Ongelijke behandeling van mannen en vrouwen en ongelijke verwachtingen en standaarden. Langs welke meetlat mannen en vrouwen worden gelegd. De manosfeer en hoe steeds meer landen stappen achteruit zetten als het om gelijkheid gaat. Ik verdiep me er steeds meer in.

Deels omdat het er bij verschillende opdrachtgevers veel over gaat, zoals bij Opgroeien in Parkstad. Tijdens Internationale Vrouwendag werd ik ondergedompeld in de verschillen in gezondheidszorg, salarissen, wetenschappelijk onderzoek en nog veel meer. Ik schreef erover voor Ondernemen in Limburg. Bovendien schrijf ik ook veel voor de (geestelijke) gezondheidszorg en blijkbaar moeten er al jongens behandeld worden voor hun schadelijke opvattingen over vrouwen.

Deels omdat ik veel terugkijk op de afgelopen 45 jaar. Mijn midlife crisis misschien?

Waar ik al terugkijkend versteld van sta:

• Hoe in de speelgoedboeken die rond Sinterklaas in de brievenbus vielen de poppen en de miniatuur blik-en-vegers voor meisjes waren en de auto’s voor jongens. Terwijl ik veel liever met auto’s speelde. En die gelukkig ook soms auto’s kreeg.

• Hoe het normaal was om moeders met Moederdag iets ‘voor het huishouden’ te geven, terwijl vaders met Vaderdag juist iets kregen voor zichzelf. Mijn vader was best geëmancipeerd. Toch herinner ik me nog een keer dat we op zijn advies nieuwe theelepeltjes kochten voor Moederdag. (Van de andere kant, papa kreeg ook wel eens nieuwe sokken van ons, ook niet echt iets om van te genieten).

• De vriendenboekjes op de basisschool waarin meisjes op de vraag ‘wat wil je later worden?’ bijna altijd antwoordden met ‘moeder’, terwijl de jongens ‘brandweerman’ of ‘voetballer’ schreven.

• De tante die vaak tegen me zei dat ik meer moest lachen omdat ik er dan mooier uitzag en die me complimenten gaf toen ze me voor het eerst met make-up zag. Ik was geïrriteerd, want ik vond dat ze zelf vaak boos keek, maar dat zei ik niet. En het compliment over de make-up vond ik gek, omdat mijn mama juist altijd zei dat ik dat niet nodig had. Pas veel later viel me op dat ‘je moet meer lachen’ of de nog explicietere variant ‘je bent aantrekkelijker als je lacht’ vooral iets is dat tegen meisjes en vrouwen wordt gezegd. Aantrekkelijk voor wie?

• De opmerkingen over te korte rokjes of te strakke truitjes van mijn mama. Ik weet dat ze het niet slecht bedoelde, dat er ook iets van bescherming in zat. Maar als ik er nu over nadenk, tegen wie moest ik worden beschermd? Tegen jongens en mannen die nooit ergens op werden aangesproken?

• De rotopmerkingen die ik van klasgenoten kreeg over hoe graag ze aan mijn borsten wilden zitten. Ik was in de brugklas zo ongeveer de enige die al een bh moest dragen en dat heb ik geweten. Ik voelde me ontzettend onzeker over mijn vrouwelijke figuur. De meeste meisjes bleven plat tot ver in de tweede of zelfs de derde klas, dus ik viel buiten de groep.

• De viezige leraar wiskunde die er alles aan deed om te zorgen dat vooral de meisjes extra bijlessen bij hem volgden. Sowieso met de blik van nu, waren er een aantal docenten op de middelbare school die niet helemaal in de haak waren.

• De chef die bij mijn bijbaantje aan de receptie van een productiebedrijf tegen me zei dat hij me nooit zou aannemen, hoe goed ik ook was, omdat de kans bestond dat ik nog kinderen wilde ‘en dat kostte hem te veel geld en was te veel gedoe’. In plaats van boos te reageren (wat ik wel was) antwoordde ik alleen maar dat ik niet van plan was receptioniste te worden.

• De baas die zijn trouwring afdeed als hij op stap ging en die één van zijn vrouwelijke medewerkers enorm voortrok in salaris en in de opdrachten die ze kreeg, omdat ze met haar lange blonde haren en hoge hakken ‘helemaal zijn type was’. Hij deed daar niet geheimzinnig over tegen zijn medewerkers, maar natuurlijk wel tegen zijn vrouw.

• De opmerkingen – van mannen en vrouwen – dat ik natuurlijk de luxe heb van een man met een goede baan en dat ik daarom voor mezelf kon beginnen. Hoewel het zeker heel fijn was (en is) dat de leuke jongen uit de trein een vast inkomen heeft, weet ik hartstikke zeker dat ik ook een succesvol bedrijf had gehad zonder partner.(Waarschijnlijk woonde ik dan niet in een koophuis, had ik geld moeten lenen voor mijn auto en moest ik in een magere maand wel eens op een houtje bijten, maar dat overleefde ik wel).

• De collega bij het reclamebureau die zei dat hij me wel een keer in een ‘nog strakker shirtje’ wilde zien, nadat hij concludeerde ‘dat het bedrijfsshirt in maat XL waarmee ik op de foto moest al lekker strak rond mijn borsten zat’. Alsof het al niet erg genoeg was voor mijn broze zelfvertrouwen dat verder alle collega’s in een S of een M pasten en superelegant op de foto gingen.

• De huisarts die me niet serieus nam en mijn galstenen afdeed als spierpijn. En de huisarts die daarna kwam en me opnieuw niet serieus neemt. Al kan ik niet bewijzen dat het komt omdat hij een man is en ik een vrouw ben. Misschien vindt hij iedereen een aansteller.

• De opdrachtgever die me ook nooit serieus neemt. Als ik zeg dat ik voltijds werk en niet direct kan springen als hij spring roept, zegt hij ‘hoezo, je hebt toch een eenpersoons bedrijfje, ben je daar echt de hele week druk mee?’ Dat zou hij nooit tegen een mannelijke ondernemer zeggen. Het is dat de onderwerpen waar ik over mag schrijven en de andere teamleden zo leuk zijn…

Het is potverdorie 2026. Ik weet niet of de speelgoedboeken en de Moederdagcadeaus nog zo cliché zijn als in de jaren 80. Maar ik weet wel dat er nog een lange weg te gaan is als het om gelijkheid gaat en om mensen op dezelfde manier beoordelen. Als we niet uitkijken, gaat het ook in Nederland hard de verkeerde kant op. De kranten staan vol verhalen over de schadelijke invloed van de manosfeer. Jongens worden aangespoord om flink te sporten, rijk te worden en zich vooral beter te voelen dan vrouwen.

Ook een deel van de mannen die om het hardst roepen dat vluchtelingen ‘een gevaar voor onze meisjes en vrouwen zijn’, ziet vrouwen het liefst volgzaam thuis in een niet zo gouden kooi. Alsof de wereld daar beter en gelukkiger van wordt.

En probeer het maar eens, zonder rijke ouders of goedbetaalde baan, rondkomen van één salaris.