In gesprek met ‘de ander’

adult art caution cold

Foto door Trinity Kubassek op Pexels.com

Mijn op 1 na best gelezen blog aller tijden ging over mijn frustratie dat niet ieder mensenleven even veel waard is en dat we nooit praten met mensen buiten onze ‘bubbel’. Ik sta nog steeds helemaal achter die blog en plaatste sindsdien vele berichten met dezelfde strekking. Maar de daad bij het woord voegen en een diepgaand gesprek voeren met iemand die fundamenteel anders denkt dat ik, dat kwam er nog niet echt van.

Mijn vrienden, mijn klanten, de mensen waarmee ik een werkplek huur, de mensen die in dezelfde kroegen en theaters komen als ik… denken ook grotendeels zoals ik. Geen van mijn vrienden stemt PVV of FvD, mijn familieleden zien net als ik het nut van een verenigd Europa, en in mijn werk omring ik mij veelal met mensen die het belang van duurzaamheid en eerlijke handel erkennen en zich er ook voor inzetten. Nogal logisch als projectleider van Fairtrade Regio Parkstad en tekstschrijver voor allerlei welzijnsorganisaties.

Dus heb ik me opgegeven voor Europe Talks. Op 11 mei ga ik in gesprek met iemand die tegenovergesteld heeft geantwoord op vragen over migratie, klimaat en Europa. Ik vind het eng, doodeng. Maar het is net als met stemmen. Je mag niet van alles roepen en over honderd en een dingen klagen als je niet zelf het goede voorbeeld geeft.

Kinderwens, kinderboeken

white teddy bear with opened book photo

Foto door Pixabay op Pexels.com

Weten jullie nog? Dat ik helemaal niets met baby’s had en me niet kon voorstellen ooit moeder te willen worden? Dat mijn overtuiging om nooit te willen trouwen en nooit kinderen te willen even sterk waren? Wanneer het ‘mis’ ging, kan ik niet zo goed vertellen. Wel dat de biologische klok toch is gaan tikken. Nu het bijna te laat is.

Waarom wil ik een kind? Een goede vraag. Een belangrijke vraag. Een vraag die mensen zichzelf soms niet bewust stellen. Ze komen iemand tegen waar ze het leuk mee hebben. Ze gaan feesten, ze gaan reizen, ze gaan van elkaar houden, ze gaan samenwonen, ze maken carrière en ze ‘krijgen’ een kind. Omdat het zo loopt. Omdat het zo hoort.

Maar waarom? Heb ik genoeg van de hele nacht doorslapen? Heb ik het gehad met de badkamer voor mezelf? Vind ik rustig de krant lezen met een kop koffie ineens niet meer belangrijk? Of kleding zonder spuugvlekken?
Kinderen hinderen. Ze maken lawaai, maken dingen stuk, hebben een achterlijke muzieksmaak, kijken naar idiote tekenfilms (Bumba, aaaargh), zijn plakkerig en zeurderig en zo aanwezig dat je je eigen gedachten niet eens meer kunt afmaken.

Dus waarom? In ieder geval niet omdat een dikke buik me zo fantastisch lijkt. Of opgezwollen voeten.

Daarom. Ik wil een gezin. Een familie van mezelf. Ik ben opgegroeid in een fijn gezin waarin iedereen zichzelf mocht zijn en dat wil ik doorgeven. Ik wil een verbinding met de volgende generatie, zoals ik met mijn nichtje heb, maar dan nog hechter. Ik wil niet dat ‘het’ bij mij stopt. Ik heb liefde om te geven, wijze lessen om te leren. En als ik nadenk over ‘als ik later groot ben’, dan komt daar altijd nageslacht in voor. Dan zie ik mezelf als verhalenverteller aan de (klein)kinderen.

Bovendien wil ik gewoon een excuus om regelmatig te schommelen, trampoline te springen, verstoppertje te spelen en om héél veel kinderboeken te kopen. Rupsje Nooitgenoeg, Pippi Langkous, De GVR, Ronja de Roversdochter, Koning van Katoren, Kruistocht in Spijkerbroek, Publieke vijand nummer twee…

Wat was jullie afweging om wel/niet kinderen op de wereld te willen zetten? En komen jullie verwachtingen een beetje overeen met de praktijk?

 

Als 2019 het jaar blijkt te zijn waarin…

Als 2019 het jaar blijkt te zijnHoe mooi zou het zijn? Als 2019 het jaar blijkt te zijn waarin treinen op tijd rijden, bussen voor je stoppen en de hond van de buurman stopt met blaffen. Het jaar waarin je afspraken met aannemers, schilders en tegelzetters in je agenda kunt zetten, zonder een middag voor niets thuis te blijven. Het jaar waarin bepaalde collega’s wat vaker naar tandpasta en deodorant grijpen en aandachtszoekers (neem een Emilie Ratelband of een Peter R. de Vries) stoppen met janken op televisie.

