Wat kwam er van mijn 20 plannen voor 2020 terecht? Geen bal!

Een jaar geleden maakte ik een lijstje. Met 20 plannen voor 2020. Ik publiceerde dit lijstje afgelopen voorjaar. Vandaag eens kijken hoe ik het eraf heb gebracht.

  1. Minimaal 20 boeken lezen.
    Niet gelukt. Al las ik aanzienlijk meer dan in 2019. Ik bleef steken op 14,5 boeken (studieboeken niet meegeteld). Het dunste exemplaar telde 63 pagina’s, de dikste had er 616. Twee boeken waren geschreven door een journalist. Twee boeken las ik in het Engels.
  2. Een keer per kwartaal een opleiding, training, of lezing volgen.
    Niet gelukt. Wel bijna. Voor de eerste lockdown volgde ik een training over creatief schrijven en een training over crisiscommunicatie. En vlak voor de tweede lockdown begon ik aan een training communicatieadvies voor de overheid. Een training die ik deze maand zou afronden, maar de lessen 2 en 3 zijn uitgesteld tot… Niemand die het weet.
  3. Iedere werkdag fruit eten.
    Ik denk dat dit is gelukt. Tenminste, als een werkdag een dag is waarop ik minimaal vier uur werk had ūüėČ Ik vind appels en mandarijnen saai. Sinaasappels vervelend om te schillen. En een peer heeft altijd wat (te hard, te zacht, vieze schil). Toch at ik nog nooit zo veel fruit als dit jaar. Goede weerstand is belangrijk.
  4. Minimaal drie fotoboeken maken.
    Niet gelukt. Ondanks zee√ęn van tijd, maakte ik geen enkel album. De foto’s van Canada zijn nog niet eens van het fototoestel afgehaald. Sterker nog, ook het fototoestel heb ik nooit meer gebruikt. Het enige dat ik deed, is een paar foto’s van mijn telefoon naar mijn laptop verhuizen.
  5. Administratie beter bijhouden.
    Gelukt. Zij het met de hakken over de sloot en geholpen door het virus. Andere jaren liep ik gruwelijk achter met het bijhouden van uren en kilometers. Dit jaar maakte ik zo weinig uren en kilometers, dat het bijhouden ervan veel minder werk was. Maar bonnetjes slingeren nog steeds te lang rond voordat ik ze fotografeer en in de juiste map zet.
  6. In zee zwemmen.
    Niet gelukt. In 2020 niet eens de zee van dichtbij gezien.
  7. De achtertuin (laten) aanleggen.
    Niet gelukt. Nadat de leuke jongen uit de trein en ik eindelijk de nodige knopen hadden doorgehakt, had de tuinman geen tijd meer. De eerste week van maart gaat het gebeuren.
  8. Televisiemeubel kopen.
    Gelukt. Het meubelstuk dat al het langst op onze lijst stond, maar waar we niet meer naar gingen zoeken. Toen liepen we er toevallig tegenaan.
  9. Af en toe naar de pedicure.
    Niet gelukt. Vlak nadat mijn been uit het gips was, een heerlijke voetenvertroetelronde gehad. Bij het weggaan, zei ik vol overtuiging ‘tot in de kerstvakantie!’.
  10. Minimaal twee dagen met mezelf op uitstap.
    Niet gelukt. Ik was veel lange dagen alleen. Maar ging dan meestal nergens heen. Ja, het veld of het bos in voor een wandeling. Of naar de bakker. Maar een dagvullend programma met mezelf had ik nooit, laat staan twee dagen. En ik kwam enkel in een vreemde “stad” terecht, omdat ik toevallig een sollicitatiegesprek had in Deurne.
