Eén van de vele voordelen van zelfstandig tekstschrijver zijn, is dat je al eens aan handige ruilhandel kunt doen. Vooral met vormgevers en fotografen maak ik wel eens afspraken, een tekst in ruil voor een logo, huisstijl, visitekaartje, of fotoshoot.

Maar de laatste voor-wat-hoort-wat is een heftige. Ik schrijf teksten voor een personal trainer. In ruil geeft hij mij voedings- en sportadvies en trainen we een keer per week samen. Nadat ik de sportieveling had geïnterviewd over zijn liefde voor spinnen (de fietsen, niet de insecten), zijn wil om altijd te winnen en zijn ervaringen als fitnesstrainer moest ik mijn schoenen uittrekken. Of ik even op zijn weegschaal wilde gaan staan. Dat had ik diezelfde ochtend thuis ook nog gedaan, dus ik schrok niet van wat ik zag. Maar uit het geavanceerde gevaarte rolde vervolgens een papiertje met alarmerende gegevens. Mijn gewicht in het algemeen en mijn vetmassa in het bijzonder, waren zwaar onvoldoende en mijn daarop gebaseerde ‘metabolische leeftijd’ is 49. Vijftien (!!) jaar ouder dan dat ik in werkelijkheid ben. Uit de test die ik vervolgens moest invullen met allerhande vragen over vermoeidheid, gewrichtsklachten en cholesterol kwam een confronterende en onheilspellende uitslag: “Jouw levensstijl is een aanslag op je lichaam en je leven.”

Een sterke fear appeal zoals we er tijdens onze opleiding communicatie- en informatiewetenschappen honderden voorbij zagen komen.

En ik maar denken dat ik helemaal niet zo slecht bezig ben. Ik sport twee keer per week, leg zo veel mogelijk afstanden te voet af, eet veel verse groenten, haal bijna nooit afhaalvoedsel en drink alleen alcohol in het weekend. Ja, ik neem wel eens een koekje of chocolaatje bij de thee en schep ’s avonds al eens te veel op mijn bord, maar dat compenseert elkaar toch? Niet dus.

Op dagen dat ik vooral thuis werk, houd ik me (tot nu toe) aan het voedingsadvies. Ik wil 34 zijn, geen 49! Verleidingen weet ik (tot nu toe) redelijk goed te weerstaan. Ik bezweek niet voor de zak chips die de leuke jongen uit de trein vrijdagavond smakelijk zat leeg te eten naast me op de bank. De collega’s wisten in het werkoverleg geen cake of muffin aan me te slijten (en wat bleven ze aandringen en wat zagen die muffins er lekker uit). Ik vergaderde vanmorgen met zwarte koffie, terwijl ik veel meer zin had in cappuccino. En terwijl ik dit schrijf, drink ik een glas vers vruchtensap en kauw ik op een selderijstengel. Maar sociaal als ik ben, vraag ik me af hoe lang mijn schrik het blijft winnen van het ‘gezelligheidsargument’.

“Drink je water? Wat ongezellig. Neem een lekker wijntje.”

Dan ben ik dus al bijna verkocht. Peer pressure versus de fear appeal. Ik heb best veel geleerd tijdens mijn opleiding 🙂

Maar wat ik ook leerde tijdens mijn opleiding was dat je de gewenste gedragsverandering zo makkelijk mogelijk moet maken. Hoe meer obstakels, hoe minder kans dat de mensen die je wilt beïnvloeden het gewenste gedrag gaan vertonen. Dat ik volgens het voedingsadvies zes keer per dag moet eten en liefst elke dag iets anders, is een behoorlijk obstakel. Ik heb helemaal geen tijd om zes keer per dag te eten en met zo veel ingrediënten op het menu, heb je nog minstens drie andere eters nodig om aan het eind van de week niets weg te hoeven gooien.

‘Je bent het gelukkigst als je tevreden bent met wie/hoe je bent’, vond ik ook altijd een ijzersterk argument…