Of, om het over belangrijke dingen te hebben:

Hoe mooi zou het zijn? Als 2019 het jaar blijkt te zijn waarin politici stoppen met liegen, bankiers stoppen met zakken vullen en machthebbers stoppen met het misbruiken van (in hun ogen) ‘ondergeschikten’.

Het jaar waarin mensen die in een gammel bootje stappen om een vreselijke situatie te ontvluchten, welkom zijn in ons land en de ons omringende welvarende landen.

Het jaar waarin de rauwe (vreemdelingen)haat op social media verdwijnt.

Het jaar waarin journalisten veilig hun werk kunnen doen.

Het jaar waarin we van zwarte piet zonder gedoe een roetveegpiet maken.

Het jaar waarin geweten boven geld gaat, waardoor ‘we’ bijvoorbeeld geen wapens meer verkopen aan Saudi-Arabië en we Jemen (wat daarvan over is) kunnen redden van de hongersnood.

Het jaar waarin iedereen zijn verantwoordelijkheid neemt voor het het klimaat en een eerlijke verdeling van welvaart.

Het jaar waarin mensen hun volle verstand niet meer gebruiken om te stemmen op extreme engerds van het type Bolsonaro, Trump, Duterte of Orban, maar hun hersencellen inzetten om na te denken over wat ze zelf kunnen doen om hun situatie te verbeteren. En dan liefst niet de conclusie trekken dat een geel hesje aantrekken en steden vernielen de beste manier is.

Hoe mooi zou het zijn?

Ik wens je een prachtig jaar! Van mijn haarwortels tot in mijn tenen hoop ik dat je gezond blijft, liefhebt, geniet van kleine en grote dingen en soms eens lekker uit de band springt. Ik duim voor dromen die uitkomen en voor meer uit het leven halen dan dat je dacht dat erin zat. Ik wens je luieren in de zon, dansen in de regen en springen in de plassen. Maak er iets moois van! Proost!

Positief jaaroverzicht 2018

De afgelopen weken zat ik een beetje in de knoop. Maar dat is natuurlijk peanuts op een heel jaar. Geboren en getogen in één van de welvarendste landen ter wereld. Gezond. Geliefd door mensen die ik op mijn beurt liefheb. Gezegend met een groot sociaal netwerk. Soms vergeet ik dat ik een geluksvogel ben. Tijd voor een positieve terugblik op het afgelopen jaar.

Dingen die ik mooi vond om te zien:

  • Het oude centrum van Lille.
  • Een stuk of 15 afleveringen van White Collar. Toen ontbrak tot mijn grote spijt de tijd om verder te kijken. En toen hadden we geen Netflix meer omdat de account van mijn schoonbroer (waar we gratis op meeliftten) werd gehackt. Heerlijke serie vol humor waarin Matt Bomer op een overtuigende manier de rol van vrouwenmagneet en meesteroplichter Neal Caffrey speelt. Ik hoop dat we ooit de serie afkijken.
  • De leuke jongen uit de trein die als een blije gup over de kasseienstrook en het Vélodrome in Roubaix liep.
  • Mijn nichtje die haar Sinterklaascadeaus uitpakte.
  • Master Chef Australië. Ik word er week van om te zien hoe lief de deelnemers voor elkaar zijn en dat ze allemaal moeten huilen als iemand vertrekt.
  • Het centrum van Amsterdam vanuit een prachtig appartement hartje centrum aan de Amstel. De drukte onder ons raam. De wapperende regenboogvlag voor het raam. Maar als je me nu vraagt waarom we naar Amsterdam gingen? Er was een aanleiding, maar geen idee meer welke…
  • Het laatste (boehoe) seizoen van The Bridge. Kippenvel vanaf de eerste noot van het openingsliedje.
  • Heel veel zonsopkomsten met roze en oranje en warm licht. Soms alleen in mijn achteruitkijkspiegel op weg naar Hasselt.

Dingen die ik mooi vond om te horen:

  • Vijgen na Pasen, andere katten te geselen hebben, het warm water uitvinden, iets in een ander kleedje steken, met iemands voeten spelen… Vlaamse uitdrukkingen die ik soms wel, soms niet kende, maar die ik stuk voor stuk heerlijk vind. Ik blijf me verbazen over hoeveel twee “dezelfde” talen van elkaar verschillen.
  • Het optreden van Arsenal op het Brussels Summer Festival.
  • Het optreden van Deus op datzelfde festival. Al kwam dat vooral omdat ik er stond met vriendinnetje V die ik al véél te lang niet gezien had.
  • Beeldenstorm, de ‘Oudejaars’ van Dolf Jansen en dan vooral de fragmenten waarin hij tekeer gaat tegen onrechtvaardigheid en als hij zijn gedichten voorleest.