  11. Een keer per kwartaal naar een expositie.
    Niet gelukt. Ik zag 0 musea van binnen. Wel tussen de lockdowns af en toe gekeken naar de mogelijkheden, maar dan was het tijdslot dat ik wilde niet beschikbaar.
  12. Een van de Nederlandse eilanden bezoeken.
    Niet gelukt. Als het wel was gelukt, had ik vraag 6 waarschijnlijk met ja beantwoord.
  13. Vergelijken.
    Niet gelukt. En als je me vraagt waarom niet, kan ik daar geen antwoord op geven. Want ook hier had ik meer dan genoeg tijd voor. Ik heb √©√©n keer op een energievergelijkingssite gekeken, maar niets gedaan met het resultaat dat daaruit kwam. Auto, inboedel, reis, arbeidsongeschiktheid… ik liet alle verzekeringen schouderophalend dooorlopen. Op de laatste dag van 2020 paste ik mijn zorgverzekering aan (fysiotherapie erin) zonder te kijken of het ergens anders goedkoper kan.
  14. Iedere maand naar een restaurant waar we niet eerder waren.
    Niet gelukt. We zagen dit jaar 2 ‘nieuwe’ restaurants van binnen. Duimen dat de horeca overleeft.
  15. Meer tijd en geld naar goede doelen.
    Gelukt. Ik bleef lid van de Hartstichting en de Clini Clowns. Maakte geld over naar mijn ‘grote zus’ in Benin. Deed een eenmalige bijdrage aan Milieudefensie (en moest vervolgens hemel en aarde bewegen om mijn lidmaatschap op te zeggen waar ik nooit om had gevraagd). Kocht cadeautjes bij de Wereldwinkel. Ging wandelen voorzien van vuilniszak en handschoenen om zwerfafval op te ruimen. Deed vrijwillig schrijfwerk voor Fairtrade Beekdaelen en Fairtrade Heerlen. Freubelde kettingen, oorbellen en armbandjes voor De Zwarte Kat.
  16. Terug naar 80 kilo.
    Hahahaha. In de eerste helft van het jaar viel ik een paar kilo af. In de tweede helft van het jaar kwamen die kilo’s er weer bij. Iets met een gebroken been, thuiswerken, gesloten sportscholen en een ruggengraat van pudding. Resultaat: op 1 januari 2021 woog ik precies even veel als op 1 januari 2020. Zo’n 11 kilo meer dan die 80.
  17. Minimaal 1 schilderij ophangen.
    Gelukt. Boven het televisiemeubel.
  18. Naar M. in Cobh.
    Niet gelukt. Iets met code oranje.
  19. Meer kaartjes sturen.
    Met vlag, wimpel en confetti gelukt. Ik vergat nog steeds af en toe een verjaardag, maar ik schreef heel veel kaartjes. Met ‘beterschap’ erop. Of met ‘ik mis je’. Vaak deed ik er een armbandje bij, of oorbellen. Ik stuurde al mijn klanten en leveranciers in december een kaart. En deed bij alle buren, tot en met zes deuren verder, een ‘fijne feestdagen’ kaart in de bus.
  20. Minimaal 1 dag vrijwilligerswerk doen.
    Niet gelukt. Met vrijwilligerswerk bedoelde ik iets anders dan mijn vrijwillige schrijfwerk. Ik deed in 2020 meer voor ‘een betere wereld’ dan andere jaren, maar opnieuw niet in de vorm van √©cht mijn handen uit de mouwen steken.

