Op dit moment #10

beekdaelen_ontmoeting 4Jubileum. De tiende aflevering van deze zeer onregelmatig verschijnende rubriek. Jeuh! 2019 is goed begonnen en de verwachtingen voor de rest van het jaar zijn hooggespannen.

Genieten van: liefde en vriendschap. De leuke jongen uit de trein en ik leven op dit moment een beetje langs elkaar. Deze week ben ik iedere avond weg, vooral vanwege vergaderingen (saai!). Maar de basis is sterk en we zien elkaar na bijna 11 jaar nog steeds héél graag. In 2019 gaan we heel veel leuke dingen doen samen, waarvan ‘bar hangen’ een belangrijk onderdeel blijft. Bij onze favoriete koffietent hebben we vaste plaatsen. We hebben nog geen nieuwe stamkroeg na overname van onze vorige ‘tweede huiskamer’, maar dat komt goed. En dan wordt de favoriete plek ongetwijfeld aan de bar.

Vriendschappen vieren staat hoog op de prioriteitenlijst van 2019. Op 1 januari sloot ik aan bij een kleine kroegentocht met vrienden, wat het perfecte begin was van de rest van het jaar. Op 5 januari zaten we met 7 vrienden en een stuiterkleuter rond een rijkelijk gevulde keukentafel waarvoor iedereen zich had uitgesloofd op allerlei hapjes. En afgelopen zondag stuurde ik op goed geluk een appje naar K ‘het is rotweer, zullen we wat gaan drinken?’ en dat werd binnen no time beklonken. Het wordt steeds moeilijker, doordat de meeste vrienden verantwoordelijke banen en veeleisende kinderen hebben, maar spontane acties blijven het leukst.

Blij met: de goede flow bij Lieke Schrijft. Ik vond het eng om te doen, maar sinds 1 januari zijn mijn tarieven omhoog. Eén klant was hier niet mee akkoord, een paar klanten vinden dat ik langlopende opdrachten die over de jaarwisseling heen gaan, tegen het oude tarief af moet maken. Daar ben ik mee akkoord gegaan. Verder vonden al mijn klanten het prima. Een teken dat ik echt te goedkoop was… In plaats van minder opdrachten, krijg ik er alleen maar meer. Hele leuke opdrachten uit totaal verschillende richtingen. Ik schreef dit jaar al over logistiek, software ontwikkeling, makelaardij, architectuur en fairtrade.

Balen van: mijn gewicht. Ik eindigde 2018 op een absoluut dieptepunt. Er stond een getal op de weegschaal dat ik hier niet eens durf te noemen. Sinds 7 januari zijn de leuke jongen uit de trein en ik zeer goed bezig. Wanneer het kan, lopen we naar ons werk. We snoepen niet meer door de week en slaan stukken vlaai en andere traktaties op kantoor meestal over. We beginnen de dag met magere yoghurt en muesli en stoppen maar twee sneetjes brood in onze lunchtrommeltjes.
Ik drink op werkdagen minimaal anderhalve liter water (leve mijn Dopper) en eet iedere dag fruit (voor mij echt een prestatie, want ik houd er niet zo van). Ik sport net als vorig jaar twee keer in de week. Helaas laat de weegschaal zien dat deze inspanningen nauwelijks worden beloond. Of mag ik nog niet veel verwachten na iets meer dan een week?

Ook de balen van: het weer. Niet origineel om hierover te klagen, maar het is verdomme niet normaal hoe vaak ik al ben natgeregend in 2019!

Aan het lezen in: Diepte van mijn favoriete en helaas overleden schrijver Henning Mankell. Waar ik Chicago Loop van Paul Theroux na een paar hoofdstukken dichtsloeg om nooit meer te openen vanwege de onsympathieke hoofdpersoon, blijf ik nu doorgaan met lezen. De Eerste Wereldoorlog breekt uit. Zeemeter bij de Zweedse marine, Lars Tobiasson-Svartman, moet op zoek naar veilige routes voor de Zweedse vloot. Hij hoopt een plek te vinden die zo diep is dat zijn peillood de bodem niet raakt. In plaats daarvan vindt hij een jonge weduwe. Hij moordt, liegt en bedriegt om zijn lust op de eenzame eilandbewoonster te kunnen botvieren. Als kind beet hij een muis dood al kronkelend door zijn achtertuin, omdat hij graag een slang wilde zijn. Als volwassene doodde hij – tot nu toe – een kat en een mens. Ik ben benieuwd hoe het verder gaat.

