Op dit moment #11

Carnaval 2019De weg omhoog is ingezet. De leuke jongen uit de trein is weer op de been. Joepie en jeuh!!
Door mijn bedrijf op ‘out of office’ te zetten, kan ik de achterstand langzaam wegwerken. Ik ben nog niet ‘bij’ – what was I thinking toen ik zo veel opdrachten aannam – maar er is meer licht en lucht. Over één interview maak ik me serieus zorgen, omdat het zo lang geleden is dat ik van mijn aantekeningen nog maar moeilijk chocolade kan maken. Verder komt alles goed.

Genieten van: is vooral nagenieten van. Vanwege werk vierde ik maar één dag carnaval. De zondag. Het was een topdag. Ik begon vroeg en eindigde laat. Ik was omgeven door de leukste, gekste, mafste mensen in een perfecte, feestelijke sfeer. Het bier uit plastic bekertjes smaakte beter dan dat het in andere omstandigheden zou hebben gesmaakt. De herremeniekes klonken als een zonnetje. Ik heb genoten. No way dat ik nog eens pieperdienst ga hebben tijdens de carnaval. Sorry collega’s.

Blij met: de vooruitgang in het lijf van de leuke jongen uit de trein. Hij moest het afscheidsfeest van onze stamkroeg missen en daar baalde hij enorm van. Gelukkig was hij op tijd hersteld om zich twee dagen op carnaval te storten. Of dat voor zijn rug helemaal verstandig was, is een tweede. Maar hij heeft genoten. En man wat gunde ik hem dat.
Sowieso blij met de leuke jongen uit de trein. Hij sleepte me gisteren mee naar Kerkrade om een nieuw badpak/zwempak te gaan kopen. Roep al weken dat ik een nieuw exemplaar nodig heb, maar ook wat voor grote hekel ik heb aan het passen ervan. Zonder leuke jongen uit de trein zou ik binnenkort niet meer kunnen gaan zwemmen.

Balen van: mijn linkervoet. De diagnose ‘opnieuw hielspoor’ is alweer twee jaar oud. Ik draag iedere dag braaf mijn steunzolen. Loop meestal op stevig schoeisel. Slaap ’s nachts regelmatig met een speciale sok. Sta af en toe te rekken op de trap, of loop een stukje op mijn hielen, wat volgens de fysio goed zou zijn. Het helpt allemaal voor geen meter. Het enige smetje op mijn ene carnavalsdag was dat ik op een gegeven moment echt naar huis moest omdat ik begon te strompelen. Wat dus niet vanwege de alcohol was.

Sporten: gaat deze week niet vanwege pieperdienst. Maar verder ben ik bijzonder trots op mezelf. In de weken dat ik geen dienst heb, ga ik 1 x zwemmen en 1 x fitnessen. Bij mooi weer maak ik tussen de middag een wandelingetje. En in plaats van de kortste weg van en naar de supermarkt, neem ik vaak een flinke omweg. Mijn conditie is bijzonder goed, al zeg ik het zelf. Het resultaat in kledingmaat en gewicht is nul komma nul, maar dat is niet raar. Een feestje hier en een borreltje daar gecombineerd met onregelmatig en vaak pas erg laat eten. Maar hee, moet je nagaan hoe erg ik eraan toe zou zijn als ik niet zou sporten.

Eten: wat had ik een geluk dat de leuke jongen uit de trein vorige week een gigantische pan zoervleis maakte. Lek vinger lek doum!

Beren op de weg: iets met schuifpuien en dakramen en vakmannen die afspraken na moeten komen en wij die knopen moeten doorhakken en alles daar omheen.
Het vinden van een televisiekastje. Na de verhuizing hebben we een tijdje gezocht en het weer opgegeven. Maar hoe fijn zou het zijn als het huidige kastje naar de gang kan verhuizen waardoor eindelijk een aantal spullen een soort van definitieve plek krijgen.

Leuke dingen om naar uit te kijken: ik val in herhaling, want ik zei het ook al in deel 10, maar samen met de leuke jongen uit de trein naar Vancouver en Brussel (Hooverphonic, Manic Street Preachers) daar kijk ik het meeste naar uit.
Verder verheug ik me enorm op het zien van vrienden die ik al véél te lang niet heb gezien. Sommige mensen die me dierbaar zijn, heb ik al meer dan een jaar niet geknuffeld. De eerste dates zijn gepland.

