
    altijd van hem houdt
    en net als hij veel droomt.

    Of nadenkt, zoals hij dat noemde:)

    Dank je wel voor deze gedachten.
    Ik droom ook veel.
    En soms komen mijn dromen uit (en die van jou ook toch!?)

    Ook ik zal goed naar mijn pappa en zijn dromen luisteren
    al roept hij soms te hard.

    En dat de tijd tikt betekent dat het leven in beweging is.

    Dikke kussen!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s