Aan het kijken naar: nog steeds Masterchef Australia. De aflevering van gisteren nog niet gezien, dus ssssssjt. Ik dacht ongeveer vanaf het begin dat Khan zou gaan winnen, maar hij ligt er inmiddels uit.
We zijn net als half Nederland begonnen aan Wie is de mol? Ik ben nog niet razend enthousiast en heb nog niet zo veel met de kandidaten. Rik heeft een fijne stem, waar ik graag naar luister, maar ik vind dat Rik nog wat te veel op Art lijkt, wat hem minder goed staat. De beelden van het landschap en de gebouwen zijn wel weer prachtig.

Eten: is en blijft één van mijn favoriete bezigheden. De leuke jongen uit de trein en ik houden allebei van koken. Maar het liefst met veel tijd. En daar gaat het mis. We zijn iedere avond laat thuis, waardoor we door de week weinig aandacht besteden aan onze maaltijden. Snelle stamppot, nog snellere pasta, een blik soep… Maar ik klaag niet. In de afgelopen weken maakte de leuke jongen uit de trein (op vrije dagen) onder andere konijn, schnitzel van wild zwijn en risotto. Mjam!

Sporten: gaat verbazingwekkend goed. Het jaar is pas drie weken oud en ik heb zowel de sportschool als het zwembad al drie keer van binnen gezien. En niet alleen gezien, ik heb er ook het nodige zweet vergoten en zelfs al spieren aan het werk gezet waarvan ik niet wist dat ik ze had. Mijn conditie is goed en ik draai mijn hand niet om voor een heuvelparcours van twintig minuten op de crosstrainer. Helaas lukt rennen nog steeds niet, wegens hielspoor op links die ondanks steunzolen nooit meer weg lijkt te gaan.

Leuke dingen om naar uit te kijken: met stip bovenaan onze vakantie in Canada in het najaar. We gaan naar Vancouver waar we lieve vrienden treffen die er dan wonen. We gaan op ons gemak de stad verkennen en als we zijn uitgekeken trekken we de prachtige natuur in. Die ruige bergen! Die reusachtige naaldbomen! Die grillige kust! Bij het opstellen van een lijstje met wat ik graag wil zien, droomde ik helemaal weg.
Andere dingen om naar uit te kijken: Brussels Summer Festival, een heleboel (muzikale) theatervoorstellingen en uitstapjes met vrienden. 2019 wordt een prachtig jaar!

Waar kijk jij naar uit?

Onhandig

Ik ben Lieke en ik ben onhandig.

Onhandig klinkt iets vriendelijker dan lomp, wat zo’n vijf jaar geleden de titel van één van mijn blogs was.

board game business challenge chess

Foto door Pixabay op Pexels.com

Mijn onhandigheid beperkt zich niet alleen tot struikelen, verdwalen, te laat komen wegens totaal gebrek aan logische- & logistieke vaardigheden, in de knoop zitten met kabels, huishoudelijke blunders, iets kwijtraken, of tegen een deurpost/tafel/kast aanlopen. Onhandig ben ik met volle overgave: Overweldigend Onhandig.

Twee weken geleden wilde ik zo onopvallend mogelijk aanschuiven bij een vergadering die al een tijdje bezig was. Ik moest een stoel meenemen, wat het onopvallend binnenkomen sowieso al iets lastiger maakte. Maar het had nog gekund, want alle ogen waren op dat moment gericht op het scherm. Dan moet je dus niet met die stoel tegen de glazen deur aanlopen…

Ik ben iemand die in een lawaaiige ruimte luidruchtig meekletst en die dan net op vol volume iets sufs zegt als de muziek even stopt.

Ik ben iemand die snel associeert en daardoor stappen overslaat waardoor het voor een ander totaal hak-op-de-tak is wat ik vertel en ik een ongeïnteresseerde gesprekspartner lijk.

Ik ben iemand die op een feestje heel enthousiast iemand op zijn schouder tikt. Draait die iemand zich om, blijkt het een totale onbekende te zijn.

