En dan zit je ineens in een propvolle collegezaal te luisteren naar een docent die vertelt dat je je mond moet houden als hij aan het woord is.

DD dood. Stekker eruit. Eindelijk. Het heeft nog belachelijk lang geduurd voordat het luchtkasteel instortte. De uiteenspattende luchtbel bleek ongetwijfeld naar rotte eieren te ruiken. Ik kan er niets aan doen, maar toen de leuke jongen uit de trein mij op dit nieuwtje wees, moest ik er hartelijk om lachen. Het is puur leedvermaak. Heerlijk dat al die stumperds die net zo klaagden als ik, maar ondertussen hielen likten en kont kropen, nu weer in onzekerheid verkeren. Er was 1 persoon die nog meer en nog luidruchtiger klaagde dan ik (moeilijk voor te stellen he?) en die als lijfspreuk had: morgen maak in mijn portfolio in orde en dan ga ik ergens anders solliciteren. Uiteraard deed hij dat nooit. Sterker nog, hij wist er onlangs met zijn gladde praatjes nog een salarisverhoging uit te slepen ook. Nou, op salaris kan ie voorlopig wel even wachten. En ik zelf kan tot Sint Juttemis wachten op de 1000 euro die ik nog te goed had vanuit die leugenfabriek. Dat is dan weer jammer.

Mijn eindcijfer voor statistiek? Wat leuk dat jullie ernaar vragen! Een 8. Ja, dankjewel, ik ben er zelf ook erg trots op. Okee, okee, ik moet toegeven dat er een half bonuspunt bij zit als beloning voor het wekelijks inleveren van de praktijkopdracht. En okee, ik moet ook toegeven dat ik die praktijkopdrachten zonder groepsgenoot M van zijn leven niet op tijd afgekregen zou hebben. Maar toch, een 8. Eerst voor methodologie en nu voor statistiek. Voor een meisje dat nauwelijks kan tellen, in paniek raakt als er gehoofdrekend moet worden en formules nooit leest omdat ze de tekens niet begrijpt, is dat een hele prestatie.
Het eerste jaar van mijn studie zit er voor de helft op. Dat betekent -even rekenen- dat de totale studie er voor een kwart op zit. Na morgen, als het symposium achter de rug is, kan het alleen nog maar meevallen. Want hoe veel moeilijker kan het nu helemaal worden? Appeltje – eitje. Toch?

"Het is een adversarial challenge, toch? En dan plaatsen we het onder broader context."
"Nou, weet ik niet, ik zou zeggen dat het affiliative is. En dan zo’n confirmation dinges. Maar als het dan toch adversarial is, dan zou ik het onder footing shift plaatsen."
"Als je het zo bekijkt, is het dan niet gewoon subjective? Hij geeft toch zijn eigen mening?"

9.45 uur. Studiegenoot S en ik zitten in het La Place restaurant bij de Jaarbeurs, de laptop ingeplugd, en proberen een goedlopende presentatie in elkaar te knutselen voor het symposium van aanstaande woensdag. Het zou een overzichtelijk, logisch, door wetenschappelijke artikelen onderbouwd, Engelstalig verhaal moeten worden over hoe interviewers zich gedragen als ze iemand interviewen van een andere cultuur.

Vier uur, twee koffies en een broodje kruidenkaas later, hebben we allebei vierkante oogjes en is ons verhaal nog steeds onsamenhangend, vol tegenstrijdigheden en wetenschappelijk totaal onverantwoord.

Help?!?

Eerst serveerde mijn lievelingszondagmiddagkroeg geen vlammetjes meer, vandaag bleek ie helemaal en definitief gesloten. Mijn lievelingskledingzaak had, na maanden wachten op de uitverkoop, niets leuks meer in de rekken hangen. Mijn lievelingscadeauwinkel besloot niet mee te doen aan de koopzondag, dus dat werd ook al niets, terwijl ik me nog zo verheugd had om die prachtige nepantieken deurknoppen op mijn bordeauxrode kastje te monteren. En toch, en toch, en toch. Met goede vriend F in Tilburg zijn, daar werd ik ook vandaag weer blij van. De vlammetjes in mijn niet zo lievelingszondagmiddagkroeg, smaakten hetzelfde als in mijn wel lievelingszondagmiddagkroeg. En het was niet bij de lievelingskledingzaak uit mijn studententijd, maar bij de lievelingskledingzaak uit mijn puberale jeugd dat ik eindelijk afgeprijsde groene All Stars vond. Ik is blij.

Vandaag moest ik afscheid nemen van de beste manager die ik ooit heb gehad. Een manager met een portie mensenkennis waar de meeste mensen alleen maar jaloers op kunnen zijn. Een manager die je met een grapje op een fout wijst, maar toch haar autoriteit behoudt. Een manager die de ene medewerkster ’s ochtend vertelt wat er de rest van de dag moest gebeuren zodat ze zelf een beetje haar dag in kan delen, terwijl ze de andere medewerkster juist bij de hand pakt. Precies zoals het het beste werkt. Een manager die mij na een paar weken vertelde "Leuk en gezellig dat je hier werkt, maar als ik een baan voor je vind die beter bij je denkniveau en opleiding past, dan ga ik je vragen om daar te solliciteren." Gelukkig is ze zelf ook zo slim om iets te gaan doen waarbij haar hersencellen wat meer worden uitgedaagd. Vandaar het afscheid.

