Ik heb niets met voetbal en lag er vorige week geen seconde van wakker dat Nederland verloor. Maar nu ‘het toernooi’ bezig is, denk ik wel veel terug aan vroeger. Mijn ouders waren de allerleukste en allerenthousiastste gastvrouw en -heer als mijn vrienden voetbal kwamen kijken.

Mijn mama verzorgde ons goed met frisdrank, chips en de beste plekken op de bank. Mijn papa voorzag het voetbal van grappig commentaar.

Mijn vrienden woonden niet in de buurt. Ze moesten van Amby, Meerssen, Berg en Schimmert naar Brommelen fietsen. En dit was in de tijd dat we allemaal nog op stroeve, zware fietsen reden met aanlopende dynamo’s. Geen Swapfiets en al helemaal geen e-bike. Maar ze deden het heel graag in oranje shirts en vol goede moed, mede dankzij mijn ouders.

En ik juichte hard mee voor iedere ‘Nederlandse goal’, want wat was het gezellig.

Mijn examenfeest hoorde trouwens ook bij de beste feestjes van dat jaar.

Dankjewel mam en pap!