Carnaval 2019 2

 

Op mijn tandvlees

Pauze

De zon schijnt, mijn voortuin staat vol sneeuwklokjes, er zit vaak een merel op de schutting als ik thuiskom na een dag werken, de stad kleurt rood, geel en groen, verschillende “hèrremeniekes” kondigen de carnaval aan en mijn ondeugende nichtje viert dit weekend haar verjaardag. Veel kleine en grote dingen om van te genieten.

Toch heb ik wallen tot op mijn kin en loop ik op mijn tandvlees, om er nog maar een plastische uitdrukking tegenaan te gooien. De leuke jongen uit de trein ging drie weken geleden door zijn rug. Ongeveer op hetzelfde moment dat ik het een goed idee vond om ja te zeggen tegen 16 interviews voor een website, 5 productpagina’s voor een andere website, een beleidsnota van 30 pagina’s, 1 brochure en 1 projectplan. Dat was al ambitieus naast mijn twee vaste dagen in Hasselt en het alsmaar doorlopende Project Fairtrade, maar met een compleet huishouden ernaast waar we normaal de taken netjes door 2 delen, is het helemaal niet te doen.

Ondertussen probeer ik met fruit, vitamine bruis en veel slaap de griep op afstand te houden. Gelukkig gaat het met de leuke jongen uit de trein steeds beter. Veel te langzaam naar zijn smaak, maar toch. Voor hem is ‘de situatie’ natuurlijk veel erger dan voor mij. En ja, ook dit is een ‘eerste wereld probleem’. Ik heb de luxe dat ik een beetje voor de leuke jongen kan zorgen (maar wat ben ik toch een partij onhandig bij het aantrekken van zijn sokken). Hij heeft de luxe om rustig aan steeds mobieler te worden zonder inkomsten te missen. Wij hebben de luxe dat zijn mama afgelopen weekend een deel van de was en de strijk overnam.

Maar de stapel werk blijft. Afgelopen week schreef ik voor een klant een blog over singletasken met als belangrijkste conclusie: multitasken is een illusie. Haha, vertel mij wat…
Rustig blijven ademhalen en één voor één mijn taken afwerken, zou je zeggen. Maar leg dat maar eens uit aan mijn hoofd waar voortdurend kortsluiting ontstaat door te veel open eindjes.

design desk display eyewear

Foto door energepic.com op Pexels.com

 

 

Ultieme lelijkheid

Stenen tuinen. Zelfs in de zon doen ze pijn aan mijn ogen. Ik vind het misschien wel het lelijkste fenomeen van Nederland en omstreken.

Behalve onaangenaam om naar te kijken, is zo’n “tuin” simpelweg een ramp:

  • laat nauwelijks water door
  • houdt warmte vast
  • levert geen zuurstof
  • neemt geen CO2 en fijnstof op
  • draagt niet bij aan biodiversiteit
  • is vaak een kattentoilet
  • nodigt uit om mos- en onkruidverdelger te gebruiken

Al die mensen die roepen dat het ‘zo lekker praktisch is’, kunnen hun geld net zo makkelijk aan een paar bodembedekkers en groen blijvende struikjes uitgeven als aan kiezels of tegels. Na een jaar heb je nauwelijks nog werk aan zo’n groene tuin waar wél wormen, egels, kevers en blije bijen wonen. Bovendien is wetenschappelijk aangetoond dat groen gelukkig maakt.

Dus.

P.S. Ken je Operatie Steenbreek al?

Auto in de sneeuw

sneeuwWie mij kent, weet dat ik een onzekere autorijder ben. Bijzonder slecht in bijzondere verrichtingen. Nu ik alweer 15 maanden bijna dagelijks rijd, na een pauze van 9 jaar waarin we geen auto hadden, gaat het een stuk beter. Achteruit inparkeren gaat meestal in één keer goed, vooruit inparkeren kan ik in ieder geval beter dan de buurman, fileparkeren probeer ik niet meer. Die slag krijg ik nooit te pakken. Maar op de weg kijk ik verder vooruit en anticipeer ik beter, zoals ze dat zo mooi noemen.

Leuk ga ik autorijden nooit vinden, hoe goed de muziek op de radio ook is. Ik ben sowieso nachtblind, waardoor ik in het donker angstvallig de middenstreep in de gaten moet houden. Ik zie verder maar weinig contrast en diepte.

