Het was heeeeeel fijn om vandaag niet bij het college tekstanalyse te zijn.

Het is weer dinsdag, de langste dag van de week. Ik ben fitter, actiever en vrolijker dan de afgelopen dinsdagen het geval was. En dat is maar goed ook, want de deadline van de freelance-opdracht van afgelopen weekend blijkt morgenvroeg te zijn…

Dit was geen spijbelen, dit was strategisch spijbelen. 

Geen idee wat ik fout gedaan heb. Of ik wel iets fout gedaan heb. Misschien verbeeld ik het me maar dat mijn huisgenoten mij regelmatig in de negeerstand hebben staan. Misshien is het toeval dat ze wel eens samen eten of film kijken juist op de avonden dat ik er niet ben. Misschien hebben twee van mijn drie ‘housies’ mijn mailtje waarin ik voorstel om eens wat met zijn vieren te gaan doen niet gekregen en geven ze daarom geen antwoord. Wat het ook is, het werkt op mijn humeur. Ik krijg er zin van om mensen te slaan.

Zo had ik de jongen die vanmorgen om acht uur (!!!) op skeelers over het drukste fietspad van Utrecht reed best een knal willen verkopen. De studenten die elkaar in de fietsenstalling van de UU stommeverhalen stonden te vertellen die ik wel moest horen omdat ze zo hardpraatten en omdat ik mijn fiets niet van het slot kreeg had ik graag met hun blonde hoofdjes tegen elkaar laten botsen. En dan die vrouwen die van de Margriet Winter Fair afkomen. Behangen met duffe tassen vol hebbedingetjes sjokken ze nu al dagen breed en sloom de stad in nadat ze zichzelf een dagje hebben laten "verwennen" in de Jaarbeurs. Zij vragen echt om een pak slaag. En wie ben ik om die uitnodiging af te slaan? 

Maar dus mijn huisgenoten. Ik denk dat ze me niet zo aardig vinden. Daar baal ik van.

Ik ben een zwakkeling. Nooit heb ik iets achterwege gelaten vanwege een man. Tot nu.

Ik ging werken in Zuid-Frankrijk ondanks heftig tegenstribbelen van toenmalig vriendje M. Hij dacht dat het zou helpen als hij me achterna zou komen om me ter plekke voorgoed aan zich te binden. Helaas…

Ondanks nog veel zwaarder protest van toenmalig vriendje J ging ik toch "afstuderen" in Senegal. Dat ik hem daar geen seconde miste, zei genoeg over hoeveel onze relatie me waard was. Dat ik daarna toch nog een jaar bij hem bleef, ach…

Dat de leuke jongen uit de trein inmiddels in hetzelfde bankje zat in plaats van aan de andere kant van de coupe, hield me niet tegen naar Utrecht te verhuizen. Gezamenlijke treinreisjes komen tegenwoordig nog maar zelden voor.

Maar nu heeft hij me toch te pakken. Zowel mijn Kerst- als mijn nieuwjaarsplannen aangepast om bij hem te kunnen zijn. Ik ben zwak: ik ben verliefd.

Maar de dinsdag liep goed af. De leuke jongen uit de trein besloot om nog een nachtje te blijven slapen 🙂
Ik geloof dat ik daar best aan kan wennen…

Het is weer dinsdag. De verschrikkelijkste, ellendigste, langste, traagste, slopendste, vermoeiendste dag van de week. En meer heb ik er niet over te zeggen.

Vandaag was zo’n dag… waarop ik het even niet meer zag zitten en me afvroeg waarom ik ook alweer bedacht had dat het leuk zou zijn om weer te gaan studeren.

De trein naar Schiphol was weer eens gekrompen. Alle gangpaden overvol. Haringen in een ton verhaal. Ik paste er niet meer bij. Dus trok ik een sprintje naar de sprinter een paar sporen verder. Om vijf minuten te laat stilletjes aan de bovenkant de collegegaal binnen te glippen.
Twee uur statistiek, van het duiveltje in zijn eeuwige grijze trui. Zijn verhaal over de correlatiecoefficient kon ik nog net volgen, bij de regressie-analyse kon ik hem alleen nog maar met een glazige blik aanstaren.
Daarna twee uur tekstanalyse, van een vrouw waar ik niet naar kan luisteren, hoe ik ook mijn best doe. Omdat ze zo ongeveer om het andere woord ‘ehm’ zegt en de hele tijd herstelwerkzaamheden uit moet voeren omdat ze aan het eind van haar lange, lange zin ontdekt dat ze in het midden vergeten was een voorbeeld te noemen, blijf ik afdwalen. Het ging over hoofdstuk 3 van het boek en dat is dan meteen alles wat ik ervan heb meegekregen.
Tot slot nog twee uur gespreksanalyse. Dat was denk ik best interessant, maar omdat ik het bijbehorende hoofdstuk niet gelezen had (wanneer had ik dat moeten doen?!?) was het een beetje abracadabra.
Deze week 3 deadlines voor groepsopdrachten en 1 deadline voor een tussentoets. Dus bij thuiskomst -dit keer in een intercity met voldoende zitplaatsen- lag er nog een berg werk te wachten. En die ligt er nu nog steeds. Want eerst moest ik boodschappen doen. Toen koken en eten. Toen het journaal kijken. Toen een paar vrienden bellen. Toen een paar mailtjes sturen. En toen een blog schrijven.