Dingen waar mijn hart van ging zingen:

  • Het verrassingsuitstapje naar de Stereophonics in de AB in Brussel. Het kon ook écht niet dat ik nog nooit in de AB was geweest.
  • De jaarlijkse mini-reünie met mijn vriendjes van de middelbare school. We zijn totaal verschillend in allerlei opzichten (opleiding, politieke opvattingen, interesses, woonplaats, gezinssituatie, hobby’s) en komen maar één keer per jaar bij elkaar in de kroeg die vroeger het begin was van onze stapavonden. Die ene keer per jaar heeft altijd een gouden randje.
  • De lampen boven de eettafel. De schoonpapa liet zijn vakwerk los op een fruitschaal, een slakom en een lamp die al een lamp was. Wat zijn ze mooi.
  • De prachtige ring die ik kreeg van de leuke jongen uit de trein en de speech die hij erbij hield over hoe trots hij op me was dat mijn bedrijf tien jaar bestond. En dan de vraag. “Wil je alsjeblieft nooit met me trouwen?”

Dingen waar ik trots op was:

  • Mijn bedrijf bestond tien jaar (en ik gebruikte er het hele jaar geen verkleinwoord voor).
  • De toffe freelance job in Hasselt.
  • Op een paar weken in juni na, had ik nóóit te weinig opdrachten.
  • Het compliment “Wat een geweldig stuk!” van die klant waarvan ik tijdens een nogal moeizaam interview dacht dat we in twee verschillende werelden leefden.
  • Ik stapte vaak uit mijn veilige bubbel. Ik sprak groepen toe, trad op als woordvoerder, pitchte voor onbekenden en organiseerde activiteiten waarvoor ik de volledige verantwoordelijkheid op me nam. Met een iets verhoogde hartslag en rode wangen, maar ik deed het wel.
  • Ik werd voor een groot deel financieel volwassen: getuigen de afgeloste studieschuld, de nieuwe boekhouder die mij streng gaat aanpakken, de aankondiging van hogere uurtarieven en het voornemen om een deel van mijn geld voor langere tijd weg te zetten.

Wauw, wat een jaar! Inlijsten, inpakken, strik er omheen 🙂

Cadeautjes 3

 

Nu al goede voornemens

DSCN3058Met het verkeerde been uit bed. Tranen met tuiten nog voordat ik een uur wakker was. Ik dacht in vraagvorm. En van de ene vraag kwam de andere.

In hoeverre moet je voor anderen zorgen als je daarmee jezelf vergeet? In hoeverre moet je voor jezelf zorgen als je daarmee de ander vergeet? Kan voor iemand zorgen ook iemand verlaten zijn? Kun je ooit weten hoe veel pijn je een ander doet? Kun je de pijn van een ander überhaupt echt voelen? Hoe vaak krijgen opmerkingen in je hoofd een lading van jaren mee? Hoe vaak trek je verkeerde conclusies? Waarom ben ik de ene persoon dankbaar die tegen me zegt dat ik iets verkeerd doe, dat iets me niet goed staat, of dat ik iets niet goed heb geregeld? Terwijl ik boos word op een andere persoon die precies hetzelfde zegt?

Het is niet de bedoeling om van mijn blog iets zwaars te maken. Daar is mijn leven veel te leuk voor. Met honderden dingen om dankbaar voor te zijn, zoals de liefde van de leuke jongen uit de trein, de warmte van de beste vriendinnen van de hele wereld, de vrijheid van het freelancebestaan en de luxe van een eigen huis. Maar de maand december weegt dit jaar zwaarder dan ooit. En – zoals ik twee blogs geleden al schreef – de leuke jongen uit de trein dreigt het haasje te worden. Ik ben onaardig tegen hem en soms zelfs gemeen. Zoals altijd helpt het om dingen op te schrijven. Soms alleen voor mezelf, soms hier. Iets met een ego. En misschien heeft iemand er iets aan?