Ik ben iemand die altijd verkeert gokt met kussen. Ik gok op de verkeerde wang of op het verkeerde aantal. Met botsende hoofden of vol op de mond als gevolg.

Ik ben iemand die even moet broeden om met een grappige opmerking een duit in het zakje te doen. Heb ik eindelijk iets bedacht, blijkt het zakje al vol. Waardoor mijn grapje met veel lawaai op de grond klettert.

De leuke jongen uit de trein is een knoeierd bij het eten, maar verder is hij nooit onhandig. Hij plaatst krachtige one liners in ieder gesprek, weet de beste oplossing voor ieder logistiek probleem en de keren dat hij in de afgelopen 10,75 (!) jaar botste, struikelde of viel kan ik op de vingers van één hand tellen.

Niet iedereen kan de olifant in de porseleinkast zijn.

 

Op dit moment #9

Herfst 18 2Genieten van: de kleuren in de lucht als ik ’s ochtends naar ‘kantoor’ rijd, fiets of wandel. De kleuren van de blaadjes ook. De geur van de herfst (rottende bladeren en stoofpotjes). De paddenstoelen die overal tevoorschijn komen in de tuin, naast de bloemen die nog steeds dapper stand houden.

Blij met: de leuke jongen uit de trein en zijn goede ideeën. Sinds de zomer staan we om 6 uur op in plaats van om half 7. Dat half uur extra levert heel veel op, zoals extra energie, mooie luchten, stille straten en op kantoor zijn voordat de rest arriveert. De leuke jongen is bovendien mijn logistieke held en de beste kok voor comfort food ooit. En hij weet precies wanneer ik daar behoefte aan heb. Hij belde net om te vragen of ik nog kleingeld heb voor koffie, hoe lief is dat?

Ook blij met: de lampjes boven de eettafel. We hebben iets moois en unieks, dankzij mijn schoonvader. Had ik al eens gezegd dat die man alles kan? De transformatie der slakommen. Mangohout, mooi spul!

En nog meer om blij mee te zijn: dat ik in juli solliciteerde in Hasselt, terwijl ik eigenlijk niet aan de voorwaarden voldeed. Dat ik daar werd aangenomen. Dat ik daar nu schrijf en schrijf en nog meer schrijf omringd door fijne mensen ‘met een hoekje af’.

Balen van: de klussen die de leuke jongen uit de trein en ik laten liggen. Niet een paar dagen of een paar weken, maar tot het echt niet anders meer kan en zelfs nog langer. Zodat we deze winter weer met handdoeken voor de schuifpui moeten klooien (enkel glas in aluminium) en moeten duimen dat de ketel niet uitvalt (geen onderhoudscontract). Iets opwarmen in de magnetron gaat ook al weken niet meer, sinds de glasplaat in tientallen stukken uit elkaar sprong. Hoe moeilijk kan het zijn?

Aan het lezen in: Amsterdam – Stockholm van Arne Dahl. Ik lees alles van Dahl, net als dat ik alles las van Mankell. Vanaf de eerste bladzijde alweer verkocht. Ik verheug me bij het opstaan al op het naar bed gaan, want dan mag ik weer.
Dat gold overigens ook voor het boek dat ik vorige week uit las, Purple Hibiscus van Chimamanda Ngozi Adichie. Ik voelde zó mee met de vijftienjarige Kambili die haar godsdienstwaanzige vader bewondert, zelfs nadat hij haar het ziekenhuis in slaat.

Aan het luisteren naar: fijne muziekjes. In dit jaargetijde ben ik gevoelig voor akoestisch en melancholie. Denk aan Gregory Page, Gorki, Joe Jackson, Absynthe Minded en Eels. Op dit exacte moment klinkt Kommil Foo uit mijn laptop. Het voordeel van in mijn eentje een flexplek bemannen.

Sporten: Watblief? Ik veranderde van sportschool, maar zag die nog niet vaak van binnen. Zwemmen houd ik iets beter vol.