Waarom dacht ik ook alweer dat het leuk zou zijn om weer te gaan studeren? 

En met een beschaamde en tegelijkertijd blije blik voeg ik eraan toe: maar ik KAN het WEL, want voor het tentamen waarvan ik dacht dat ik er onmogelijk een voldoende voor kon hebben, had ik een 6,4.

Ik mis hem soms meer dan dat ik mijn vader mis. Het is bijna vier maanden geleden dat ik hem voor het laatst gezien heb. En toen keek hij -na een redelijk goed begin- mij en mama bijna zijn kamer uit. Hij wil geen contact met me, vindt dat ik me te veel met hem bemoeide. Of niet genoeg naar hem luisterde. Of niet geinteresseerd genoeg was in zijn vriendin. Misschien vindt hij ook wel iets heel anders, we communiceren immers niet met elkaar. Mijn vader is dood, daar is geen herstellen meer aan. Mijn broertje is springlevend en tot voor kort woonden we praktisch bij elkaar om de hoek. Vlak voordat het mis ging, hadden we (vond ik) ondanks het leeftijdsverschil een goede band. Deden af en toe een drankje samen, of een concert.

Met Kerst een jaar geleden ging het mis. Maar hij was er toen in ieder geval wel. Dit jaar verwacht ik hem niet eens. En dat doet pijn.

Ik blijf me maar afvragen wat ik kan doen. Bellen durf ik niet, bang voor het geluid van een telefoon die niet opgenomen wordt. Mailen en sms’en doe ik regelmatig, maar altijd zonder antwoord. Ik hoor het voortdurend van anderen: "Het komt wel goed, over een paar jaar zal hij wel inzien hoe belangrijk zijn familie is, hij weet heus wel dat jullie achter hem staan, hij houdt ook van jullie maar zit gewoon even met zichzelf in de knoop…"

Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik er zelf behoorlijk mee in de knoop zit.

Gisteravond moest er gedronken worden. Nadat ik op zaterdag een stapavondje had afgeslagen en op zondag vroeg mijn bed uit was voor een studie-opdracht, was ik wel klaar met mijn brave gedrag. Dus togen A en ik naar de Winkel van Sinkel. Nu gebeurt het wel vaker dat 1 van ons een drankje aangeboden krijgt. Doorgaans door de andere sekse en op het moment dat we niet te dicht bij elkaar in de buurt zijn. Gister kregen we tegelijkertijd, door dezelfde persoon (een man) een drankje aangeboden. Want hij had er zo ontzettend veel lol in gehad om naar ons te kijken. Terwijl om ons heen de perfecte salsa’s, merengues en bachata’s uitgevoerd werden, moesten A en ik vooral lachen op de dansvloer. Ik draaide wel eens de verkeerde kant op en kwam dan met armen en benen in de knoop. Hij kwam wel eens in botsing met andermans elleboog of knie. En tussendoor, met het zweet op ons voorhoofd, namen we grote slokken van onze drankjes. Niet heel charmant, zou ik zeggen. Maar blijkbaar leuk om te zien.

Niet alleen voor de man die ons wat te drinken aanbood. Onderweg naar buiten, tikt een reusachtige donkere jongen met een ingenieus gevlochten kapsel me op mijn schouder: "Ik MOET je naam weten. Ik sta al de hele avond naar je te kijken. Ik heb nog nooit een blanke gezien met zo’n Antilliaans figuur als jij."

Tja.

Mij een beetje bang maken. De saddist. Ik had een goed gevoel over het eerste statistiek tentamen (vermomd onder de naam ‘methoden van empirisch onderzoek’, dat dan weer wel) maar dat goede gevoel zakte af naar standje depressief toen de saddist met zijn big smile vertelde dat het tentamen zo slecht gemaakt was. Ik heb een 8 gehaald *steek tong uit* dus ik heb de duivel voorlopig verslagen.

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Eerst leek het ofer slechts een briesje door zijn peper-en-zout-kleurige haar ging. Daarna begonzijn hoofdhuid aan twee kanten gevaarlijk op te bollen. Even later waren tweeduivelse hoorntjes zichtbaar.

Eerst vond ik hemeen massochist; want wie gaat er nu statistiek geven aancommunicatiestudenten??? Maar sinds gister vind ik hem vooral een sadist. Diegrijns toen hij zei: “Statistiek is een moeilijk vak. Dat kunnen de mensen diehier nu voor de zoveelste keer zitten alleen maar beamen.” Zijn twinkelendepretoogjes bij zijn mededeling dat het tentamen “een positief scheve verdelinghad” (en dus slecht gemaakt was) deden me de das om. Paniek borrelde omhoogvanuit mijn tenen.

Dit blok wordtkeihard aanpoten. Met het dubbele aantal vakken en het dubbele aantal lesurenten opzichte van vorig blok, zit er niets anders op dan studeren, studeren,studeren… Wat niet gaat gebeuren, want ik moet ook werken, socializen, ontspannen, eten en slapen.

Met een vrolijke”Tot vrijdag” sloot de saddist zijn les en trok zijn horentjes weer in. Vrijdaghoren we ons tentamencijfer…