Grappig, hoe mensen je bekijken als je achter de kassa zit, of soep inschenkt, of in je apenpakkie de vuile vaat op komt halen. Misschien verbeeld ik het me, maar ik heb sterk de indruk dat mensen anders tegen me doen als ik in mijn eigenste outfit door de UU loop. Me meer als gelijke zien.

Ook grappig. Komt er een meisje dat ik nog ken uit mijn middelbare schooltijd ineens haar broodjes bij me afrekenen. "Jij ging toen toch naar Tilburg?" "Jij bleef toch in Maastricht?"

En wat nog veel grappiger is. Ik en mijn klagende, humeurige zelf, zijn onder werktijd nergens te bekennen. Pijn aan mijn kaken van het "Goedemiddag. Dat is dan zo veel euro alstublieft. Eet smakelijk."

Toen ik goede vriend F donderdagmiddag een smsje stuurde "zullen we samen eten?" toen bedoelde ik ook echt alleen maar samen eten. Toch waggelden we pas toen het eten al lang en breed verteerd en/of met vele pilsjes weggespoeld was, de kroeg weer uit. Ik was de enige vrouw en enige student in het gezelschap van een achttal werkende mannen, maar toch heerlijk: donderdag studentenavond 🙂

Ontdekking van de dag: ik heb best een paar leuke medestudenten.

Ik zag weer eens allemaal beren op de weg. Dat kon toch niet, dat hij op donderdag nog niet wist hoe laat hij zondag zou landen. Dat hij nog geen lesrooster had, terwijl hij maandag (vandaag) moest beginnen. Dat hij nog geen idee had over woonruimte en inkomsten. Verrassing!!! Twee dagen voordat mijn zus en ik hem van vliegveld Zaventem zouden gaan halen, belde hij mijn zus op. "Hoe laat ben je klaar met werken, dan neem ik de trein vanuit Brussel." Ik vermoed dat al haar collega’s haar jubelkreet hebben gehoord. Of anders haar vreugdetranen hebben gezien.

Schoonbroertje moest meteen aan de bak, want zuslief zat middenin haar verhuizing. Zelf stond ik zaterdagochtend om 10.00 uur paraat. Klaar om het vierde en laatste gezinslid dat dit jaar verhuist (hoop ik) te helpen met sjouwen, inpakken en uitpakken. Het was veruit de leukste en meest relaxe verhuizing van de drie waaraan ik mijn bijdrage heb geleverd. Zuslief en schoonbroertje waren zo gelukkig om weer bij elkaar te zijn dat het aanstekelijk werkte op ieders humeur. Mama is inmiddels zo ontzettend handig dat ze zelfs de meest ingewikkelde dingen binnen een handomdraai had aangesloten. De leuke jongen uit de trein en schoonbroertje bleken een prima sjouwduo voor de koelkast en de wasmachine. En ik was wederom vooral goed in het smeren van broodjes.

Ook de rest van het weekend was een feestje. De leuke jongen uit de trein en ik brachten een burgerlijke, knuffelige avond op de bank door, zodat we de volgende dag helemaal uitgerust waren voor het nuttigen van speciale biertjes in de buurt van een van de vele podia in de stad.

En toen was het weer maandag. En toen moest er dringend iets gedaan worden aan mijn financiele nood. En omdat ik op het tiental brieven dat ik gestuurd heb in de hoop er een serieuze bijbaan mee binnen te halen, niets hoor, of nog een hele tijd moet wachten voor de sollicitatieprocedure sluit, heb ik vanmorgen in alle vroegte weer ja gezegd tegen een flauw baantje in de catering. Dus vanaf volgende week mag ik weer in soeprok en lelijk giletje hongerige studenten en docenten van de UU blij maken met een broodje kroket of ander onverantwoord lekkers.

Goed, met in ieder geval een beetje financiele zekerheid in mijn zak, verruilde ik de UU voor de VU. Mijn laptop is dood en ik moet wat. Onder andere een heleboel e-readers, e-journals en hoofdstukken uit e-books printen voor het college van aanstaande woensdag. Blijken ze uitgerekend vandaag onderhoud te plegen aan alle werkplekken. Na drie uur (!!!) wachten – in de tussentijd ben ik wel even Oud Zuid ingelopen om een broodje te halen, en kon ik maar liefst 5 minuten (!!!) gebruik maken van een zogenoemde ‘stawerkplek’ – wist ik een computer te bemachtigen. Het is heel erg maandag. Het wordt een latertje vandaag…   

Jonge vrouw met kinderwagen, oude vrouw met kinderwagen, jonge vrouw met dubbele kinderwagen, jonge vrouw met kinderwagen en nog twee koters daaraanvast… Ik zat helemaal op mijn plek gisterochtend in het Julianapark. Van studeren kwam niet veel terecht.

