Dat van die loodgieter en die lekkende kraan? Of de schoenmaker met kapotte schoenen? Maak daar communicatieprofessional en communiceren van. Want ik bak er thuis helemaal niets van, van dat communiceren.

Het gaat soms al mis bij goed luisteren. Soms gaat het mis omdat ik zeker weet dat ik iets heb gezegd. Maar ja, als de leuke jongen uit de trein, of mijn vriendinnen, of mijn familie van niets weten, kán het zo zijn dat ik het toch niet heb gezegd. In dat geval staat het soms wel in mijn agenda, maar vergat ik dat blijkbaar te delen. Of ik vergeet in eerste instantie een afspraak te regelen of verplaatsten en in de stress van het omgooien of het (te) laat regelen, laat ik dan die ene mogelijkheid vastleggen die aan de andere kant van de mail/telefoon als optie wordt gegeven. Als ik dan trots vertel dat het alsnog is gelukt, blijkt dat 8 van de 10 keer niet nodig omdat de leuke jongen uit de trein al iets anders heeft geregeld. En de 9e en 10e keer maak ik de situatie zelfs nog erger dan die was.

Voor mijn klanten weet ik het precies en communiceer ik me helemaal suf. Heb je een plan B? Wie moet je absoluut spreken en wie is leuk ‘voor erbij’? Kunnen we een andere invalshoek kiezen om meer mensen te bereiken? Kan iemand uit de doelgroep het nalezen of het wel duidelijk is wat er staat? Heb je iets geregeld voor crisiscommunicatie? Let op, pas publiceren als een evenement of productlancering niet meer mis kan gaan! Enzovoorts, enzovoorts.

Voor mezelf en mijn dierbaren vergeet ik blijkbaar alles wat er als professional wél inzit. Het lukt me regelmatig om chaos te creëren in plaats van duidelijkheid.

Met vandaag een soort ‘Babylonische spraakverwarring ontmoet lapstick’ dieptepunt. Om een afspraak bij de pedicure. Die ik al ooit had verzet. En weer teruggedraaid. Omdat ik niet meer wist dat ik die had verzet. En, en, en…

Fijne werkweek allemaal. Ik ga me maar weer professioneel met communicatie bezighouden…