Vandaag moest ik ook afscheid nemen van de collega met de raarste eetgewoonten ooit. Ze laat alles lauw worden, of het nu om een koud of een warm gerecht gaat en ze mixt de raarste dingen. Zo doet ze altijd rauwkost door de soep. Rode bietjes door de erwtensoep. Rode kool met rozijntjes door de goulashsoep. Ze kreeg het vandaag zelfs voor elkaar om een smoothie op een glas cement te laten lijken. Het is ook een van de liefste collega’s die ik ooit heb gehad of zal hebben. Ze biedt haar hulp al aan voor je erom kunt vragen. Pauzeren kan ze niet, daar heeft ze geen geduld voor. Ze blijft alleen die paar minuten stilzitten die ze nodig heeft om haar wonderlijke gerechten naar binnen te werken.

Vandaag hoefde ik nog geen afscheid te nemen van de gezellige collega met de wonderlijke relaties. "Zal ik vandaag bij hem op bezoek gaan? Hij is niet meer echt mijn vriendje, maar hij is ziek. Dus hij is wel zielig. Hij vroeg of ik voor hem wilde zorgen."
Ondanks de totaal andere manier waarop we in relaties en eigenlijk in alle aspecten van het leven staan (zij vraagt een sportuitlaat voor haar verjaardag, ik bedoel maar), ben ik blij dat we weer samen de werkvloer onveilig mogen gaan maken.

We zijn samen overgeplaatst naar een locatie waar 100%NL de vaste radiozender is. Een van de weinige dingen waar we het over eens zijn, is dat we daar vanaf moeten. Waar we het niet mee eens zijn is welke zender het dan wordt…

Ik houd jullie op de hoogte 😛

P.S. Vandaag maar 1 glas kapot gemaakt en maar 1 keer vergeten een kan water te serveren bij de koffie. Ik word nog eens goed in dit werk.   

Het bewijs dat het met mijn relatie wel goed zit? Met de leuke jongen uit de trein kan ik wat ik met vorige vriendjes niet kon: niets doen! Ik vond het altijd zonde van mijn tijd, werd eerst onrustig, dan sjachereinig en vervolgens trok ik vriendjelief zowat aan zijn haren naar buiten om dan op zijn minst naar het dichtsbijzijnde cafe te wandelen of bij vrienden te gaan eten om maar ‘iets te doen’ te hebben.

Gister hebben de leuke jongen uit de trein en ik vooral het bed, de bank en elkaar van dichtbij bekeken. Pas toen de middag al voorbij was, kwamen we in beweging. Maar als we geen theaterkaartjes zouden hebben gehad, zouden we ook de rest van de dag op de bank zijn blijven hangen. Het was een heerlijke zondag 🙂

Waar ik nu dan toch stiekem wel een heel klein beetje spijt van heb. Werkstuktechnisch gezien. De dag duurt nog lang en voor niets doen heb ik geen tijd meer. 

DD is dood. Het doet me niets. Sterker nog -en ik vind het slecht van mezelf- het is een beetje een opluchting. Want telkens als ik een dikke, zwarte, Amerikaanse patserbak zag rijden, maakte mijn hart een onaangenaam sprongetje. Ik wilde DD nooit meer ergens tegenkomen. Dat zal nu ook niet meer gebeuren. Toch moest ik een traantje uit mijn ooghoek vegen, toen ik het berichtje van zijn zoon zag in het condoleanceregister. Er zijn mensen die van hem houden. Ongeschikte bazen kunnen wel geschikte vaders zijn. Ik weet zeker dat hij als evenementorganisator, vriend of kroegmaat een prima kerel was om mee van doen te hebben. Altijd gezellig, altijd lachen.

Tussen de vele oprechte berichtjes op de site van ‘zijn’ bedrijf staan ook een aantal hypocriete. Mensen die net zo’n moeite hadden met DD als ik, omschrijven hem nu als hun grootste ‘inspirator’. Het enige waar hij mij toe wist te inspireren was het schrijven van sollicitatiebrieven. En dat leverde zo weinig op dat ik uiteindelijk besloot weer te gaan studeren.

Als je in een relatie van nog geen 2 maanden al niet meer blij bent als je elkaar ziet, ruzies per sms uitvecht, je je vrienden liever niet aan je geliefde voorstelt en opgelucht bent als het gezamenlijke weekend weer is afgelopen; dan kap je er toch mee?!? Zucht, diepe, diepe zucht. Ik heb dus een collega. Schat van een meid. Na 3 weken relatie had ze het al met hem over trouwen, samenwonen en kinderen. En nu weer 3 weken later hebben ze de eerste ‘time out’ te pakken. Ze vroeg me ongeveer om de 20 minuten wat ik zou doen als ik haar was. Maar hoe komt het toch dat ik zeker weet dat ze mijn advies (kappen, nu!!!) niet opvolgt? En met een grote grijns (is dat gemeen?) voegde ik er telkens aan toe dat ik w<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>él blij ben met mijn relatie.

Morgen weer werken…