En toen kwam gisteravond: donker, sneeuw, ijs en langzaam naar huis vanuit Hasselt. Op de snelweg ging het niet harder dan 60 km per uur, op de binnenwegen was 30 al een prestatie. Waar ik de hele weg veel afstand had gehouden, lukte dat richting rotonde in Smeermaas niet meer, vanwege filevorming. Ik schakelde terug naar de twee en wilde een beetje afremmen om nog langzamer de rotonde op te draaien. Maar de rem intrappen ging niet en tegelijkertijd sprong een lampje op het dashboard aan. Iets met een uitroepteken. Paniek. “Botsen op mijn voorligger of de berm in sturen en hopelijk net op tijd stilstaan voor die boom?” Ik reed/gleed langzaam genoeg om beide botsingen te overleven en koos voor het laatste, dat leek me minder gedoe. Ik raakte de boom niet. De sneeuw in de berm remde me genoeg af.

Ik belde de leuke jongen uit de trein. “Mijn rem doet het niet en er brandt een lampje en ik sta in de berm!” Hij was gelukkig de rust zelve, zoals meestal als ik dat nodig heb. Het lampje bleek voor de bandenspanning en dus geen ramp, maar die rem maakte me ongerust (understatement). We besloten dat ik naar de parkeerplaats van de supermarkt zou rijden, waar ruimte genoeg is om bij weigerende remmen de auto gewoon uit te laten rollen. En zo geschiedde, met zweet op mijn bovenlip. Bij de Carrefour lukte het nog steeds niet om het rempedaal in te trappen, maar op de motor remmen lukte prima. Ruim op tijd kwam ik tot stilstand. Met een vrij hoge hartslag, dat dan weer wel.

Met de auto van de buurvrouw (dankjewel buurvrouw!) kwam mijn lief to the rescue. Hij stapte in, reed een stukje, remde… niets aan de hand. Ik besloot de auto van de buurvrouw naar huis te rijden. Ik draaide de parkeerplaats af en de achterbanden gleden direct in een slip. Was mijn hart net gekalmeerd, klopte ie nu weer op standje topsport. Maar de auto en ik kwamen veilig thuis. En de leuke jongen uit de trein ook met onze auto.

De ANWB-meneer die vanmorgen de auto kwam nakijken, heeft wat dingen getest en een stukje gereden. Hij kon niets ontdekken. Mijn lief is nu – voor MIJN zekerheid – ook nog even naar de garage. Waar ze waarschijnlijk ook niets kunnen vinden. Dus ligt het aan mij, denk ik dan… Vanmiddag ga ik lekker met de fiets naar een klant in Amby. Morgen als ik weer naar Hasselt moet, stap ik met klamme handjes en samengeknepen billen in de auto. Verheug me er nu al op!

Van alle decadente dingen op de wereld, zou ik het allerliefst een privéchauffeur willen.

Op dit moment #10

beekdaelen_ontmoeting 4Jubileum. De tiende aflevering van deze zeer onregelmatig verschijnende rubriek. Jeuh! 2019 is goed begonnen en de verwachtingen voor de rest van het jaar zijn hooggespannen.

Genieten van: liefde en vriendschap. De leuke jongen uit de trein en ik leven op dit moment een beetje langs elkaar. Deze week ben ik iedere avond weg, vooral vanwege vergaderingen (saai!). Maar de basis is sterk en we zien elkaar na bijna 11 jaar nog steeds héél graag. In 2019 gaan we heel veel leuke dingen doen samen, waarvan ‘bar hangen’ een belangrijk onderdeel blijft. Bij onze favoriete koffietent hebben we vaste plaatsen. We hebben nog geen nieuwe stamkroeg na overname van onze vorige ‘tweede huiskamer’, maar dat komt goed. En dan wordt de favoriete plek ongetwijfeld aan de bar.

Vriendschappen vieren staat hoog op de prioriteitenlijst van 2019. Op 1 januari sloot ik aan bij een kleine kroegentocht met vrienden, wat het perfecte begin was van de rest van het jaar. Op 5 januari zaten we met 7 vrienden en een stuiterkleuter rond een rijkelijk gevulde keukentafel waarvoor iedereen zich had uitgesloofd op allerlei hapjes. En afgelopen zondag stuurde ik op goed geluk een appje naar K ‘het is rotweer, zullen we wat gaan drinken?’ en dat werd binnen no time beklonken. Het wordt steeds moeilijker, doordat de meeste vrienden verantwoordelijke banen en veeleisende kinderen hebben, maar spontane acties blijven het leukst.