Beren op de weg: hebben nog steeds het uiterlijk van blauwe enveloppen. Financieel blijf ik een domme doos. Ik had al lang mijn administratie beter kunnen regelen. Ik weet al zo’n 10 jaar dat er aan het eind van ieder kwartaal BTW betaald moet worden. Ik wist ook heus wel dat de definitieve aanslag van 2017 nog niet binnen was… tot ie binnen kwam en me alsnog verraste. Ik ben al jaren mijn bankrekening in verschillende potjes aan het verdelen… in mijn hoofd. Vorig jaar was ik te laat om een deel van mijn geld in een groenfonds te stoppen en ook dit jaar was het fonds alweer gesloten toen ik eindelijk ging kijken.
En dan zijn er nog de klanten (gelukkig een minderheid) waar ik graag voor schrijf, maar die altijd veel te laat betalen. Ik zou veel strenger moeten zijn. Voorschotten moeten vragen. In 2019 wordt alles beter…

Om tegenop te zien: de maand december. De maand van opzitten en pootjes geven. Mijn familie (inclusief moi) is slecht in afspreken. Waar we wel goed in zijn: vage opties lanceren, niemand voor het hoofd willen stoten, ervan uitgaan dat de ander al op de hoogte is, of erop gokken dat de ander tussen de regels doorleest. Daardoor blijven dingen zoals sinterklaas, kerst en nieuwjaar zweven en sluimeren tot iemand een knoop doorhakt over een datum, plaats en tijd. Zo voelt het altijd als ‘gedoe’. Als we eenmaal bij elkaar zijn, wordt er goed gegeten, veel gelachen en is het knus en gezellig.
Er is nog zo veel meer in december. Alle ‘activiteiten’ zijn leuk als ik er eenmaal aan deelneem. Maar de weg ernaar toe, het gedoe… Het is veel. Te veel. Is het al bijna januari?

Om naar uit te kijken: onze reis naar Canada in het najaar van 2019. We weten ongeveer wanneer we gaan en dat we in ieder geval in Vancouver beginnen. De leuke jongen uit de trein en ik zijn goed in samen op vakantie zijn. We zijn het erover eens dat we liever een plek grondig verkennen dan voortdurend onderweg te zijn om zo veel mogelijk plaatsen en bezienswaardigheden af te vinken. Onderdompelen, dwalen, verwonderen, ontdekken, proeven en juist ook de minder gelikte plekken bezoeken. Het wordt sowieso fantastisch.

Herfst 18

Ik vergeet van alles

Vergeten

We sloten de vakantie af met vrienden in de kroeg gevolgd door belachelijk veel sushi thuis voor de televisie. Perfect dus. We begonnen de eerste werkweek met lange dagen en een tikkeltje stress. In mijn geval ongeveer 150 ongelezen e-mails en twee deadlines op de eerste vrijdag. Dat ging best goed. E-mails beantwoord waar nog nodig, deadlines gehaald, facturen gestuurd en nieuwe opdrachten ingepland voor de komende weken. Maar ondertussen is mijn hoofd sinds die eerste maandag een zeef voor alle dingen die niet 100% werkgerelateerd zijn. Het is nu dag twee van week twee en er komt nog geen verbetering in.

Precies een week geleden, stond ik voor de pinautomaat en moest ik serieus lang nadenken voor mijn code me te binnen schoot. En alsnog toetste ik eerst de code in van de pinpas die in mijn portemonnee zat en niet van de pinpas in het apparaat. Zaterdag wist ik zeker dat ik mijn zonnebril bij me had voor een dagje winkelen in Hasselt. Maar die lag nog op de keukentafel. Gisteren wist ik zeker dat ik mijn telefoonoplader in mijn tas had gedaan. Ook die bleek nog op tafel te liggen. Bovendien ging ik een koffie afrekenen die ik al had betaald. En vanmorgen ontdekte ik dat ik in plaats van mijn pieper, mijn mapje met pasjes op mijn nachtkastje had liggen. Ik zou het ding wel gehoord hebben, want daar gaat ie hard genoeg voor, maar toch…

Nog even en mijn sleutels liggen in de koelkast en de kaas in de boekenkast. Iemand een verklaring waar mijn zeefhoofd vandaan komt? Hebben jullie ook wel eens vergeetachtige periodes? En wat helpt? Ik word langzaam gek van mezelf.