Veel van mijn plannen heb ik niet uitgevoerd. Corona de schuld geven is te gemakkelijk. Want voor de meeste dingen die ik niet deed, had ik alle tijd. In plaats van verzekeringen vergelijken, knoopte ik armbandjes. In plaats van fotoalbums maken, verdween ik in social media tunnels vol geroeptoeter.

Toch was het geen verloren jaar. Het begin zit in een gouden lijst (ons 11-11-11-we-gaan-niet-trouwen-feest, mijn reisje naar Lapland, carnaval in de mafste en kleurrijkste vriendengroep die je kan verzinnen). Vriendschappen waren waardevoller dan ooit en sleepten mijn door mijn ‘gipsperiode’. Ik leerde veel, binnen en buiten mijn eigen vakgebied. Mijn klanten bleven klant en er kwamen nieuwe klanten bij. Niemand werd ziek. Niemand ging dood. En ik houd nog steeds van de leuke jongen uit de trein.

Ik denk dat ik voor 2021 geen plannen maak. Ik kan nog wel even vooruit met het lijstje van afgelopen jaar.

Of toch. Twee dingen. Een interieurverzorgster en een hond. Niet per sé in die volgorde.

20 in 2020

KoetjesIk knijp in mijn handjes. De leuke jongen uit de trein en ik √©n de mensen om ons heen zijn nog allemaal gezond. Ok√©, hier in huis niest de √©√©n zijn ogen uit zijn hoofd vanwege hooikoorts en de ander begint aan haar tweede strip code√Įne om een irritante kriebelhoest mee te onderdrukken. Maar als dit alles is wat we dit voorjaar oplopen, mogen we ons gelukkig prijzen. Hoe is het met jullie?

In januari maakte ik een lijst met 20 voornemens voor 2020. Verwachtingsvol plakte ik het papier tegen mijn boekenkast. Oh onschuldige tijd. Oh onwetendheid. Halverwege maand 3 kwam een virus om de hoek kijken. Inmiddels is het halverwege maand 4. Hoe sta ik ervoor?

1. Minimaal 20 boeken lezen.
Ik hartje lezen. En toch doe ik het te weinig. Vorig jaar las ik slechts 9 boeken. Een dieptepunt. Nu bezig in boek 4. 20 boeken is nog haalbaar.

2. 1 x per kwartaal een opleiding, training of lezing volgen.
Ik volgde in maart een cursus creatief schrijven en een training crisiscommunicatie. Ik zou ook nog deelnemen aan een evenement rond marketing en klantenbinding. Dat was het eerste evenement in mijn agenda dat wegens corona tot nader order werd uitgesteld. Maar dit voornemen blijft gemakkelijk haalbaar. Lang leve digitale trainingen.

3. Iedere werkdag fruit eten.
Groente, geen probleem. Fruit, een opgave. Je doet me geen plezier met een appel, kiwi of banaan. Als het dan toch moet, liefst meloen of ananas. Wat ik niet het hele jaar eet wegens grote ecologische voetafdruk. Tot nu toe houd ik het goed vol. Dankzij de leuke jongen uit de trein die iedere week naar Yildiz gaat om fruit te halen.

4.  Minimaal 3 fotoboeken maken.
Duizenden foto’s verdwijnen op mijn telefoon en laptop in eeuwige vergetelheid. Terwijl er prachtige beelden tussen zitten, al zeg ik het zelf. Vooral de foto’s die we in Canada maakten, zou ik graag in boekvorm hebben √©n voor een deel aan de muur. Die foto’s zijn niet verder gekomen dan de geheugenkaart van het fototoestel. Wel maakte ik dit jaar al een fotoboek voor mijn schoonouders van ons uitstapje naar Cochem.

5. Administratie beter bijhouden.
Ik haat administratie. Bonnetjes fotograferen. Kilometers bijhouden. Zakelijke investeringen een beetje over het jaar verdelen… Mijn kilometers zijn keurig bijgewerkt, want sinds half maart ga nergens meer naartoe. Maar mijn facturen zijn alweer onoverzichtelijke stapeltjes en van het voornemen om in het eerste kwartaal een nieuwe printer te kopen, kwam ook al niets terecht.

6. In zee zwemmen.
Ik houd van de zee. Luisteren naar het neerslaan van de golven. Kijken naar de verschillende kleuren blauw, groen en grijs. De zoute geur die zo mooi mixt met de geur van zonnebrandcrème. Ik houd ook van zwemmen. En 1+1=2.

7. De achtertuin (laten) aanleggen.
Ik ben een buitenmens. Mijn koffie smaakt beter aan de tuintafel dan aan de keukentafel. Als ik zaadjes in de grond stop, dorre bladeren verwijder, of planten water geef, dan ontspan ik. Ondanks vele uren noeste arbeid, verdient onze tuin geen schoonheidsprijs. Half rotte coniferen, lelijke grindtegels en zware bielzen overheersen het beeld. Een tuinarchitect maakte een tekening, een hovenier is bezig met een offerte.