Blij met: de goede flow bij Lieke Schrijft. Ik vond het eng om te doen, maar sinds 1 januari zijn mijn tarieven omhoog. Eén klant was hier niet mee akkoord, een paar klanten vinden dat ik langlopende opdrachten die over de jaarwisseling heen gaan, tegen het oude tarief af moet maken. Daar ben ik mee akkoord gegaan. Verder vonden al mijn klanten het prima. Een teken dat ik echt te goedkoop was… In plaats van minder opdrachten, krijg ik er alleen maar meer. Hele leuke opdrachten uit totaal verschillende richtingen. Ik schreef dit jaar al over logistiek, software ontwikkeling, makelaardij, architectuur en fairtrade.

Balen van: mijn gewicht. Ik eindigde 2018 op een absoluut dieptepunt. Er stond een getal op de weegschaal dat ik hier niet eens durf te noemen. Sinds 7 januari zijn de leuke jongen uit de trein en ik zeer goed bezig. Wanneer het kan, lopen we naar ons werk. We snoepen niet meer door de week en slaan stukken vlaai en andere traktaties op kantoor meestal over. We beginnen de dag met magere yoghurt en muesli en stoppen maar twee sneetjes brood in onze lunchtrommeltjes.
Ik drink op werkdagen minimaal anderhalve liter water (leve mijn Dopper) en eet iedere dag fruit (voor mij echt een prestatie, want ik houd er niet zo van). Ik sport net als vorig jaar twee keer in de week. Helaas laat de weegschaal zien dat deze inspanningen nauwelijks worden beloond. Of mag ik nog niet veel verwachten na iets meer dan een week?

Ook de balen van: het weer. Niet origineel om hierover te klagen, maar het is verdomme niet normaal hoe vaak ik al ben natgeregend in 2019!

Aan het lezen in: Diepte van mijn favoriete en helaas overleden schrijver Henning Mankell. Waar ik Chicago Loop van Paul Theroux na een paar hoofdstukken dichtsloeg om nooit meer te openen vanwege de onsympathieke hoofdpersoon, blijf ik nu doorgaan met lezen. De Eerste Wereldoorlog breekt uit. Zeemeter bij de Zweedse marine, Lars Tobiasson-Svartman, moet op zoek naar veilige routes voor de Zweedse vloot. Hij hoopt een plek te vinden die zo diep is dat zijn peillood de bodem niet raakt. In plaats daarvan vindt hij een jonge weduwe. Hij moordt, liegt en bedriegt om zijn lust op de eenzame eilandbewoonster te kunnen botvieren. Als kind beet hij een muis dood al kronkelend door zijn achtertuin, omdat hij graag een slang wilde zijn. Als volwassene doodde hij – tot nu toe – een kat en een mens. Ik ben benieuwd hoe het verder gaat.

Aan het kijken naar: nog steeds Masterchef Australia. De aflevering van gisteren nog niet gezien, dus ssssssjt. Ik dacht ongeveer vanaf het begin dat Khan zou gaan winnen, maar hij ligt er inmiddels uit.
We zijn net als half Nederland begonnen aan Wie is de mol? Ik ben nog niet razend enthousiast en heb nog niet zo veel met de kandidaten. Rik heeft een fijne stem, waar ik graag naar luister, maar ik vind dat Rik nog wat te veel op Art lijkt, wat hem minder goed staat. De beelden van het landschap en de gebouwen zijn wel weer prachtig.

Eten: is en blijft één van mijn favoriete bezigheden. De leuke jongen uit de trein en ik houden allebei van koken. Maar het liefst met veel tijd. En daar gaat het mis. We zijn iedere avond laat thuis, waardoor we door de week weinig aandacht besteden aan onze maaltijden. Snelle stamppot, nog snellere pasta, een blik soep… Maar ik klaag niet. In de afgelopen weken maakte de leuke jongen uit de trein (op vrije dagen) onder andere konijn, schnitzel van wild zwijn en risotto. Mjam!

