Brief aan mijn nichtje #16

Smultocht in Meerssen. Na een eerste etappe door het bos, jij voorop op je knalroze laarzen, komen we aan bij de pauzeplek. Het is gelukkig droog (redelijk wonderbaarlijk deze dagen) en het is er goed toeven.

In een wijngaard met prachtig uitzicht nestelen we ons aan een houten picknicktafel. Jij met stukjes fruit op een stokje en een zakje snoep. Je mama en ik met een glas wijn en plakjes Italiaanse ham. Een mevrouw van ongeveer dezelfde leeftijd als jouw oma vraagt of ze bij ons mag komen zitten. “Ja, natuurlijk.”

“Wat een leuke krullen”, zegt de mevrouw tegen jou. En in één adem komt er achteraan “Mijn dochter heeft ook van die zwartjes. Twee dochters. Veel werk, dat haar.”

Ik doe mijn mond open om te protesteren tegen de term zwartjes. Maar bedenk me dan dat de mevrouw vast van haar kleinkinderen houdt en het dus niet denigrerend bedoelt. Of hoop ik dat gewoon heel hard? Ik houd in elk geval mijn mond en neem nog een slok.

De vluchtelingencrisis, etnisch profileren, toenemende ongelijkheid, mensen met een niet-Nederlandse naam die moeilijker een stageplek of baan vinden, een Brits referendum over het verlaten van de EU dat zo is neergezet dat het een referendum voor of tegen immigratie lijkt. De kranten staan er vol mee. Er wordt razendsnel een stempel op mensen geplakt. Gelukszoeker. Verkrachter. Crimineel. Terrorist. Zwartje.

Ik hoop natuurlijk dat je nooit ‘anders’ behandeld wordt, gebaseerd op je prachtige bos krullen. (Anders dan wie?) Maar als het wel zo is, hoop ik dat je stevig genoeg in je roze laarzen staat om er niet ontmoedigd of gefrustreerd door te raken.

 

 

Advertenties

  1. Tot nu toe staat ze best stevig in haar roze laarzen (vandaag blauwe sandalen, want het wordt vandaag weer eens warm), maar ja, het leven is pas net begonnen. Ik denk dat we (als blanke autochtonen) er helemaal geen idee van hebben hoe veel en hoe voelbaar er anders wordt gedaan tegen mensen die geen blanke autochtoon zijn. Daarvoor hoef ik alleen maar terug te denken aan avondjes stappen met niet-oorsponkelijke-Nederlanders, aan een autoritje met de vader van het nichtje en aan mijn bezoekjes aan West-Afrika, waar je zelf ervaart hoe het is om er anders uit te zien……

    • Mooi verwoord! Daar heb je gelijk in, dat we geen idee hebben, maar dat we wel een beetje hebben gevoeld hoe het is om anders te zijn. Al is dat ook niet echt vergelijkbaar. In West-Afrika wordt soms op een bepaalde manier tegen blanken opgekeken ‘want die hebben het goed voor elkaar’. Terwijl hier eerder wordt neergekeken op mensen die een andere huidskleur hebben. Geniet van de warme dag en geef het mooie meisje op de blauwe sandalen straks een knuffel van mij. X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s