Voor een dubbeltje op de eerste rang

Lunch“Lieke, je uurtarief is echt te laag, verhoog je prijzen nu eens”, hoor ik vaak van vrienden, vakgenoten en ex-collega’s. Ik blijf dat moeilijk vinden, zeker bij bestaande opdrachtgevers. Terwijl dat eigenlijk raar is, want juist de mensen waar ik al lang voor schrijf, weten wat ik kan.

Vandaag stelde ik een (voorzichtige) daad. Vandaag vertelde ik aan een opdrachtgever dat ik niet meer voor hem wil werken. Iets wat ik een jaar geleden nog niet durfde, bang voor te weinig werk. De opdrachtgever biedt een prijs per verhaal die ik van andere opdrachtgevers per uur krijg (en zoals gezegd vinden anderen mijn uurprijs al aan de lage kant).

Een verhaal betekent: naar een evenement gaan, daar één of meerdere mensen interviewen en een foto maken, verhaal uitschrijven, verhaal afstemmen met de geïnterviewden en eventueel nog iets aanpassen, verhaal en foto doorsturen naar opdrachtgever, factuur sturen. Als het allemaal meezit, het evenement in de buurt is en de geïnterviewde in één keer akkoord gaat, is dit ongeveer drie uur werk. Gemiddeld ben ik vijf uur met zo’n verhaal bezig. Waardoor een bedrag per uur overblijft dat minder is dan het minimumloon.

Eigenlijk is dat uitbuiting, toch? Maar hele volksstammen blijven akkoord gaan, om dezelfde reden als dat ik tot nu toe akkoord ging. Gelukkig is er veel ten goede veranderd sinds #tegendebakker. Het ontbreekt me alleen nog vaak aan lef.

 

Op dit moment #7

In de chaos waar ik eergisteren over schreef, komt langzaam structuur. Gisteren een tandje bijgezet en terwijl de interieurverzorgster als een razende Roeland door het huis ging, tikte ik twee interviews bij elkaar, plande ik een paar afspraken en betaalde ik een rekening die eigenlijk al betaald had moeten zijn. Ik ben er nog niet, maar de weg naar meer overzicht en minder stress is weer ingeslagen.

Genieten van: de lente. Het frisse groen aan de bomen. Het gezoem van hommels en bijen. De merel die op het hoogste punt van de hoogste boom het hoogste lied zingt. Zonder jas naar buiten. Leuke potten kopen bij Dille & Kamille en ze vullen met kleurrijke planten. Zaadjes die nu komkommer- en tomatenplanten worden. Ik zit soms als een blij ei in de tuin, heerlijk!

Blij met: mijn vrienden die altijd zo begripvol zijn, met me meedenken, me aanmoedigen, maar me ook wel eens door elkaar rammelen. Vrienden die zeggen dat ik attent en geïnteresseerd ben en vinden dat ik trots op mezelf mag zijn omdat ik van droevige sollicitatiebrievenschrijver een voltijds werkende ‘allesschrijver’ ben geworden. Die bevestiging heb ik soms nodig. Dankjewel lieverds.
Blij ook met de leuke jongen uit de trein, die mij het allervaakst door elkaar rammelt. Dat is goed, want dat heb ik nodig. Armen om me heen slaan, doet hij ook heel vaak. Net als vragen hoe mijn dag was, nieuwe muziek opzetten en lekker koken. Ik bof.

Balen van: bh’s die zo ver versleten zijn dat ik echt nieuwe moet. Ik HAAT het om nieuwe bh’s te kopen. Met mijn maat (80F) is dat altijd een dure aangelegenheid. En de keuze is niet reuze. Het liefst zou ik bh’s een beetje anoniem passen, bij de H&M of de C&A, maar dat hoef ik niet te proberen. Dus wordt het altijd een speciaalzaak met een verkoopster die om de drie minuten vraagt hoe het gaat.

Aan het lezen in: Kom hier dat ik u kus van Griet Op de Beeck. Vannacht las ik de eerste twee hoofdstukken en ik moest moeite doen het boek weg te leggen. Ik herkende veel uit de gedachtewereld van de zesjarige hoofdpersoon: het buitenspelen en geen idee hebben hoe die scheur in mijn broek komt, of enthousiast aan het tekenen slaan en per ongeluk een stuk tafelkleed kleuren. Gelukkig hoefde ik niet voor straf over dat soort dingen na te denken opgesloten in een donkere kelder. Ik kwam er vaak met een ‘het geld groeit niet op onze rug’ vanaf.