8. Televisiemeubel kopen.
Poepsimpel, zou je zeggen. Naar een meubelzaak gaan en afrekenen. Een televisiemeubel was het eerste dat we gingen kopen voor ons nieuwe huis zeiden we tegen elkaar toen ons oude huis in dozen werd gestopt. Vorige week kocht ik een gieter.

9. Af en toe naar de pedicure.
Ik loop veel, meestal braaf op steunzolen, soms op sokken of slippers. Mijn voeten zijn lelijk met veel eelt en een eksteroog. Mijn plan was om in mei voor een behandeling te gaan, want dan hebben we een weekje vrij. Maar de kans bestaat dat de schoonheidssalon dan nog niet open mag.

10. Minimaal 2 dagen met mezelf ‘op uitstap’.
Het lijkt tegenstrijdig voor iemand die graag tussen de mensen is en die nu lichtelijk gek wordt van haar eenzame thuiswerkplek. Ik kan intens genieten van in mijn eentje dwalen door een onbekende stad. Als ik alleen op reis ben, kijk ik beter en blijk ik een groot talent voor bewondering te bezitten.

11. 1 x per kwartaal naar een expositie.
Het nieuwe fotomusuem in Maastricht stond bovenaan mijn verlanglijstje en op de tweede plek stond een terugkeer naar De Pont in Tilburg, waar ik in mijn studententijd als suppoost werkte. Daar kwam nog niets van terecht.

12. 1 van de Nederlandse eilanden bezoeken.
Ik was op Cuba, op Tenerife, op Corsica, op Kreta en op Vancouver Island, maar nog nooit op één van onze eigen eilanden.

13. Vergelijken.
Een hele reeks contracten kan waarschijnlijk beter en goedkoper. Energie, telefoon, woonverzekering, autoverzekering, zorgverzekering. Maar de moeite om prijzen te vergelijken, nam ik nog steeds niet. Laat staan dat ik al ooit overstapte.

14. Iedere maand naar een restaurant waar we niet eerder waren.
Het enige voornemen dat we gezamenlijk maakten. De leuke jongen uit de trein en ik keren telkens terug naar onze favoriete restaurants: Mandalin, Bab Tomas, Thai Ichi en Pet Thai. En als we bleven plakken aan de toog, stond de goddelijke uiensoep van Cabaret Douze of de daghap van Café Forum op het menu. Tijd voor nieuwe avonturen. De teller is vooralsnog blijven steken op 1.

15. Meer tijd en geld naar goede doelen.
Zoals te lezen op mijn zakelijke blog, mag ik ondanks minder werk nog niet klagen. Ik roep voortdurend dat we de welvaart beter moeten verdelen en beter voor de aarde moeten zorgen. Roepen is makkelijk. Dus dit jaar geef ik meer geld aan goede doelen en minder aan ‘brol’.

16. Terug naar 80 kilo.
Begin dit jaar was het pijnlijke punt bereikt dat de grootste maat in de kledingwinkel te klein was. Ik ging aan de slag. Dat ging goed. Toen kwam een virus: zwembad dicht, sportschool dicht, thuis werken. Niet meer fietsen naar kantoor en altijd een goed gevulde koelkast onder handbereik. Gelukkig is na een paar weken snoepen en zwelgen ook in het nieuwe normaal de dalende lijn ingezet.

17. Minimaal 1 schilderij ophangen.
In mijn thuiskantoor staan zes schilderijen op de grond. En nog eens zes van wat kleiner formaat zitten in een doos. Hele mooie schilderijen. Eentje is onlangs nog opgeknapt door mijn mama. Een ander kreeg ik al bij mijn geboorte en hing tot we hier kwamen wonen altijd boven het bed.

18. Naar M in Cobh.
Vriendin M en ik vertrokken een eeuwigheid geleden naar het buitenland. Naar Gent om precies te zijn. Ik keerde terug naar Nederland. Zij trok verder. Eerst naar Wales, toen naar Ierland. Ik bezocht haar in Cardiff en in Cork, maar nog nooit in haar huidige woonplaats Cobh.

