Ik ben een zwakkeling. Nooit heb ik iets achterwege gelaten vanwege een man. Tot nu.

Ik ging werken in Zuid-Frankrijk ondanks heftig tegenstribbelen van toenmalig vriendje M. Hij dacht dat het zou helpen als hij me achterna zou komen om me ter plekke voorgoed aan zich te binden. Helaas…

Ondanks nog veel zwaarder protest van toenmalig vriendje J ging ik toch "afstuderen" in Senegal. Dat ik hem daar geen seconde miste, zei genoeg over hoeveel onze relatie me waard was. Dat ik daarna toch nog een jaar bij hem bleef, ach…

Dat de leuke jongen uit de trein inmiddels in hetzelfde bankje zat in plaats van aan de andere kant van de coupe, hield me niet tegen naar Utrecht te verhuizen. Gezamenlijke treinreisjes komen tegenwoordig nog maar zelden voor.

Maar nu heeft hij me toch te pakken. Zowel mijn Kerst- als mijn nieuwjaarsplannen aangepast om bij hem te kunnen zijn. Ik ben zwak: ik ben verliefd.

Maar de dinsdag liep goed af. De leuke jongen uit de trein besloot om nog een nachtje te blijven slapen 🙂
Ik geloof dat ik daar best aan kan wennen…

Het is weer dinsdag. De verschrikkelijkste, ellendigste, langste, traagste, slopendste, vermoeiendste dag van de week. En meer heb ik er niet over te zeggen.

Vandaag was zo’n dag… waarop ik het even niet meer zag zitten en me afvroeg waarom ik ook alweer bedacht had dat het leuk zou zijn om weer te gaan studeren.

De trein naar Schiphol was weer eens gekrompen. Alle gangpaden overvol. Haringen in een ton verhaal. Ik paste er niet meer bij. Dus trok ik een sprintje naar de sprinter een paar sporen verder. Om vijf minuten te laat stilletjes aan de bovenkant de collegegaal binnen te glippen.
Twee uur statistiek, van het duiveltje in zijn eeuwige grijze trui. Zijn verhaal over de correlatiecoefficient kon ik nog net volgen, bij de regressie-analyse kon ik hem alleen nog maar met een glazige blik aanstaren.
Daarna twee uur tekstanalyse, van een vrouw waar ik niet naar kan luisteren, hoe ik ook mijn best doe. Omdat ze zo ongeveer om het andere woord ‘ehm’ zegt en de hele tijd herstelwerkzaamheden uit moet voeren omdat ze aan het eind van haar lange, lange zin ontdekt dat ze in het midden vergeten was een voorbeeld te noemen, blijf ik afdwalen. Het ging over hoofdstuk 3 van het boek en dat is dan meteen alles wat ik ervan heb meegekregen.
Tot slot nog twee uur gespreksanalyse. Dat was denk ik best interessant, maar omdat ik het bijbehorende hoofdstuk niet gelezen had (wanneer had ik dat moeten doen?!?) was het een beetje abracadabra.
Deze week 3 deadlines voor groepsopdrachten en 1 deadline voor een tussentoets. Dus bij thuiskomst -dit keer in een intercity met voldoende zitplaatsen- lag er nog een berg werk te wachten. En die ligt er nu nog steeds. Want eerst moest ik boodschappen doen. Toen koken en eten. Toen het journaal kijken. Toen een paar vrienden bellen. Toen een paar mailtjes sturen. En toen een blog schrijven.

Waarom dacht ik ook alweer dat het leuk zou zijn om weer te gaan studeren? 

En met een beschaamde en tegelijkertijd blije blik voeg ik eraan toe: maar ik KAN het WEL, want voor het tentamen waarvan ik dacht dat ik er onmogelijk een voldoende voor kon hebben, had ik een 6,4.

Ik mis hem soms meer dan dat ik mijn vader mis. Het is bijna vier maanden geleden dat ik hem voor het laatst gezien heb. En toen keek hij -na een redelijk goed begin- mij en mama bijna zijn kamer uit. Hij wil geen contact met me, vindt dat ik me te veel met hem bemoeide. Of niet genoeg naar hem luisterde. Of niet geinteresseerd genoeg was in zijn vriendin. Misschien vindt hij ook wel iets heel anders, we communiceren immers niet met elkaar. Mijn vader is dood, daar is geen herstellen meer aan. Mijn broertje is springlevend en tot voor kort woonden we praktisch bij elkaar om de hoek. Vlak voordat het mis ging, hadden we (vond ik) ondanks het leeftijdsverschil een goede band. Deden af en toe een drankje samen, of een concert.

Met Kerst een jaar geleden ging het mis. Maar hij was er toen in ieder geval wel. Dit jaar verwacht ik hem niet eens. En dat doet pijn.

Ik blijf me maar afvragen wat ik kan doen. Bellen durf ik niet, bang voor het geluid van een telefoon die niet opgenomen wordt. Mailen en sms’en doe ik regelmatig, maar altijd zonder antwoord. Ik hoor het voortdurend van anderen: "Het komt wel goed, over een paar jaar zal hij wel inzien hoe belangrijk zijn familie is, hij weet heus wel dat jullie achter hem staan, hij houdt ook van jullie maar zit gewoon even met zichzelf in de knoop…"

Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik er zelf behoorlijk mee in de knoop zit.

