Het nieuwe jaar is alweer anderhalve maand oud en ik heb pas 2 x met mijn ogen geknipperd. De tijd vliegt. Op de positieve manier weet je wel, omdat tijd vliegt als je lol hebt. Omdat tijd vliegt als je agenda vol staat met interviews bij de meest uiteenlopende bedrijven. Heel even had ik wat weinig werk, maar dat is meer dan goed gekomen.

Niet alles is rozengeur en maneschijn. Lichamelijk én geestelijk ook dit jaar al een paar deukjes en blauwe plekken opgelopen (mijn linkerbil is pimpelpaars, lang leve carnaval en toiletten bovenaan een trap). Maar ik ben een gezegend mens.

Blij met: bloemen! In de tuin. In het veldje voor het huis. Overal langs mijn wandelroute. Joepie!

Ook blij met: vrienden, vrienden en nog eens vrienden. Gouden exemplaren die aanvoelen wanneer ze net dat ene appje moeten sturen. Die spontaan voor de deur staan met de vraag of ik tijd heb voor een kop thee. Vrienden om mee te zwemmen, maar vooral om het leven mee te bespreken bij een kop koffie nadat we die 40, 50, 60 baantjes achter de rug hebben. Vrienden die het fitnessen draaglijk maken. Die bezorgd aan me vragen hoe het met de leuke jongen uit de trein gaat als hij weer eens door zijn rug is gegaan, maar ook aan mij vragen hoe het met mij gaat en of ze me ergens mee kunnen helpen. Vrienden die als we het eten nog niet achter de kiezen hebben alweer een datum prikken voor een volgend etentje. Vrienden om jaarlijks een dag of weekend mee weg te gaan. Vrienden voor een workaction, een festival, of gewoon een avond barhangen. Vrienden die me binnen tien minuten prachtig kunnen schminken of die met carnaval de andere helft van mijn fruitige duo zijn. En dan die gekke groep, ‘de bende van ellende’, waar ik iedere carnaval in beland. Om de helft van die groep weer een jaar niet te zien. Precies zoals het goed is.

Verdrietig om: vrienden. Dat klinkt heel tegenstrijdig met het vorige punt, maar in sommige vriendschappen kwam recent of alweer wat langer geleden een barst. Met onbegrip aan de basis. Voor elkaar invullen. Het gevoel voor lief te worden genomen. Niet de moeite waard zijn om echt moeite voor te doen. Miscommunicatie ook.

En dat leuren voor een etentje dat maar niet van de grond komt, is ook een tikkeltje frustrerend. Er staat een datum, maar ik ben benieuwd wie er die avond aan tafel zit. Let it gooooo?!

Ook verdrietig om: het overlijden van mijn broertjes schoonmama. Ik kende haar nauwelijks, maar het verdriet van mijn schoonzusje kan ik me levendig voorstellen. En wat is het jammer dat mijn neefje aan zijn vaders kant zijn opa nooit heeft gekend en aan zijn moeders kant zijn oma moet missen. Hij is pas twee, dus ook aan oma heeft hij later geen herinneringen.

Sowieso een tikkeltje verdrietig om de generatie ‘boven ons’. Bijna al onze vrienden hebben minimaal één kwakkelende ouder. Van nieuwe knie tot herseninfarct. Niet meer fietsen, niet meer autorijden, niet meer zelf boodschappen kunnen doen… Het hoort erbij, bij het leven van 70- en 80-plussers, maar dat maakt het niet gemakkelijker om te zien.

Ik kijk uit naar: een midweekje Texel met vriendin A in een huisje met een sauna, een ligbad en een open haard. Heerlijk buiten het seizoen. Zwembad in het vakantiepark grotendeels voor onszelf (hoop ik). In de ochtend werken, in de middag fietsen, wandelen en borrelen.

Ik kijk er ook naar uit om: binnenkort nog eens gruwelijk goed te gaan eten met de leuke jongen uit de trein. Eergisteren waren we 16 (!) jaar bij elkaar. Op die suffe dag, want Valentijn, doen we daar nooit echt iets aan. Al zeker niet als het samen valt met Aswoensdag (gaaaaaaaap). Maar ik vind dat we echt nog wel ergens moeten gaan eten. Van het luxere en decadentere soort.