19. Meer kaartjes sturen.
Dat lukt heel goed. Ik bestelde begin dit jaar meerdere pakken met kaarten bij Oxfam Novib en deed al heel wat felicitaties en beterschapswensen op de post.

20. Minimaal 1 dag vrijwilligerswerk doen.
Eigenlijk doe ik al vrijwilligerswerk, want mijn schrijfwerk voor Fairtrade Beekdaelen en Fairtrade Heerlen wordt niet vergoed. En de keren dat ik ‘even snel’ iets schrijf voor vrienden of een mede-Werkgebouwer zou je ook als vrijwilligerswerk kunnen zien. Maar dat telt niet. Ik doel meer op paketten uitdelen in de Voedselbank, koffie schenken in het verzorgingshuis en dat soort dingen. Het is er nog niet van gekomen. Wel ging ik al drie keer op pad met handschoenen en een vuilniszak om zwerfafval op te rapen.

Hebben/hadden jullie ook een lijstje? Wat staat daar zoals op? Laat me gerust weten als ik jullie kan helpen bij de uitvoering van jullie voornemens.

 

Een egobericht: wat ik wil in 2017

talking-circles-portraits-0413-christian-charlier
© Christian Charlier

Als ik opschrijf wat ik wil bereiken in 2017, dan kunnen jullie me erbij helpen. Mij onder mijn kont schoppen, een duw in de goede richting geven, een goed woordje voor me doen, mij met de neus op de feiten drukken en wat dies meer zij. Dat ik hiermee wachtte tot 17 januari, zegt helemaal niets, haha.

In 2017 wil ik:

  • Het financi√ęle gat opvullen dat het volledig vertrekken uit loondienst achterliet¬†and then some.
  • Een auto kopen. Ik ben erg ‘groen’ ingesteld en zeker niet van plan die auto overal voor te gaan gebruiken, maar ‘zelfstandige zonder auto’ is geen goede uitgangssituatie om je bedrijf succesvol te houden.
  • Een klein beetje leren vormgeven. Ik kocht ooit een dure cursus waar ik vervolgens niets mee deed. Slechte zaak. Terwijl ik de basisvaardigheden gewoon nodig heb. Stap √©√©n: de benodigde programma’s op mijn nieuwe laptop (laten) installeren.
  • Voor de vierde keer tien kilometer rennen bij Maastrichts Mooiste, na een afwezigheid van twee jaar. Liefst onder de 1.07, wat in 2014 mijn eindtijd was.
  • Onder de 80 kilo blijven. In het verleden stelde ik veel ambitieuzere doelen als het om mijn gewicht ging, maar schade en schande leert dat ik daar simpelweg de wilskracht niet voor heb. Meer sporten, geen probleem. Overschakelen op volkorenpasta en zilvervliesrijst, geen probleem. Minder drinken, geen probleem. Minder snoepen, groot probleem! En ach, met 80 kilo zit ik n√©t onder een BMI van 30, wat de grens tussen overgewicht en obesitas is.
  • Een definitief besluit nemen samen met de leuke jongen uit de trein of we nu wel of geen kind willen opvoeden. Het is jammer dat er een biologische deadline aan vast zit, anders stelde ik de beslissing graag nog even uit.
  • Naar Parijs. “Vroeger” ging ik jaarlijks, nu ben ik al een paar jaar niet meer geweest. Terwijl la cit√© de l’amour praktisch om de hoek ligt.
  • Meer op pad in mijn eigen regio. Nog dichterbij dan Parijs liggen z√≥ veel mooie plekken. Gisteren liep ik nog door de sneeuw in Eupen, prachtig.
  • Nadenken. Niet te snel oordelen. Een mening uiten, is niet moeilijk deze dagen. Je mening nuanceren en er zeker van zijn dat het echt de jouwe is, dat is een kunst. Die kunst wil ik graag leren beheersen in 2017.

4_dscn2734