En zo stond er ineens een jongetje van 3 voor mijn neus, dat van zijn ouders zijn excuses moest aanbieden.

Achter ons in de rij bij de incheckbalie van de vliegmaatschappij staat een grote, vrolijke, internationale familie. In het gezelschap wordt met drie verschillende kleuren paspoorten gezwaaid. De kinderen hebben de grootste lol, ze hebben hun zonnebril alvast opgezet en spelen tikkertje en verstoppertje tussen de koffers.

De leuke jongen uit de trein en ik lachen om de vrolijkheid van het bonte gezelschap, maar houden onze ogen vooral gericht op het kleurrijke figuur dat voor ons in de rij hangt. Hij neemt enkele vierkante meters vloeroppervlak in beslag. Hij zit temidden van al zijn slordig verspreide spullen, maar heeft enkel oog voor zijn laptop. Zijn kleding is een beetje viezig, net als de dreadlocks op zijn hoofd. Als er beweging in de rij komt, staat hij met tegenzin op, raapt wat spullen bij elkaar, en schopt zijn laptop vooruit. Om vervolgens weer ter aarde te storten. Als iemand van de vliegmaatschappij alvast de paspoorten wil controleren, kan hij die van hem niet vinden.

Gefascineerd door het schouwspel voor ons letten we niet op de kinderen achter ons. Ineens petsen twee kleine handjes tegen mijn billen.

Ik: “Huh?”
Moeder: “Dat mag niet!”
Vader: “Je zegt nu sorry tegen die mevrouw.”
Kind (met zijn hoofd naar de grond): “…”
Moeder: “Je hebt papa gehoord, zeg eens sorry tegen die mevrouw.”
Kind: “…”
Ik: “t Is al goed hoor.”
Leuke jongen uit de trein: “Van wie zou hij dat toch geleerd hebben?”
Vader (met een rood hoofd): “Ehm…”
Kind (fluisterend): “Sorry.”

Nu vraag ik mij al de hele tijd af hoe het kleine jongetje en zijn vader hun tijd in Spanje zijn doorgekomen. Honderden Spaanse en toeristische billen flaneerden er over de boulevards. De meeste Spanjaarden zijn maar klein, dus de billen bevonden zich over het algemeen op ooghoogte van het jongetje en waren bij voorkeur gehuld in (te) kleine, ultrakorte spijkerbroekjes…

Als ik over een kleur- en geurrijke markt struin of tapas eet op een terras met uitzicht op zee, ga ik dromen. Dromen van een leven in traagheid. Een buitenleven.

Ik droom dat ik gelukkiger zal zijn als ik vanachter mijn laptop uitkijk over olijfboomgaarden of zonnebloemvelden. Zittend in mijn tuin waar kruiden, fruit en groenten weelderig groeien, typ ik af en toe een column of een blog. Of misschien doe ik iets heel anders. Een kamer verhuren voor de inkomsten en verder een beetje tuinieren en boekjes lezen. Ik leef in elk geval een ‘basic’ leven, met weinig materiële behoeften. Blote voeten in het gras.

Mijn overvolle, onoverzichtelijke eet- annex schrijftafel van waarachter ik dit stukje typ, is er ver weg. Grijsheid en haast zijn nergens te bekennen. Nooit meer het geluid van die idiote verkeersregelaar met zijn snerpende fluit. Geen winters die zo lang duren dat je aan het eind van het seizoen soep kunt koken van je winterjas.

Over een dikke week is het zo ver, dan gaan we op vakantie. Als een naïeve dromer zal ik een week doorbrengen onder de zon. En dan huiswaarts keren. En weten dat het bij dromen blijft. En dat het goed is zo.

Het zou toch té hilarisch zijn als Silvio Berlusconi de Italiaanse parlementsverkiezingen wint? Een seksist die vrouwenslipjes verzamelt zoals hij macht verzamelt. Een ‘leider’ die onlangs uitsprak dat Benito Mussolini zo slecht nog niet was. Een zakenman die zowat alle Italiaanse media in handen heeft en geen tegenspraak duldt. Iemand die telkens weer democratisch wordt gekozen, terwijl hij toch geen groot fan van democratie lijkt te zijn. Vrijheid van meningsuiting geldt vooral hemzelf. En rechters zijn nog erger dan de Sicilaanse maffia.

Ik snap er niets van. Italië heeft alles. Literatuur, film, design, mode, ’t functioneert er allemaal op hoog niveau.  En dan heb ik het nog niet over de keuken, de landschappen, de historische gebouwen.  Waarom zou je een clown over al die rijkdom laten beslissen?

Zodat ik er niet meer onderuit kan: 7 april, Parelloop Brunssum, 10 kilometer. *Slik*. Vriendin T en ik bekeken de gelopen tijden van de afgelopen jaren en konden niet anders dan concluderen dat we zullen eindigen met de bezemwagen op onze hielen. Wij vinden dat dat van ons extra stoere vrouwen maakt. Wie komt ons aanmoedigen?