Vicieuze cirkels, zwelgen en soms schrikken van mijn eigen gedachten. Iets waar één wandeling met een coach – wat heel fijn was – niets aan verandert. Iets waar ik in 2019 mee af ga rekenen. Dat beloof ik plechtig aan mezelf. En aan de leuke jongen uit de trein.

blur bokeh bright burnt

Foto door john paul tyrone fernandez op Pexels.com

13 dingen die ik leerde voor mijn 38e

Verjaardag

Vandaag word ik 38. Een leeftijd waarvan ik zo ongeveer tot mijn 25e dacht dacht dat ik dan ‘alles voor elkaar zou hebben’. Dikke baan, stationwagen, labrador en tuinkabouter, maar dan anders. Ik heb niet alles voor elkaar. En dat geeft niet.

Er vielen bijzonder veel dingen op hun plek de afgelopen jaren. Ik stopte met alle bijgeneuzel in loondienst en heb daar nog geen seconde spijt van gehad. Ik houd van mijn werk en heb de leukste en trouwste klanten ter wereld. Ik geniet meer en moet minder. Ik heb het leven nog lang niet onder de knie, ben een klager van nature, maar ik leerde in de afgelopen 38 jaar toch best al veel:

  1. Het leven is te kort om te strijken (als de leuke jongen uit de trein niet zou strijken, zou ik altijd ietwat gekreukt de deur uitgaan), groenten in gelijke blokjes of reepjes te snijden, bloem of meel eerst te zeven, een kapsel te hebben dat elke ochtend meer dan twee minuten werk kost, dag- én nachtcrème te gebruiken, mijn benen te scheren in de winter.
  2. Hoe ik me kleed, bepaalt voor een deel hoe ik me voel. En er is een jurkje dat altijd complimenten oplevert.
  3. Een diploma stelt veel minder voor dan wat leraren en ouders ons vroeger wijsmaakten. Dat ik ineens besloot een master te gaan doen, voegde heel veel toe aan mijn leven. Ik leerde bijzondere mensen kennen en ik leerde om beter te leren. Maar het diploma zelf bracht me bijzonder weinig, behalve de opmerking “jij wilt deze baan niet echt, want je hebt universiteit gedaan.”
  4. Het is nooit te laat om ergens mee te beginnen. Een leven lang leren en altijd nieuwsgierig zijn, ik ben daar een voorstander van.
  5. Als een zin begint met “ik wil niet zeuren, maar…” of “als het mijn huis was…” dan volgt er altijd een hoop gezeur. Vermoeiend, zeker als ik zelf heel blij ben met waar die ander commentaar op heeft.
  6. Vrienden zijn onmisbaar. Echte vrienden, mensen die van me houden inclusief mijn complete rariteitenkabinet dat ik uitgebreid aan ze tentoonstel, zijn zeldzaam. Ik heb er een paar gevonden die ik koester, sommige vond ik al een heel leven geleden. Ik raakte gaandeweg ook een aantal vrienden kwijt, sommige verdwenen totaal onverwacht. Reden onbekend. Dat knaagt nog wel eens, maar ik lig er niet meer wakker van.
  7. Het gaat om de kleine dingen. Oh wat was (en ben) ik blij met de grote-mensen-dingen zoals geld op mijn spaarrekening, ons koophuis, onze auto en onze vakanties, maar uiteindelijk zijn het de mooie gesprekken, de welgemeende complimenten, de onverwacht mooie zonsondergangen en de ‘koekjes om de hoekjes’ die het leven extra mooi maken.
  8. Doe je werk graag of ga iets anders doen. Mensen die al jaren met tegenzin naar hun werk gaan, omdat ze blij zijn met de zekerheid, of omdat ze veel geld verdienen, ik ken ze en ik begrijp ze niet. Met werken ben je enorm veel tijd kwijt, dus je kunt er potverdorie maar beter voor zorgen dat je je werk leuk, uitdagend en zinvol vindt. Nee een functie die alleen maar leuk is, bestaat niet, maar met buikpijn naar je werk gaan, is echt niet de bedoeling.
  9. Ik pieker altijd over het verkeerde. Dat waar ik me het meeste zorgen over maak (vaak een telefoontje, ik háát bellen) blijkt altijd mee te vallen, terwijl dingen die ik totaal niet aan zag komen voor ellende kunnen zorgen. Piekeren is tijdverlies. Wat ab-so-luut niet wil zeggen dat ik nooit meer pieker. Was het maar waar.
  10. Ouder worden is confronterend, maar het alternatief is nog veel erger: niet ouder worden. Veel mensen die ik graag zie, zijn inmiddels ouder dan mijn papa is geworden. Ieder jaar erbij moet gevierd worden. Dus vandaag zijn er mensen en is er taart.
  11. Een relatie verandert me. Hoe hard ik ook roep dat het niet zo is. Er zijn tig dingen die ik anders zou doen als ik geen relatie met de leuke jongen uit de trein zou hebben. Er zijn ook tig dingen die ik vaker zou doen, zoals reizen, wandelen, kamperen. En toch vind ik het niet negatief dat ik me aanpas. Dat doet hij natuurlijk ook. Wij zijn elkaar graag en wij komen goed overeen.
  12. Ik maak de cirkel nooit rond. Ik ben een uitstekende beginner. Ik begin aan alles, maar alleen de ‘grote dingen’ maak ik uiteindelijk af (mijn studies bijvoorbeeld en mijn rijbewijs, uitgesmeerd over twee jaar vier theorie-examens en drie praktijkexamens). Huishoudelijke taken, thuisstudies, blogs waarvoor ik eerst research moet doen, zakelijke Facebook-berichten, administratie, daar begin ik vooral aan. Het zou een hoop geestelijke bagage schelen als ik zaken één voor één zou afhandelen in plaats van tegelijk. Zodat poetsen niet bestaat uit eerst stoffen, dan de krant lezen, dan de deurmatten uitkloppen, dan een kop koffie zetten en dan stofzuigen. Om maar een voorbeeld te noemen. Zodat die € 250 die ik betaalde voor die InDesign-cursus zou resulteren in enige ‘design skills’.
  13. Reizen maakt gelukkig. Hier kwam ik 30 jaar geleden al achter, als het niet nog eerder was. Onderweg zijn, uit je routine stappen, andere culturen zien, nieuwe mensen ontmoeten… Van reizen krijg ik inspiratie en reizen helpt me relativeren. Reizen helpt me ook vaak beseffen hoe goed ik het heb. Overal wonen leuke mensen en ik kan overal heen. Hoe mooi is dat.