Sporten: gaat verbazingwekkend goed. Het jaar is pas drie weken oud en ik heb zowel de sportschool als het zwembad al drie keer van binnen gezien. En niet alleen gezien, ik heb er ook het nodige zweet vergoten en zelfs al spieren aan het werk gezet waarvan ik niet wist dat ik ze had. Mijn conditie is goed en ik draai mijn hand niet om voor een heuvelparcours van twintig minuten op de crosstrainer. Helaas lukt rennen nog steeds niet, wegens hielspoor op links die ondanks steunzolen nooit meer weg lijkt te gaan.

Leuke dingen om naar uit te kijken: met stip bovenaan onze vakantie in Canada in het najaar. We gaan naar Vancouver waar we lieve vrienden treffen die er dan wonen. We gaan op ons gemak de stad verkennen en als we zijn uitgekeken trekken we de prachtige natuur in. Die ruige bergen! Die reusachtige naaldbomen! Die grillige kust! Bij het opstellen van een lijstje met wat ik graag wil zien, droomde ik helemaal weg.
Andere dingen om naar uit te kijken: Brussels Summer Festival, een heleboel (muzikale) theatervoorstellingen en uitstapjes met vrienden. 2019 wordt een prachtig jaar!

Waar kijk jij naar uit?

Toch nog één goed voornemen

Een ‘goedemorgen’ van een onbekende voorbijganger vinden “we” verdacht. Een verkoopster die in de winkel op ons afloopt en vriendelijk vraagt of ze kan helpen, vinden we opdringerig. Amerikaanse hartelijkheid (zoals de caissière die enthousiast vraagt hoe het met je gaat en het in de VS alomtegenwoordige nice to meet you) noemen we nep. Een Franstalig persoon zegt al snel c’est gentil als je hem helpt. Duitstaligen zeggen niet gewoon danke, maar voegen er het mooie schön aan toe. En in het Engels wordt een thank you very much vaak nog gevolgd door I appreciate it. In andere talen/landen weet ik het niet zo goed. Wat ik wel weet, is dat wij meestal niet verder komen dan ‘bedankt’ of ‘dankjewel’. Nederlandstaligen horen niet bij de hartelijkste personen op aarde. Of in ieder geval besteden we er maar weinig woorden aan.

Ik had geen goede voornemens, behalve dan deze, dacht ik. Maar toen ik toch ging graven naar wat ik graag zou willen veranderen, kwam ik hierop uit:

in 2019 wil ik proberen hartelijker te zijn

Ik ga opnieuw ‘hallo’ zeggen tegen die boos kijkende mevrouw met haar manke hondje, ook al zegt ze niets terug. De verkoopster die me wil helpen, bedank ik vriendelijk voor haar aanbod, en wie weet, laat ik haar ook eens helpen. Nederland zal de hoofdprijs voor hartelijkheid waarschijnlijk nooit ontvangen, maar ik hoop dat ik een kleine bijdrage kan leveren aan een wat vriendelijkere samenleving.

Als 2019 het jaar blijkt te zijn waarin…

Als 2019 het jaar blijkt te zijnHoe mooi zou het zijn? Als 2019 het jaar blijkt te zijn waarin treinen op tijd rijden, bussen voor je stoppen en de hond van de buurman stopt met blaffen. Het jaar waarin je afspraken met aannemers, schilders en tegelzetters in je agenda kunt zetten, zonder een middag voor niets thuis te blijven. Het jaar waarin bepaalde collega’s wat vaker naar tandpasta en deodorant grijpen en aandachtszoekers (neem een Emilie Ratelband of een Peter R. de Vries) stoppen met janken op televisie.

Of, om het over belangrijke dingen te hebben:

Hoe mooi zou het zijn? Als 2019 het jaar blijkt te zijn waarin politici stoppen met liegen, bankiers stoppen met zakken vullen en machthebbers stoppen met het misbruiken van (in hun ogen) ‘ondergeschikten’.

Het jaar waarin mensen die in een gammel bootje stappen om een vreselijke situatie te ontvluchten, welkom zijn in ons land en de ons omringende welvarende landen.

Het jaar waarin de rauwe (vreemdelingen)haat op social media verdwijnt.

Het jaar waarin journalisten veilig hun werk kunnen doen.

Het jaar waarin we van zwarte piet zonder gedoe een roetveegpiet maken.

Het jaar waarin geweten boven geld gaat, waardoor ‘we’ bijvoorbeeld geen wapens meer verkopen aan Saudi-Arabië en we Jemen (wat daarvan over is) kunnen redden van de hongersnood.