Aan het kijken naar: alle drie de variaties van NCIS. Niet op de momenten dat ze worden uitgezonden, maar de ene week niets en de andere week zes afleveringen. Als ik weer eens geen idee heb hoe veel ik achterlig en of er iets is opgenomen, vraag ik aan de leuke jongen uit de trein: “Heb ik nog vriendjes?” NCIS is niet per se heel hoogstaand en soms weten we in de eerste tien minuten al wie het heeft gedaan, maar ik houd van de karakters. De briljante wetenschapper en liefhebber van doodskisten en vleermuizen Abby uit ‘Washington’, de gortdroge, neurotische spraakwaterval Deeks uit ‘LA’ en de complotdenkende nerdy held tegen wil en dank Sebastian uit ‘New Orleans’.

We hadden plannen en begonnen aan Dance around the World en Dream School, maar kwamen in beide gevallen niet verder dan twee afleveringen. Puur uit tijdgebrek. We zijn niet vaak tegelijkertijd thuis. En als dat wel zo is, moeten we ‘mijn vriendjes’ al terugkijken.

Aan het luisteren naar: mijn tienertijd. In de auto naar Roermond draaide ik deze week het eerste album van K’s Choice, eind 1993 opgenomen. Het jaar dat ik 13 werd en me net begon te interesseren voor muziek. Al had ik als dertienjarige nog niet echt door hoe grappig en/of pijnlijk sommige teksten zijn.
Op de terugweg zette ik een verzamelaar van PUR op. Een band waar veel naar geluisterd werd in de Duitse tak van onze familie. Toen alles nog ‘goed’ was en wij daar kind aan huis waren. Duits heb ik altijd makkelijker verstaan dan Engels en bij PUR-liedjes moet ik vaak hardop lachen of luidkeels huilen. Nooit houd ik mijn ogen droog bij Wenn sie diesen Tango hört en dan vooral dit stukje:

ein ganzes Leben lang zusammen
gelitten, geschuftet, gespart
jetzt wär’ doch endlich Zeit für mehr
jetzt ist er nicht mehr da

Dat heeft deels te maken met mijn papa en mama, die hard werkten, drie kinderen en hobby’s hadden en daardoor soms geen tijd voor elkaar. Dat zou binnenkort verbeteren, als de toneeluitvoeringen die papa regisseerde plus de feestdagen achter de rug waren… Gelukkig komt even later Drachen sollen fliegen voorbij en daar zit een stukje in dat keihard meegezongen moet worden. Huilen en zingen gaat niet tegelijk, dus hoppa:

laß mich endlich fliegen
kapp die Nabelschnur
denn Drachen sollen fliegen
ohne feste Spur

Eten: is misschien wel mijn grootste hobby. Ik kan bijna net zo hard genieten van eten als van in de zon zitten met een boek. De laatste tijd hangen we van buiten de deur eten aan elkaar. Met vrienden, (oud-)collega’s, netwerkverenigingen. Allemaal super lekker en gezellig. Turks restaurant Mandalin was het hoogtepunt. Op de weegschaal betekent dat helaas een dieptepunt. Maar we zijn weer op de goede weg. De leuke jongen uit de trein maakte vorige week een overheerlijke goulash en ik bouwde er een smakelijke salade bij. Afgelopen weekend maakte ik een prima quiche boordevol verse groente.  Voor vanavond twijfel ik nog tussen witlof en puree of pittige boontjes en zilvervliesrijst. Gezonde zaken.

Sporten: lukt nauwelijks. Nog steeds geblesseerd. Hielspoor. Gelukkig zijn de nieuwe steunzolen onderweg. Rennen zou dan geen pijn meer moeten doen. Het zal mij benieuwen. Ik ben bang dat het te laat is om de 10 kilometer succesvol af te leggen bij Maastrichts Mooiste in juni. Zwemmen ben ik trouw blijven doen, maar deze week kan ik niet gaan vanwege bereikbaarheidsdienst. Die bereikbaarheidsdienst is overigens best fijn, want ik krijg er goed voor betaald en ik leer er ontzettend veel van, maar het is ook onhandig voor een chaoot als ik. Voortdurend controleren of ik mijn pieper en telefoon bij de hand heb. En dus niet naar de sportschool of het zwembad kunnen.