Gisteravond moest er gedronken worden. Nadat ik op zaterdag een stapavondje had afgeslagen en op zondag vroeg mijn bed uit was voor een studie-opdracht, was ik wel klaar met mijn brave gedrag. Dus togen A en ik naar de Winkel van Sinkel. Nu gebeurt het wel vaker dat 1 van ons een drankje aangeboden krijgt. Doorgaans door de andere sekse en op het moment dat we niet te dicht bij elkaar in de buurt zijn. Gister kregen we tegelijkertijd, door dezelfde persoon (een man) een drankje aangeboden. Want hij had er zo ontzettend veel lol in gehad om naar ons te kijken. Terwijl om ons heen de perfecte salsa’s, merengues en bachata’s uitgevoerd werden, moesten A en ik vooral lachen op de dansvloer. Ik draaide wel eens de verkeerde kant op en kwam dan met armen en benen in de knoop. Hij kwam wel eens in botsing met andermans elleboog of knie. En tussendoor, met het zweet op ons voorhoofd, namen we grote slokken van onze drankjes. Niet heel charmant, zou ik zeggen. Maar blijkbaar leuk om te zien.

Niet alleen voor de man die ons wat te drinken aanbood. Onderweg naar buiten, tikt een reusachtige donkere jongen met een ingenieus gevlochten kapsel me op mijn schouder: "Ik MOET je naam weten. Ik sta al de hele avond naar je te kijken. Ik heb nog nooit een blanke gezien met zo’n Antilliaans figuur als jij."

Tja.

Mij een beetje bang maken. De saddist. Ik had een goed gevoel over het eerste statistiek tentamen (vermomd onder de naam ‘methoden van empirisch onderzoek’, dat dan weer wel) maar dat goede gevoel zakte af naar standje depressief toen de saddist met zijn big smile vertelde dat het tentamen zo slecht gemaakt was. Ik heb een 8 gehaald *steek tong uit* dus ik heb de duivel voorlopig verslagen.

<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>

Eerst leek het ofer slechts een briesje door zijn peper-en-zout-kleurige haar ging. Daarna begonzijn hoofdhuid aan twee kanten gevaarlijk op te bollen. Even later waren tweeduivelse hoorntjes zichtbaar.

Eerst vond ik hemeen massochist; want wie gaat er nu statistiek geven aancommunicatiestudenten??? Maar sinds gister vind ik hem vooral een sadist. Diegrijns toen hij zei: “Statistiek is een moeilijk vak. Dat kunnen de mensen diehier nu voor de zoveelste keer zitten alleen maar beamen.” Zijn twinkelendepretoogjes bij zijn mededeling dat het tentamen “een positief scheve verdelinghad” (en dus slecht gemaakt was) deden me de das om. Paniek borrelde omhoogvanuit mijn tenen.

Dit blok wordtkeihard aanpoten. Met het dubbele aantal vakken en het dubbele aantal lesurenten opzichte van vorig blok, zit er niets anders op dan studeren, studeren,studeren… Wat niet gaat gebeuren, want ik moet ook werken, socializen, ontspannen, eten en slapen.

Met een vrolijke”Tot vrijdag” sloot de saddist zijn les en trok zijn horentjes weer in. Vrijdaghoren we ons tentamencijfer…

Locatie: foyer van Schouwburg Tilburg waar DJ Groove B. de afterpartyverzorgt na het optreden van Manu Dibango & The Soul Makossa Gang.
Tijdstip: 22.15 uur
Staat van zijn: nuchter. Pas 1 pilsje op.
"You have the perfect body", grijnst de Nigeriaan die voor me staat. "Perfect, in one word perfect."
Het is het standaard ‘compliment’ dat ik krijg van de gemiddelde sub-Sahara-man. Ondertussen komt de drummer van de band nog veel sneller to the point in het ‘gesprek’ dat hij voert met mijn zus. "Ga je zometeen mee naar mijn hotelkamer?" Hij knippert niet eens met zijn ogen.

Maar goed, Manu Dibango & The Soul Makossa Gang speelden afgelopen zaterdag in deTilburgse Schouwburg. En hoe!!! De muziek, met als ingredienten soul,funk, jazz, Afrikaanse zang en percussie, werd gemengd tot eenaanstekelijk en bij vlagen opzwepend geheel. Het was een opluchting datde toetsenist het enthousiaste publiek halverwege de show vroeg om tegaan staan. Hij hoefde het geen tweede keer te vragen.

Saxofopa Manu Dibango liet zien dat de jaren (hij is 75) maar weiniginvloed op hem hebben gehad. Hij blies prachtige solos en aanstekelijkedeuntjes. Instrumentbeheersing met een hoofdletter, en dat gold ookvoor de leden van zijn band. Iedereen kreeg ruim de tijd voor een solo.De swingende show werd afgesloten met wereldhit ‘Soul Makossa’ uit1972. Het nummer dat voor popliefhebbers uit de generatie voor de mijnevooral bekend is als sample in Michael Jackson’s ‘Wanna Be StartingSomething’. Of, voor mensen uit de generatie na mij van de sample in’Don’t stop the music’ van Rihanna.

Niet dat die generatie vertegenwoordigd was, zus en ik haalden degemiddelde leeftijd aardig naar beneden. Tot grote vreugde van sommigen…

Pfffffffft, wat een onaangenaam tentamen. Moeilijk. Veel. Lang. Van de 8 hoefden we ‘maar’ 6 vragen te maken. Maar zo ver kwam ik niet eens. Mijn hersenen doen nog zeer van het proberen terug te halen van alles wat ik ergens in de afgelopen 7 weken gelezen had voor het vak; tevergeefs. Het was iets van de klok en de klepel "ja daar heb ik inderdaad iets over gelezen maar hoe zat het ook alweer?"

En dit was het vak wat ik leuk en interessant vind. Voor vrijdag staat methodologie/empirisch onderzoek op het programma. Dat belooft wat.