Het jaar waarin iedereen zijn verantwoordelijkheid neemt voor het het klimaat en een eerlijke verdeling van welvaart.

Het jaar waarin mensen hun volle verstand niet meer gebruiken om te stemmen op extreme engerds van het type Bolsonaro, Trump, Duterte of Orban, maar hun hersencellen inzetten om na te denken over wat ze zelf kunnen doen om hun situatie te verbeteren. En dan liefst niet de conclusie trekken dat een geel hesje aantrekken en steden vernielen de beste manier is.

Hoe mooi zou het zijn?

Ik wens je een prachtig jaar! Van mijn haarwortels tot in mijn tenen hoop ik dat je gezond blijft, liefhebt, geniet van kleine en grote dingen en soms eens lekker uit de band springt. Ik duim voor dromen die uitkomen en voor meer uit het leven halen dan dat je dacht dat erin zat. Ik wens je luieren in de zon, dansen in de regen en springen in de plassen. Maak er iets moois van! Proost!

Positief jaaroverzicht 2018

De afgelopen weken zat ik een beetje in de knoop. Maar dat is natuurlijk peanuts op een heel jaar. Geboren en getogen in één van de welvarendste landen ter wereld. Gezond. Geliefd door mensen die ik op mijn beurt liefheb. Gezegend met een groot sociaal netwerk. Soms vergeet ik dat ik een geluksvogel ben. Tijd voor een positieve terugblik op het afgelopen jaar.

Dingen die ik mooi vond om te zien:

  • Het oude centrum van Lille.
  • Een stuk of 15 afleveringen van White Collar. Toen ontbrak tot mijn grote spijt de tijd om verder te kijken. En toen hadden we geen Netflix meer omdat de account van mijn schoonbroer (waar we gratis op meeliftten) werd gehackt. Heerlijke serie vol humor waarin Matt Bomer op een overtuigende manier de rol van vrouwenmagneet en meesteroplichter Neal Caffrey speelt. Ik hoop dat we ooit de serie afkijken.
  • De leuke jongen uit de trein die als een blije gup over de kasseienstrook en het Vélodrome in Roubaix liep.
  • Mijn nichtje die haar Sinterklaascadeaus uitpakte.
  • Master Chef Australië. Ik word er week van om te zien hoe lief de deelnemers voor elkaar zijn en dat ze allemaal moeten huilen als iemand vertrekt.
  • Het centrum van Amsterdam vanuit een prachtig appartement hartje centrum aan de Amstel. De drukte onder ons raam. De wapperende regenboogvlag voor het raam. Maar als je me nu vraagt waarom we naar Amsterdam gingen? Er was een aanleiding, maar geen idee meer welke…
  • Het laatste (boehoe) seizoen van The Bridge. Kippenvel vanaf de eerste noot van het openingsliedje.
  • Heel veel zonsopkomsten met roze en oranje en warm licht. Soms alleen in mijn achteruitkijkspiegel op weg naar Hasselt.

Dingen die ik mooi vond om te horen:

  • Vijgen na Pasen, andere katten te geselen hebben, het warm water uitvinden, iets in een ander kleedje steken, met iemands voeten spelen… Vlaamse uitdrukkingen die ik soms wel, soms niet kende, maar die ik stuk voor stuk heerlijk vind. Ik blijf me verbazen over hoeveel twee “dezelfde” talen van elkaar verschillen.
  • Het optreden van Arsenal op het Brussels Summer Festival.
  • Het optreden van Deus op datzelfde festival. Al kwam dat vooral omdat ik er stond met vriendinnetje V die ik al véél te lang niet gezien had.
  • Beeldenstorm, de ‘Oudejaars’ van Dolf Jansen en dan vooral de fragmenten waarin hij tekeer gaat tegen onrechtvaardigheid en als hij zijn gedichten voorleest.