Maandagavond had ik een enorme, onweerstaanbare behoefte aan een dikke, warme knuffel. En wie kan die beter geven dan de leuke jongen uit de trein? Jammer dat ik er zelf eerst twee uur voor in de trein moest. Maar het is hem gelukt: mijn tot ver onder het nulpunt gedaalde humeur, kreeg er weer tropische temperaturen door.

Wat hou ik er toch van als mensen zeggen wat ze dwars zit. Rechtstreeks. Tegen de persoon waar het om gaat. Dus niet tegen iemand anders. Maar dat is blijkbaar te veel gevraagd. 

Grappig dat je pas beseft hoe erg je iets mist als je er een voet over de drempel zet. Dansen, swingen en alle superlatieven daarvan met goede vriend F bij Polly Magoo, dat had ik gemist. Drie jaar dansles en een perfect ritmegevoel van de Leuke Jongen uit de Trein ten spijt, dit is het summum. En speciale biertjes bij ‘keiallergezelligst’ Kandinsky ook. Ik kan me niet eens meer herinneren wanneer ik voor het laatst een Judas en een Kwak achterelkaar in mijn gezicht heb gestopt. Maar dat het bij Kandinsky was samen met goede vriend F staat wel vast. En daarna afschakelen bij stamkroeg Cul de Sac. Enne, voor alle West-Afrikaanse manspersonen van een tintje net effe donkerder dan dat van mij: Grote Broer F zal er altijd tussen springen als jullie weer eens een poging wagen.

Leve Tilburg. Ik is zo zat als een verdwaalde garnaal. Ik is hartstikke blij 🙂 En wokkels zijn bijna perfect om dat bibberige gevoel een beetje te neutraliseren. En daarna m&m gevallen. Ook al had ik gevraagd om vlammetjes, frikadellen of desnoods bitterballen.

Voor wie vol spanning op mijn avonturen als academicus wacht. Sorry. Mijn laptop is jammerlijk overleden, dus ik kon niet eerder. Zit nu op de unie een blogje te typen…

Ik voel me klein en een tikkeltje dom. Gister heeft het me een uur gekost om te ontdekken hoe het printsysteem werkt. Mijn ‘klasgenoten’ waren het vak aant volgen waar ik me niet meer voor in kon schrijven en ik dacht: "laat ik mijn tijd nuttig besteden" (uiteraard nadat ik eerst nog geprobeerd had alsnog toegelaten te worden). Ik had dus niemand om aan te vragen hoe het werkt. Behalve de mevrouw van de studentenbalie die me een papiertje overhandigde waar in het kort op stond hoe en wat. Er stond op dat ik een account nummer een een pincode gekregen zou moeten hebben in mijn inbox… niet dus. En dat ik mijn chipknip (die ik niet heb) eerst op moet laden… Na zoeken en klikken op de site van de faculteit en heel vaak op en neer lopen tussen de printers die op een andere verdieping staan dan de computers, had ik door hoe het werkte. Althans, ik kon printen omdat ik blijkbaar automatisch een bepaald tegoed heb. Het probleem van de chipknip kan ik dus nog even voor me uit schuiven.

En neem nu het fenomeen bibliotheek. Die heeft 12 verschillende ingangen op evenzoveel verdiepingen, die dan weer corresponderen met een bepaalde studierichting. En natuurlijk heb ik niet alleen maar boeken nodig uit de faculteit letteren. Sommige artikelen die ik nodig heb, staan op de verdieping exacte wetenschappen, omdat ze daar gemakshalve statistiek maar hebben ondergebracht, terwijl ik andere artikelen uit een geschiedenisboek moet halen.

Het goede nieuws is: Van de twee vakken die ik volg is de ene superinteressant en gegeven door drie leuke docentes en de andere is tot nu toe een stuk minder moeilijk dan ik had verwacht (dat is makkelijk praten na 2 lessen).

Over het algemeen zijn de Observaties van een ex-HBO’er:
* Alles is hier intimiderend groot.
* Alles moet je zelf uitzoeken.
* Waar zijn de kakkers? Ik heb nog geen enkel rechtopstaand kraagje of fout bootschoentje gezien. En ook nog geen roze bloesjes, beige broeken of dispuutsjasjes.
* Waar zijn de nerds? Vormeloze kleding en dikke brillenglazen heb ik ook nog niet gezien.

Het is voor 2/3 gelukt. Bij 1 van de 3 vakken mag ik niet meer aanschuiven. Betekent dat ik de komende 3 maanden maar 2 dagen in de week les heb. Rustig aan beginnen dus. Wat school betreft.