Ik had eigenlijk 38 dingen die ik leerde voor mijn 38e willen schrijven, maar de inspiratie was op. Of vergeet ik iets? Welke levenslessen leerde jij?

38

Oei ik groei?

Eenzaam op kantoorAls ik ’s ochtends wakker word en denk ‘Ik doe maar wat, vandaag val ik door de mand’, dan weet ik dat ik toe ben aan vakantie. Dingen draaien vierkant, lopen in de soep, gaan om zeep. Ik heb/ben chaos. Dat is te merken aan allerlei stommigheden. Ik noem er een paar uit de afgelopen weken:

  • Ik open op dinsdagmorgen mijn mailbox en zie het laatste mailtje van maandagmiddag nog bij de concepten staan. Niet verstuurd dus, terwijl ik had beloofd het op maandag te sturen. Ik ga alsnog de deadline wel halen, maar om dit soort dingen kan ik echt boos worden op mezelf.
  • Ik stuur een factuur en krijg meteen een mailtje terug dat het bedrag niet klopt. Mijn verwarde brein had blijkbaar bedacht dat 300 euro plus 21 procent BTW samen 636 euro is. Dat is zelfs voor mijn matige rekenkunsten wel erg slecht.
  • Ik loop naar mijn werkplek en bedenk halverwege dat ik met de auto had moeten gaan, omdat ik over een uur een afspraak in een andere stad heb.

Maar de chaos beperkt zich niet tot mijn werk:

  • Ik laat de deur van de schuur ’s nachts open staan. Wagenwijd open, wel te verstaan. Wat een geluk dat onze fietsen, ladders en tuinspullen niet zijn verdwenen.
  • Ik ga naar bed zonder het licht in de woonkamer uit te doen.
  • Ik ben voortdurend dingen kwijt die vervolgens gewoon op mijn hoofd blijken te staan (zonnebril), in mijn zak zitten (sleutels), of die ik zelfs in mijn hand heb (pen, telefoon). Terwijl ik zoekend door het huis dwaal, erger ik me aan al die dingen die niet af zijn. De magnetron op de grond. Het kale peertje boven de eettafel. De televisiekast die gangkast moet worden. Niet bevorderlijk voor mijn humeur. Let it goooo.

Groeipijnen die horen bij het succes van mijn bedrijf? Groeipijnen die horen bij het volwassen worden (daar moet je op je 37e misschien toch eens aan beginnen)? Of tekenen van iets ergers? Gaat het echt beter na een paar dagen vakantie? Ik hoop het. Vooral ook voor de leuke jongen uit de trein en andere mensen om mij heen.

Ondertussen is mijn leven niet alleen miserie. Integendeel. Lang leve de lente. Ik ben een blij ei als ik met een goed boek in de zon zit. Ik geniet van fluitende vogels, van mijn handen in de aarde, van de zoemende vliegbeesten die alle gaatjes van het insectenhotel vullen.