Dingen waar mijn hart van ging zingen:

  • Het verrassingsuitstapje naar de Stereophonics in de AB in Brussel. Het kon ook écht niet dat ik nog nooit in de AB was geweest.
  • De jaarlijkse mini-reünie met mijn vriendjes van de middelbare school. We zijn totaal verschillend in allerlei opzichten (opleiding, politieke opvattingen, interesses, woonplaats, gezinssituatie, hobby’s) en komen maar één keer per jaar bij elkaar in de kroeg die vroeger het begin was van onze stapavonden. Die ene keer per jaar heeft altijd een gouden randje.
  • De lampen boven de eettafel. De schoonpapa liet zijn vakwerk los op een fruitschaal, een slakom en een lamp die al een lamp was. Wat zijn ze mooi.
  • De prachtige ring die ik kreeg van de leuke jongen uit de trein en de speech die hij erbij hield over hoe trots hij op me was dat mijn bedrijf tien jaar bestond. En dan de vraag. “Wil je alsjeblieft nooit met me trouwen?”

Dingen waar ik trots op was:

  • Mijn bedrijf bestond tien jaar (en ik gebruikte er het hele jaar geen verkleinwoord voor).
  • De toffe freelance job in Hasselt.
  • Op een paar weken in juni na, had ik nóóit te weinig opdrachten.
  • Het compliment “Wat een geweldig stuk!” van die klant waarvan ik tijdens een nogal moeizaam interview dacht dat we in twee verschillende werelden leefden.
  • Ik stapte vaak uit mijn veilige bubbel. Ik sprak groepen toe, trad op als woordvoerder, pitchte voor onbekenden en organiseerde activiteiten waarvoor ik de volledige verantwoordelijkheid op me nam. Met een iets verhoogde hartslag en rode wangen, maar ik deed het wel.
  • Ik werd voor een groot deel financieel volwassen: getuigen de afgeloste studieschuld, de nieuwe boekhouder die mij streng gaat aanpakken, de aankondiging van hogere uurtarieven en het voornemen om een deel van mijn geld voor langere tijd weg te zetten.

Wauw, wat een jaar! Inlijsten, inpakken, strik er omheen 🙂

Cadeautjes 3

 

Laat de limonade nu maar knallen

brown leather wallet using blue steel clap

Foto door Pixabay op Pexels.com

Ik ben niet de meest verantwoordelijke persoon als het om geld gaat (de leuke jongen uit de trein rolt met zijn ogen als hij dit leest). Meer geld uitgeven dan er binnenkwam was lange tijd gebruikelijk. Heb ik leuke dingen met dat geld gedaan? Zeker! Vele legendarische feestjes, culinaire maaltijden en adembenemende reizen staan nog op mijn netvlies gebrand. Geen spijt.

Maar dat kon niet eeuwig blijven duren. Dus werd ik soort van volwassen. Vooral dankzij de leuke jongen uit de trein heb ik meer overzicht en minder gat in mijn hand. Ik werk keihard om ervoor te zorgen dat de omzet van mijn bedrijf blijft stijgen, zonder dat evenredig meer uitgeef. Een echte geldheld zal ik nooit worden -ik kan al eens schrikken van een blauwe envelop- maar een heuse mijlpaal is bereikt.

Studieschuld afgelost!

Dat ene jaar dat ik maximaal leende bij de overheid om mijn studie communicatie- en informatiewetenschappen door te komen met een klein cateringbaantje, heb ik gisteravond tot op de laatste cent afgelost. Een paar maanden geleden betaalde ik de twee jaar collegegeld terug die de leuke jongen uit de trein voorschoot. Over dat voorschieten, deed hij niet moeilijk, want “met twee diploma’s op zak zou ik het grote geld binnentrekken.”

Dat grote geld kwam er nooit. Maar ik leef inmiddels wel het leven dat bij grote mensen hoort. Met verantwoordelijkheidsgevoel en een spaarrekening. Met een bedrijfsaansprakelijkheidsverzekering en een werkplek buiten de deur. Met een gezamenlijke bankrekening waarop we beiden een even groot bedrag storten. Met soms een tikkeltje meer chaos en rondslingerende bonnetjes dan me lief is. Maar ook met een dubbele stijgende lijn: meer klanten en meer winst.

Proost

Dat grote geld durf ik niet meer te beloven. Rijk ga ik niet worden, dat heb ik inmiddels wel in de gaten. Voldoende verdienen om leuk van te leven, lukt heel aardig. Toch schiet de leuke jongen uit de trein nog wel eens iets voor als de nood aan de man is (zoals onlangs na enige miscommunicatie met de Belastingdienst). Vanavond proosten wij op blij en schuldenvrij (we laten de hypotheek even buiten beschouwing). Dat proosten doen we heel volwassen en verantwoordelijk met een glas limonade. Ik heb ‘pieperdienst’.

Studieschuld