Cirkel

Huilen kan dan wel opluchten, voor hoe lang die opluchting duurt is, altijd maar de vraag. Vanmorgen begon ik gewoon weer opnieuw. Alle verhuis- en stagehobbels die ik nog moet nemen in extreem korte tijd hebben in mijn hoofd een hogere top dan de Mount Everest. Gelukkig opende de leuke jongen uit de trein zijn armen en zijn hart en knuffelde hij alle beren op de weg terug tot zachte, wollige beertjes van zakformaat. Makkelijker met me mee te dragen en minder eng om tegen te komen. Maar voor hoe lang deze opluchting duurt, is maar de vraag…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s