En ook al weet ik niet of ik ooit mijn passie en mijn waarom ga vinden, toen ik vorige week een mevrouw van ver in de 70 interviewde over haar tomeloze inzet voor de 55+ vereniging voelde ik me bevoorrecht dat ik haar verhaal mocht opschrijven. Ik heb hoe dan ook een van de leukste banen ter wereld.

20180422_171440.jpg20180422_171452.jpg

Lokale verkiezingen #2

Tja, de dag na…

De vier grootsten werden CDA, Senioren Partij Maastricht, GroenLinks en D66, een uitslag waar ik wel mee kan leven. Een uitslag die ik begrijp, als ik kijk naar de mensen op de bijbehorende kandidatenlijsten.

Ik hoop dat de enthousiaste jonge honden van M:OED, die van niets op twee zetels komen, wat extra leven in de brouwerij brengen. Het zou goed zijn als meer studenten een toekomst zien in Maastricht en niet vertrekken, omdat ze hier geen werk vinden. Ik hoop dat PVV en PVM, die samen 5 zetels hebben, hun bizarre standpunten (in mijn ogen) niet door de raad krijgen en er minstens bed, bad en brood blijft voor uitgeprocedeerde asielzoekers.

Maar wat ik dus echt niet begrijp, is de lage opkomst. Ik werk in verschillende gemeenten en interview veel mensen, hoog en laag opgeleid, jong en oud, rijk en arm. Daarbij valt het me op dat in Maastricht het meeste wordt geklaagd. Zelfs als ik ergens heen ga voor een positief verhaal, zoals subsidie voor het buurthuis, een gratis evenement, de opening van een speelplein, dan nog hoor ik vaak:
“Ja maar de gemeente zou ook moeten…”
“Ja maar die luidruchtige studenten…”

Als je zo ontevreden bent, is stemmen toch het minste wat je kunt doen? Er was echt wel iets te kiezen. Zoals meer of minder geld naar cultuur, meer of minder geld naar zorg en wel of niet terugdringen van het aantal studentenhuizen.

Ik heb zomaar het vermoeden dat juist de mensen die niet zijn gaan stemmen de komende vier jaar weer om het hardst staan te schreeuwen…

 

 

Op dit moment #6

LenteDe smaak van het bloggen heb ik weer helemaal te pakken. Ik vind het heerlijk om op te schrijven wat me bezighoudt. Of is dat gewoon werkontwijkend gedrag? Hoe dan ook, mijn leven op dit moment.

Genieten van: de belofte dat het nu echt, echt, echt bijna lente wordt. Ik ruik het. Ik zie het. Ik voel het, diep weggedoken in mijn winterjas en sjaal. De sneeuwklokjes houden nog even dapper stand en worden binnenkort afgewisseld door narcissen, tulpen en de bloesem in mijn Japanse kers.

Blij met: afgelopen weekend. Dankzij de vriendin van een collega van de leuke jongen uit de trein logeerden wij in hartje Amsterdam. Uitzicht op een wapperende regenboogvlag én op de Amstel. Er was een groot en zacht bed waarin de leuke jongen uit de trein en ik wegdoken onder een dik dekbed. Er was een bubbelbad. Er was een Nespresso-apparaat. Zo wil ik iedere ochtend wel wakker worden…

Balen van: mijn ongeorganiseerdheid. Sleutels kwijt, pasjes vergeten, boterhammen op het aanrecht laten staan en dat soort dingen. Of zoals vanmorgen de deur uitlopen naar mijn werkplek en halverwege omdraaien om de auto te gaan halen, omdat ik naar een afspraak moet. Ik had natuurlijk ook gewoon eerst in mijn agenda kunnen kijken.

Aan het lezen in: Half of a yellow sun van Chimamanda Ngozi Adichie. De jaren 60 in Nigeria. Je kruipt in de huid van drie personen: een house boy die uit zijn dorp wordt geplukt om het huishouden te runnen van een professor die opkomt voor de rechten van de oorspronkelijke bevolking. De vriendin van de professor; dochter van een rijke (en corrupte) Big Man met tentakels in het vastgoed, de olie, de plantages en de politiek. De vriend van de tweelingzus van de vriendin van de professor; een verlegen Britse ex-journalist die naar Nigeria komt om te schrijven over inheemse kunst. Hun karakters en denkwijzen worden heel goed uitgediept. Het ene moment is er niet veel aan de hand, het volgende moment is niemand meer te vertrouwen en niemand meer veilig. Na twee politieke coups breekt een burgeroorlog uit. Heftig boek, prachtig boek. En heel leerzaam. Althans voor mij. Ik wist niet eens dat Biafra bij Nigeria hoorde *schaam*.