Waar ik me ook echt op verheug: is het optreden van JOHAN in Doornroosje, Nijmegen. Samen met de leuke jongen uit de trein uiteraard. Nijmegen is zijn stad.

Ik lees: heel veel analoge en digitale kranten en tijdschriften. Daarnaast de Nederlandse versie van Trump Revealed: An American Journey of Ambition, Ego, Money, and Power en de originele versie van Word Perfect: Etymological Entertainment For Every Day of the Year. Ook tijdens het lezen erger ik me dood aan Trump, soms zelfs nog meer dan als ik hem op tv voorbij zie komen. Maar hij fascineert me ook. Hoe je met bluffen, liegen, bedriegen, vreemdgaan en vloeken een imperium opbouwt, macht vergaart, een bekende wereldburger wordt en het uiteindelijk zelfs schopt tot president.

Vorig jaar las ik 20 boeken. Benieuwd hoe veel het er dit jaar worden.

Ik luister: van alles en nog wat, zoals altijd. Gisteren in de auto bijvoorbeeld NPO 2, een cd van R.E.M., een cd van Frank Boeijen en een cd van Tonic. De laatste cd die ik kreeg, was van Gorki. Dankzij een grote muziekliefhebber die eerder al de twee cd’s van Grof Geschut voor me wist te scoren. En ik maar (vals) meezingen! Ik wist niet hoe erg ik Grof Geschut had gemist tot ik het weer hoorde.

Ik voel: pijn aan mijn linkerbil. Het was carnaval. Het was middag. Ik was niet dronken. Maar moest wel enorm plassen. Het toilet is bovenaan een trap. Een trap die eigenlijk is bedoeld voor éénrichtingsverkeer. Een trap die ik al eng vind op een willekeurige doordeweekse dag als de enige ben die er naar boven of beneden hoef. Nadat ik eindelijk had geplast ging ik die trap af terwijl aan de kant van de leuning nog steeds een hele lange rij stond. Aan de andere kant van de trap is alleen een muur, niets om je aan vast te houden dus. Op de treden lag drank, veertjes, confetti. Ik gleed uit. En stuiterde.
Het kerkbankje gisteren viel niet mee, de zitting was net iets te kort.

Ik voel ook: blijdschap, tevredenheid en dankbaarheid. Want de 16 uur die ik per 1 december ‘kwijtraakte’ zijn – zoals dat eigenlijk altijd gaat – voor de komende maanden (!) gevuld met leuke opdrachten. Dankzij toffe vakgenoten die opdrachten doorspeelden. Dankzij bekenden uit een ver verleden die ineens weer aan mij moesten denken. Dankzij boekschrijvers die mij vol vertrouwen als eindredacteur kozen.

Tegelijkertijd voel ik me nog steeds af en toe onzeker. Denk ik dat ik iets niet kan. Heb ik last van het imposter syndroom. Zeg ik weer volmondig ja op een opdracht, maar wil ik het liefst keihard wegrennen, bang om door de mand te vallen. Als die vrouw die helemaal niet zo goed kan schrijven, laat staan adviseren of overtuigen. Bij een sollicitatiegesprek liet ik me laatst weer te veel kennen. Ze zochten vooral een adviseur, maar omdat ik weinig ervaring heb als adviseur, benadrukte ik vooral mijn lol en ervaring in schrijven en interviewen. Terwijl ik heus wel kán adviseren, compleet met theoretische onderbouwing. Ik kreeg de functie niet. Logisch.

Ik denk na over: welke cursus/training/opleiding ik dit jaar ga volgen. Ik zag al zó veel leuks voorbij komen. Houd ik het dichtbij mijn vak, bijvoorbeeld iets met beïnvloeding en gedragsverandering? Podcasts of video’s leren maken? Of duik ik eens in een nieuwe taal? Keuzes, keuzes…

Al met al wordt 2024, als de eerste anderhalve maand van het jaar exemplarisch zijn, een jaar om in te lijsten. One for the books.

En jij? Hoe gaat het met jou?