Het gaat goed. Maar toch, soms…

DSCN1853
Met mij gaat het goed. De vakantie heeft me een energieboost gekregen waar ik blij van word. Voordat we vertrokken was ik ontzettend moe. Nu voel ik me topfit en koester ik mijn bruine velletje. Afgelopen week sportte ik maar liefst drie keer en het koste me nauwelijks moeite.

Op werkgebied gaat het goed. Vanmorgen had ik een gesprek met een bevlogen en gepassioneerde vrouw. Ze had een wervingsmail die ik twee jaar geleden verstuurde al die tijd bewaard, omdat ze mijn tekst zo mooi vond. Tot nu toe had ze geen budget voor een communicatiemedewerker. Nu heeft ze ergens een potje gevonden en kan ik structureel voor haar aan de slag. Een andere vereniging waar ik één avond in de maand voor werkte als notulist, kan me sinds kort een dag per week bieden. Over een week start ik bovendien in deeltijd bij de klantendienst van een warenhuis. Deze drie ‘baantjes’ bij elkaar opgeteld, gaan me eindelijk voldoende basisinkomen opleveren om elke maand mijn vaste lasten te betalen. Alle opdrachten die ik extra binnenhaal, zijn vanaf nu voor “extra” dingen. Wat een luxe.

Op relatiegebied gaat het goed. De leuke jongen uit de trein is na de vakantie ook een stuk energieker dan ervoor (al moet ik even afwachten hoe lang dat nog duurt, vandaag was zijn eerste werkdag). Mijn lief heeft me de afgelopen week enorm verwend met culinaire hoogstandjes waar sommige deelnemers aan Master Chef nog een puntje aan kunnen zuigen. Voortreffelijke goulash. Smeuïge risotto. Crème brûlée en lemon curd meringue taart. Omdat ik bijna elke avond moest werken, hadden we nauwelijks tijd om samen te eten, maar dat mocht de pret niet drukken. We zitten sinds de vakantie allebei in de knuffelmodus en gedragen ons af en toe als verliefde pubers. Heerlijk.

Niets te klagen dus.

Maar toch.

Maar toch was er vorige week een ochtend waarop ik verdrietig wakker werd. En toen ging ik malen:
Ik ben 34 en wat heb ik nou helemaal bereikt? Ik ben een vrouw met overgewicht, onhandelbaar haar en een studieschuld; een vrouw zonder vaste baan en zonder eigen huis. Ik heb nauwelijks een carrière en barst van de in de ijskast gezette dromen en vervagende ambities. Ik vind nooit genoeg werk en nooit genoeg zekerheid omdat ik niet goed genoeg ben in wat ik doe. Het is mijn schuld dat de leuke jongen uit de trein geen ambities meer heeft. Hij zou gaan studeren en hij zou zangles nemen. Maar hij vindt dat daar geen geld en tijd voor is. Omdat ik niet genoeg binnen breng waardoor hij niet minder kan gaan werken. Grote beslissingen gaan we uit de weg. Over het kopen van huizen, het wel of niet willen van kinderen, het afsluiten van een samenlevingscontract. Als er met één van ons iets gebeurt, heeft de ander niets en verdomme ik weet hoe snel er iets kan gebeuren. We hebben werkelijk niets geregeld, we hebben niet eens een gezamenlijke bankrekening.”

Als ik zo lig te malen, word ik jaloers op vriendinnen bij wie allerlei dingen aan zijn komen waaien (zo lijkt het dan in elk geval). Vriendinnen die hooguit drie sollicitatiebrieven schreven in hun leven en de ene na de andere promotie krijgen aangeboden. Vriendinnen die zonder met hun ogen te knipperen een hypotheek konden afsluiten en ook nog geld over hebben om vier keer per jaar op vakantie te gaan. En dan word ik boos op mezelf. Want als ik iets haat is het jaloezie. Ik gun mijn vriendinnen het allerbeste en ben super blij voor voor ze als het goed met ze gaat.

Na een halve dag somberen, is zo’n bui meestal weer voorbij. Mijn problemen zijn slechts luxeproblemen. Peanuts.

Maar toch, soms… Ik zou wel wat vaker willen lezen dat iemand met dezelfde dingen worstelt als ik. Dat achter al die prachtige foto’s en blije berichten op Facebook ook mensen schuilgaan die soms twijfelen aan zichzelf en soms stiekem jaloers zijn op de mensen die het beter voor elkaar lijken te hebben.

Advertenties

  1. Elk huisje heeft zijn kruisje…

    Niet iedereen heeft zin om ook zijn ellende of zorgen op fb te zetten, en waar het wellicht op banengebied bij de een heel makkelijk lijkt te gaan, is er altijd wel iets of meerdere andere dingen die bij die persoon voor flinke kopzorgen zorgt…
    Helpt vast om je daaraan vast te houden op zo’n dipmoment 😉

  2. Ach, lief *dikke knuffel* Bedenk je maar dat Facebook en co vooral één grote “Kijk Miiiiij Dan!”-show is. Ik trap daar met m’n domme hoofd ook nog geregeld in (altijd leuk, uitgebreide dinerfoto’s in de tijdlijn terwijl je jezelf met moeite een suikerloze week probeert op te leggen, auauauw).
    Ik ben op mijn beurt best wel ’s jaloers op hoe jij altijd en overal 100% jezelf bent. Ik vind dat heerlijk aan je! Geldt voor de leuke jongen uit de trein ook. Dat maakt jullie een superkoppel, en dat (ik weet, dooddoener maar toch) is meer waard dan welke hypotheek of promotie dan ook. Proost op jou!

  3. Ekstertje! Dankjewel lieverd! Dat weet ik heel goed, dat er heel veel dingen belangrijker zijn dan een koophuis en een carrière. Vriendschappen bijvoorbeeld 🙂 Maar als ik zo lig te malen, voel ik me mislukt en voelt het alsof ik nog niets heb bereikt. Gelukkig spreekt de andere helft van het superkoppel me dan vermanend toe. Xx

  4. Maud, je hebt helemaal gelijk. Mijn verstand weet heel goed dat mensen die volgens hun Facebookpagina perfecte levens lijken te leven ook hun zorgen hebben. Maar op zo’n dipmoment denk ik daar niet aan. Dan vind ik mezelf even heel zielig. “Zij wel en ik niet en dat is niet eerlijk, oh nee.”

  5. Lieke wat schrijf je toch leuk! En vanuit je hart, daar hou ik het meest van. En herkenbaar is het allemaal. Ik heb mijn baan al bijna 18 jaar en ik ben er nog steeds heel erg blij mee. Ik ben gelukkig dat ik het beroep heb gekozen dat perfect bij me past. Maar het is geen vetpot. Omdat mijn huur te hoog werd ben ik op zoek gegaan naar een klein huisje en laat me nu net met de neus in de boter vallen. Een kleine patio-bungalow vlak bij het centrum. En met kilometers formulieren invullen, 4 werkgeversverklaringen en heel veel bloed, zweet en tranen (maar vooral slapeloze nachten) is mijn hypotheek erdoor. Hoera, ik heb dadelijk een eigen huis en ga minder betalen. Dat nieuwe huisje is niet groter dan het appartement waar ik nu woon. Voor mij ook geen samenlevingscontract (het zit er niet in) maar ik ben gelukkig met mijn leven, mijn partner, mijn collega’s en mijn vrienden. Ook ik tel mijn zegeningen elke dag. En ik ben blij een lief mens als jij te kennen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s