Aan het kijken naar: niets. Althans, niet consequent. En dat wordt voorlopig ook niets. De leuke jongen uit de trein heeft ondertussen de tijd van zijn leven en volgt March Madness. Of zo iets.
Nog nooit een aflevering van De Luizenmoeder gezien, wat soms betekent dat ik niet mee kan praten bij de koffieautomaat.

Aan het luisteren naar: niets specifieks. Tijdens een dagje thuis werken vorige week draaide ik Tracy Chapman en Paul Weller. Op een cassettebandje. In de auto staan nog steeds Radio 2 en Studio Brussel op.

Eten: Deze week maakte ik mijn boemboe voor bami zelf. Geen zakjes en pakjes. Of toch wel, want ik gebruikte roerbaknoodles in plaats van ‘echte’ pasta. Afgelopen zaterdag in Amsterdam werd er voor ons gekookt. En hoe: gamba’s, gegrilde groenten en spaghetti aglio olio. Met wijn uit grote glazen die voortdurend werden bijgevuld. De volgende dag streken we neer in de buurt van het Waterlooplein. Daar had ik Turks brood met schapenkaas, humus, gegrilde groenten, zongedroogde tomaten, sla en munt en een stuk dadelbanaancake toe.
Na een week zonder sport en alles met de auto (zie hieronder) is het nu afgelopen. Dus staat deze week op het menu: veel water, veel fruit en veel groenten. Al wordt het me niet makkelijk gemaakt. Vanavond naar een gigantisch wokrestaurant met de netwerkvereniging en donderdag een borrel met mijn flexcollega’s. Dat zijn alleen nog maar de verleidingen die ik nu al weet.

Sporten: staat op een laag pitje. Met carnaval kreeg ik last van mijn linkervoet en van hardlopen is sindsdien niets meer terecht gekomen. Zwemmen doe ik nog wel wekelijks, behalve in de weken dat ik bereikbaarheidsdienst heb. En toevallig heb ik net zo’n week achter de rug. Een week waarin ik alles met de auto moest doen en niet te ver van huis kon. Een week dus van heel veel zitten en heel weinig bewegen.
Dat probeerde ik te compenseren door gezond te eten en niet te snoepen. Drie dagen hield ik dat vol. Ik weerstond de koekjes die een flexcollega had gewonnen bij de Postcodeloterij. Ik bedankte beleefd voor de chips en de olijven die bij een vergadering op tafel kwamen. Maar halverwege de donderdag veranderde mijn ruggengraat in pudding. Al die paaseitjes… Het was kortom een slechte week voor mijn lijf. Deze week op het menu: zwemmen op woensdag, hardlopen op vrijdag (als mijn voet het toelaat) en fitness + sauna op zondag.

Leuke dingen om naar uit te kijken: in de nabije toekomst vooral theaterbezoek, festivalbezoek en bijkletsen met koffie. De leuke jongen uit de trein gaat volgende week een paar dagen weg en daar kijk ik ook naar uit. We hebben het super leuk samen en ik wil hem echt geen weken missen. Maar een paar dagen alleen vind ik ideaal: thuiskomen wanneer ik zin heb omdat ik niemand heb beloofd om te koken, dingen eten die hij niet lekker vindt, languit op de bank met een boek zonder tetterende televisie op de achtergrond, de hele krant lezen bij het ontbijt omdat niemand staat te wachten en ’s nachts overdwars in bed.

Hoe ziet jullie leven er op dit moment uit?

Op dit moment #5

Regelmaat is ver te zoeken. In alles. Dus ook in deze rubriek.

Genieten van: de luxe die bij het ondernemerschap hoort. De afgelopen weken had ik zo’n 30 uur in de week aan schrijfwerk, in plaats van de 40+ uren waarmee ik 2017 heb afgesloten. Dat betekent dat ik af en toe uitgebreid koffie kan drinken met mijn mede-flexplekhuurders, dat ik midden op de dag boodschappen kan doen, dat ik door de week tijd heb om te gaan sporten.
Er komt een drukke periode aan na de carnaval. Een aantal klanten heeft nieuwsbrieven, personeelsbladen en nieuwe websites aangekondigd die allemaal rond 1 maart af moeten zijn. Nu nog even profiteren!

