Op dit moment #6

LenteDe smaak van het bloggen heb ik weer helemaal te pakken. Ik vind het heerlijk om op te schrijven wat me bezighoudt. Of is dat gewoon werkontwijkend gedrag? Hoe dan ook, mijn leven op dit moment.

Genieten van: de belofte dat het nu echt, echt, echt bijna lente wordt. Ik ruik het. Ik zie het. Ik voel het, diep weggedoken in mijn winterjas en sjaal. De sneeuwklokjes houden nog even dapper stand en worden binnenkort afgewisseld door narcissen, tulpen en de bloesem in mijn Japanse kers.

Blij met: afgelopen weekend. Dankzij de vriendin van een collega van de leuke jongen uit de trein logeerden wij in hartje Amsterdam. Uitzicht op een wapperende regenboogvlag én op de Amstel. Er was een groot en zacht bed waarin de leuke jongen uit de trein en ik wegdoken onder een dik dekbed. Er was een bubbelbad. Er was een Nespresso-apparaat. Zo wil ik iedere ochtend wel wakker worden…

Balen van: mijn ongeorganiseerdheid. Sleutels kwijt, pasjes vergeten, boterhammen op het aanrecht laten staan en dat soort dingen. Of zoals vanmorgen de deur uitlopen naar mijn werkplek en halverwege omdraaien om de auto te gaan halen, omdat ik naar een afspraak moet. Ik had natuurlijk ook gewoon eerst in mijn agenda kunnen kijken.

Aan het lezen in: Half of a yellow sun van Chimamanda Ngozi Adichie. De jaren 60 in Nigeria. Je kruipt in de huid van drie personen: een house boy die uit zijn dorp wordt geplukt om het huishouden te runnen van een professor die opkomt voor de rechten van de oorspronkelijke bevolking. De vriendin van de professor; dochter van een rijke (en corrupte) Big Man met tentakels in het vastgoed, de olie, de plantages en de politiek. De vriend van de tweelingzus van de vriendin van de professor; een verlegen Britse ex-journalist die naar Nigeria komt om te schrijven over inheemse kunst. Hun karakters en denkwijzen worden heel goed uitgediept. Het ene moment is er niet veel aan de hand, het volgende moment is niemand meer te vertrouwen en niemand meer veilig. Na twee politieke coups breekt een burgeroorlog uit. Heftig boek, prachtig boek. En heel leerzaam. Althans voor mij. Ik wist niet eens dat Biafra bij Nigeria hoorde *schaam*.

Aan het kijken naar: niets. Althans, niet consequent. En dat wordt voorlopig ook niets. De leuke jongen uit de trein heeft ondertussen de tijd van zijn leven en volgt March Madness. Of zo iets.
Nog nooit een aflevering van De Luizenmoeder gezien, wat soms betekent dat ik niet mee kan praten bij de koffieautomaat.

Aan het luisteren naar: niets specifieks. Tijdens een dagje thuis werken vorige week draaide ik Tracy Chapman en Paul Weller. Op een cassettebandje. In de auto staan nog steeds Radio 2 en Studio Brussel op.

Eten: Deze week maakte ik mijn boemboe voor bami zelf. Geen zakjes en pakjes. Of toch wel, want ik gebruikte roerbaknoodles in plaats van ‘echte’ pasta. Afgelopen zaterdag in Amsterdam werd er voor ons gekookt. En hoe: gamba’s, gegrilde groenten en spaghetti aglio olio. Met wijn uit grote glazen die voortdurend werden bijgevuld. De volgende dag streken we neer in de buurt van het Waterlooplein. Daar had ik Turks brood met schapenkaas, humus, gegrilde groenten, zongedroogde tomaten, sla en munt en een stuk dadelbanaancake toe.
Na een week zonder sport en alles met de auto (zie hieronder) is het nu afgelopen. Dus staat deze week op het menu: veel water, veel fruit en veel groenten. Al wordt het me niet makkelijk gemaakt. Vanavond naar een gigantisch wokrestaurant met de netwerkvereniging en donderdag een borrel met mijn flexcollega’s. Dat zijn alleen nog maar de verleidingen die ik nu al weet.

Sporten: staat op een laag pitje. Met carnaval kreeg ik last van mijn linkervoet en van hardlopen is sindsdien niets meer terecht gekomen. Zwemmen doe ik nog wel wekelijks, behalve in de weken dat ik bereikbaarheidsdienst heb. En toevallig heb ik net zo’n week achter de rug. Een week waarin ik alles met de auto moest doen en niet te ver van huis kon. Een week dus van heel veel zitten en heel weinig bewegen.
Dat probeerde ik te compenseren door gezond te eten en niet te snoepen. Drie dagen hield ik dat vol. Ik weerstond de koekjes die een flexcollega had gewonnen bij de Postcodeloterij. Ik bedankte beleefd voor de chips en de olijven die bij een vergadering op tafel kwamen. Maar halverwege de donderdag veranderde mijn ruggengraat in pudding. Al die paaseitjes… Het was kortom een slechte week voor mijn lijf. Deze week op het menu: zwemmen op woensdag, hardlopen op vrijdag (als mijn voet het toelaat) en fitness + sauna op zondag.

Leuke dingen om naar uit te kijken: in de nabije toekomst vooral theaterbezoek, festivalbezoek en bijkletsen met koffie. De leuke jongen uit de trein gaat volgende week een paar dagen weg en daar kijk ik ook naar uit. We hebben het super leuk samen en ik wil hem echt geen weken missen. Maar een paar dagen alleen vind ik ideaal: thuiskomen wanneer ik zin heb omdat ik niemand heb beloofd om te koken, dingen eten die hij niet lekker vindt, languit op de bank met een boek zonder tetterende televisie op de achtergrond, de hele krant lezen bij het ontbijt omdat niemand staat te wachten en ’s nachts overdwars in bed.

Hoe ziet jullie leven er op dit moment uit?