Leuke dingen om naar uit te kijken: zijn er altijd. Ik verheug me nu al op vanavond en dat ik dan verder mag lezen in mijn boek. Ik heb zin in het Bevrijdingsfestival in Roermond waar ik als interviewer, gastvrouw en verslaggever rondloop. Grote kans dat ik daarvoor nog minimaal één nieuwe klant binnenhaal, dat is ook fijn. Ik kijk uit naar de vakantie tussen Hemelvaart en Pinksteren. Hoewel vakantie een wat groot woord is. Door mijn ongeorganiseerde bestaan, heb ik het plan om zeep geholpen om echt op vakantie te gaan. In ieder geval ga ik een dag of tien niet schrijven. Wel (fairtrade) lunchen met een burgemeester en twee wethouders. Hopelijk veel tijd met de leuke jongen uit de trein.

Wat een leven.

Zomaar een ochtend

DSCN3076Ik nam mezelf voor mijn mail nog even niet te openen, Facebook en LinkedIn te laten voor wat het was en direct aan de slag te gaan met de eindredactie van die nieuwsbrief. Dat deed ik. Om 8.20 uur verbeterde ik de eerste spelfouten.

Maar ja, die naam van die verzekeraar die in de tekst voorkomt, moet die niet met twee hoofdletters? Daarvoor moet ik echt even het internet op. Meteen even checken of er reacties zijn op die andere nieuwsbrief die ik laatst schreef.

En daar ga ik…

Ach, nu ik toch online ben, kan ik ook wel even:

  • Op Facebook kijken
  • Mijn werkzaamheden delen op LinkedIn
  • Mijn mail checken
  • Kijken of er nog iets is gebeurd in de wereld
  • Die spijkerbroek bestellen
  • Controleren of mijn wachtdienstrooster klopt
  • Mijn favoriete blogs lezen

Het gevolg?

Het is ineens 9 uur. Dan is het ook weer tijd voor koffie. Ik haal meteen koffie voor de andere flexwerkers, maak een praatje bij de automaat, zwaai naar een kennis die voorbij fietst. Nu moet ik écht weer aan het werk. Of wacht, nog even vriendin M appen of het zwemmen vanavond doorgaat. En mijn broer vragen of hij een idee heeft voor een verjaardagscadeau voor ons nichtje dat zaterdag 6 jaar wordt. In plaats van terug te appen, bellen ze allebei terug. Super gezellig, meteen even bijkletsen.

En zo is het 10 uur voordat ik de nieuwsbrief afrond. Ik kan er natuurlijk wel even over bloggen en die blog moet ik dan weer delen op Facebook.

Stel je voor dat ik meteen door zou gaan met de volgende opdracht…

 

Raadselachtig huishouden

Het huishouden is voor mij al 37,5 jaar een raadsel. Iedere twee weken schone lakens op bed vind ik een goede frequentie, dus dat zit al jaren in mijn systeem. Dat je niet met een schuurspons je auto moet wassen, snap ik sinds ik dat een keer gedaan heb (geen zorgen leuke jongen uit de trein, het was mijn vorige auto). Maar verder doe ik maar wat.

Welk doekje?

Als er op de fles schoonmaakmiddel een plaatje van een glanzend fornuis staat, is het geschikt voor de hele keuken. Staat er een blinkend toilet op dan kan ik er de hele badkamer mee doen. Toch? Maar met welk doekje dan? Die hele zachte, die iets minder zachte, of die vaatdoek? Of gewoon schoonmaakmiddel spuiten en daarna afdrogen? Met een theedoek, of juist niet? En waarom heet dat eigenlijk een theedoek? Waarvoor mag ik wél die schuurspons gebruiken? En hoezo blijven er altijd strepen op de spiegel staan?

spons

Collateral damage

Bovendien ben ik onhandig. Zeg maar gerust lomp. Een hoeslaken opvouwen, dat probeer ik niet eens meer. Een stofzuigerzak vervangen ook niet, nadat ik iets afbrak in het binnenste van de stofzuiger. Soms probeer ik ons huis grondig aan te pakken. Dan til ik de vazen op die op de keukenkast staan om de hele bovenkant van de kast te soppen en stoot ik met die vazen tegen het plafond. Dan schuif ik de bank van de muur om erachter te zuigen en struikel over de stofzuiger als ik weer achter de bank uit kruip. Dan lig ik op mijn buik om de convectorput uit te zuigen en laat de roosters uit mijn handen vallen… op de plint, op onze mooie vloer, of tegen de muur.