Blij met: de super stoere, vette, gave, spontane actie van de leuke jongen uit de trein vorige week. Ineens waren we bij de AB in Brussel en zagen we de Stereophonics. De dag erna slenterden we door onze favoriete stad en kochten allebei een paar schoenen. Ons hotel was fijn, zij het aan de kitscherige kant.

hotel dansaert

Balen van: ons uitstelgedrag. Bulldozers, dat zijn en blijven we. Sommige belangrijke zaken zijn in het afgelopen jaar gelukkig geregeld. Zo kwam er na heel lang wikken, wegen, dubben en twijfelen eindelijk een auto. En zo ben ik sinds 1 januari in het trotse bezit van een bedrijfsaansprakelijkheidsverzekering.
Andere verzekeringszaken, waarvoor ik al maanden geleden naar een heuse adviseur ging, liggen nog te versloffen. Net als dat voornemen om een deel van mijn geld te beleggen, aangezien een spaarrekening geen bal oplevert en een arbeidsongeschiktheidsverzekering te duur is. En het allerbelangrijkste: de beslissing over kinderen. Ik vind niet dat ik daar nog heel lang over na kan denken en mijn lijf waarschijnlijk ook niet. Ik word dit jaar 38. Toch nemen we geen besluit. Soms huil ik van frustratie.

Aan het lezen in: Gala. Boekenweekgeschenk van Ronald Giphart uit 2003. Een jonge actrice heeft een ‘see ya when I see ya’- relatie met de grappige Fräser en een onstuimige, geheime relatie met haar woest aantrekkelijke agent Panc. Als Pancs vrouw op kantoor komt vertellen dat Panc ongeneeslijk ziek is, begint de verwarring. Op het Gala uit de titel loopt alles uit de hand. Dit boekje heb ik vanavond uit. Misschien dat ik morgen voor de tweede keer ga proberen om In de ban van de roos tot me te nemen. De vorige keer kwam ik niet door de uitvoerige, ingewikkelde beschrijvingen heen waarmee het boek begint. 

Aan het kijken naar: niets. Althans, niet consequent. De eerste afleveringen van Wie is de mol? gezien. Toen een zaterdag gemist en daar strandde het schip. Bij Over mijn lijk was het andersom. De eerste afleveringen gemist en ook niet teruggekeken. Maar het daarna wel tot het einde gevolgd. Ik wacht met smart op het volgende seizoen van The Bridge.

Aan het luisteren naar: Ozark Henry, Nathalie Merchant, The Cranberries. Muziek die perfect bij grijze dagen past. Staat de radio aan dan is dat Studio Brussel of NPO2. Ik vind de middagshow van Ruud de Wild één van de meest agressieopwekkende radioprogramma’s ooit, daar kan ik echt niet naar luisteren. In mijn haast het programma weg te klikken als ik in de auto zit, kom ik soms op hele andere zenders terecht. Zo luisterde ik vorige week ineens naar Q Music.

Eten: die supersonische oven die ik per se in de keuken wilde hebben, gebruik ik gelukkig steeds vaker. Zo lag er deze week een kipje in te sudderen, omwikkeld met spek en bestrooid met basterdsuiker en chilivlokken. Voor diezelfde maaltijd grilde ik bloemkool in de oven, maar dat viel een beetje tegen.
De leuke jongen uit de trein en ik zijn overigens zeer goed bezig. We snoepen minder (we slaan zelfs allerlei traktaties af die collega’s voor onze neus zetten), we drinken minder, we eten gezonder en we eten vroeger op de avond. Dat laatste gaan we helaas niet volhouden, want als we het allebei druk hebben, zijn we niet voor 19 uur thuis.

Sporten: afgelopen maandag rende ik een rondje en brak mijn eigen snelheidsrecord: 4,35 km in 30 minuten. Het was pas de tweede keer dat ik dit jaar ging hardlopen en ik was trots op mezelf.
Hardlopen is niet mijn enige sportieve activiteit. Ik ga regelmatig zwemmen met mijn lieve vriendin M en ik werk me bijna iedere week in het zweet op de crosstrainer en het roeiapparaat in de sportschool. Bovendien lopen de leuke jongen uit de trein en ik bijna iedere dag naar kantoor. Heel soms gaan we nog met de fiets, zoals vandaag, omdat we straks nog een visje moeten halen op de markt. De beloning op de weegschaal blijft tot nu toe uit, maar ik zit wel lekker in mijn vel.

Leuke dingen om naar uit te kijken: die zijn er veel 😀 Woensdag plande ik met twee vriendinnen de datum voor een weekendje weg in de zomer. Brussels Summer Festival staat vanzelfsprekend ook op het zomerprogramma. Met de leuke jongen uit de trein ga ik in september op vakantie in Scandinavië. Noorwegen en Zweden of Zweden en Denemarken. En in hetzelfde seizoen is ook het jaarlijkse vriendinnenstedentripje. Ongetwijfeld komen er nog veel meer leuke uitstapjes op mijn pad. De leuke jongen uit de trein gaat eind maart een paar dagen met zijn broer weg, eens kijken waar ik in de tussentijd naartoe ga…

Op stand