Doe mij maar groen

Het enige aan het huishouden wat ik leuk vind en waar ik talent voor blijk te hebben, is ‘het groen’. Zowel binnen als buiten doen onze planten het fantastisch. Sommige planten verhuizen al sinds Tilburg met me mee! Van het voorjaar tot ver in het najaar hadden we frambozen in de achtertuin. De aardbeienplant is in een jaar tijd in omvang verdubbeld. De Japanse sierkers in de voortuin kan ieder moment in uitbundige roze bloesem uitbarsten, als de vorst geen roet in het eten gooit. Ook in de tuin ben ik onhandig, maar de schade die ik daarmee veroorzaak, is vooral schade aan mezelf. Een stuk uit mijn vinger knippen met de snoeischaar bijvoorbeeld…

VoortuinWie een geschikte hulp in de huishouding voor ons weet, mag het zeggen!

Om 8 uur in het winkelcentrum

lunch-e1507881562267.jpgOké, het is officieel, ik begin een oud zeikwijf te worden dat de jeugd van tegenwoordig niet snapt.

“Mevrouw, kom maar aan deze kassa”, roept de caissière achter de servicebalie in de supermarkt. “Dit is een betere plek”, knipoogt ze erachteraan.

Waarschijnlijk zag ze me met mijn ogen rollen achteraan in de rij voor de enige open kassa. Voor me staan acht identiek geklede meiden van een jaar of 12, die allemaal apart hun blikjes energiedrank, zakken chips en kaascroissantjes willen afrekenen. Om 8 uur ’s ochtends!!!

Het hele winkelcentrum wemelt op dat tijdstip trouwens van de brugklassers. Ze stoppen hun rugzakken vol met energiedrankjes en andere gezonde producten. De ‘stoerste’ jongens en meiden staan buiten te roken en sturen ‘ondergeschikten’ naar binnen.

“Het kwam echt niet in me op”, antwoord ik de caissière. “Om voor schooltijd langs de supermarkt te gaan en dan chips mee te nemen. Ik had mijn broodtrommel met zelf gesmeerde boterhammen en een appel.”

Die heb ik nog steeds. De beker ranja is inmiddels wel vervangen door koffie.

 

 

In herhaling

RELAX-1
Een paar weken geleden schreef ik iets over een vork en te veel hooi. Over huilend naar huis rijden van een klant, omdat ik door de deadlines het bos niet meer zag. Gelukkig leer ik altijd van mijn fouten. NOT!

Nadat we terugkwamen uit Brussel had ik even niet zo veel te doen, ik sliep nog een dagje uit, ging met een vriendin koffiedrinken, maakte een wandeling. Toen begon ik me zorgen te maken. Want als ik niet werk, komt er geen geld binnen.

Gelukkig kwamen toen de aanvragen weer. Ja, natuurlijk wilde ik projectleider worden van die leuke opdracht. En ja, natuurlijk kan ik acht personen op één dag interviewen zodat alle portretten in één keer op de website kunnen. Als ik dan toch bezig ben, die presentatie knutsel ik ook nog wel even in elkaar. Facebook bijhouden voor dat fijne documentairefestival, dat kan tussen de bedrijven door. En wat is nu twee vergaderingen in een week? Oh moeten daar ook notulen van gemaakt en een afsprakenlijst? Past makkelijk naast 16 uur op de communicatieafdeling van gemeente Landgraaf.

Waarom ik dacht dat het haalbaar was? Geen idee. Omdat tot nu toe uiteindelijk alles goed komt? Het is maar goed dat ik bijna vakantie heb. Nog nét niet overspannen aan een vakantie beginnen, het is weer eens wat anders.