In mijn hoofd is het een chaos, die ik gelukkig goed kan negeren op momenten dat ik 'leuke dingen' doe. Tijdens vier heerlijke dagen in Parijs met de leuke jongen uit de trein, was mijn hoofd bergbeekjeshelder. Met volle teugen genoten van slenteren door Montmartre en langs de Seine en van struinen langs beelden en schilderijen in het Louvre en Musee d'Orsay. Tijdens twee dagen Bospop was het ook heerlijk rustig in mijn hoofd. Maar nu is het weer zo ver.

Bang en blij tegelijk om te gaan samenwonen. Teleurgesteld en tevreden tegelijk dat het Maastricht wordt. Spaans benauwd dat het een onmogelijk excercitie wordt vanuit Maastricht vakken te gaan volgen in Amsterdam. Nerveus over het vinden van een (bij)baan die met dit alles te combineren is.

Héél fijn als de leuke jongen uit de trein straks elke nacht bij me in bed stapt en niet meer eens in de twee weken in het weekend. Dat hij er soms is als ik thuiskom en dat ik er soms ben als hij thuiskomt, lijkt me een feestje :) Van de andere kant, ik ben erg goed in weekendrelaties, al zeg ik het zelf. Zet ik dat niet op het spel door samen te gaan wonen?

In en om Maastricht wonen mijn vrienden en familie en natuurlijk de leuke jongen uit de trein. Heerlijk om geen uren meer boven mijn agenda te moeten hangen om een afspraak te plannen en geen uren meer in de trein te hoeven zitten om ze te zien. Van de andere kant, niemand verwacht nu iets van me, want ik woon 'ver weg'. En dat is heerlijk. Als ik dan toch (onaangekondigd) in de buurt ben, is het leuk. 
Mijn leven wordt super voorspelbaar en daardoor benauwend als ik in Maastricht woon. Want dan ga ik elke dinsdagavond badmintonnen, elke donderdagavond naar mijn oude sportschooltje, elk weekend even langs mama en schoonouders, elke zaterdag met de vrienden van de leuke jongen uit de trein op stap, elke zondag met vriendinnen koffie/chocomel drinken. Dan wil ik mezelf na verloop van tijd door elkaar rammelen omdat alle avontuur uit mijn leven verdwenen is.

Ik houd ondanks alles van de trein, een halfuurtje op weg naar werk of studie, rustig wakker worden. Een halfuurtje terug naar huis, rustig afschakelen. Maar van huis naar studie en andersom wordt dat halfuurtje ruimschoots overschreden en dan slaat houden van al snel om in ergeren aan.

En wie neemt er een sjachreinige en niet-flexibele, deeltijd medewerkster aan?

Noemen ze dit de (bijna)dertigersdip? Dan laat me alsjeblieft snel veertig worden. Of zou ik dan nog mijn zaakjes niet in orde hebben?

Hoe harder ik roep dat alles goed komt, hoe minder ik daarvan overtuigd ben. Ik maak me zorgen. Tot over mijn oren. Het komt misschien wel goed, maar dat lichtpuntje aan het eind van de tunnel is met het blote oog nog niet te zien. De nabije toekomst ziet er best een beetje naar uit. Afgelopen weekend drong dat ineens in volle hevigheid tot me door. Slechte timing, want op dat moment liep ik jolig te doen met de feest- en drinkgrage, lieve familie van de leuke jongen uit de trein.

Nog een paar weken en dan ben ik werkeloos. Nog een paar weken langer en dan ben ik ook nog dakloos. Het weinige geld dat ik gespaard heb in vijf jaar werken, is bijna op. Daar mag ik niet over klagen. Een groot deel is nuttig besteed, aan huur, verzekering, studieboeken; de rest ging en gaat op aan feestjes, restaurants en concertzalen. Het betekent wel dat ik niet zonder baan kan na 9 juli. Ik schrijf de ene brief na de andere en ontvang de ene afwijzing na de andere. Frustrerend. Maar zelfs als ik een baan vind; hoe ga ik die dan combineren met vakken volgen in Amsterdam en wonen in Maastricht?

Nog twee vakken van een half jaar of vier vakken van drie maanden. Lesroosters nog onbekend. Wat mijn gemoedsrust niet ten goede komt, want hoe kom ik er op tijd achter of vakken volgen wel te combineren is met werken? Hoe kom ik er op tijd achter of ik met een trein vanuit Maastricht wel op tijd in de collegebanken kan zitten? Waarom mailen de docenten voor wiens vak ik me heb aangemeld niet even terug dat het in orde is? Dat ik nog tien studiepunten moet, is vet mijn eigen schuld. Ik had een werkstuk niet op tijd af. Dat ik nog twintig studiepunten moet, is onterecht. Ik had studiepunten moeten krijgen voor mijn stage, heb daar gigantisch mijn best voor gedaan. Tevergeefs.

En dan zwijg ik nog over een scriptie die ooit eens, naast een baan, liefst voor het einde van volgend schooljaar, geschreven moet worden om niet drie jaar collegegeld te verspillen (en om op een beetje goede voet met mezelf door te kunnen leven). Laat staan dat ik hier mijn mond open trek over hoe hard ik opzie tegen alweer verhuizen.

Ik ben niet leuk zoals ik nu ben. Voor mezelf niet en voor mijn omgeving nog minder. Kan iemand anders alsjeblieft tegen me zeggen dat het allemaal goed komt?

Drie vriendinnen zijn op dit moment zwanger. Een absoluut record. 30 is een heel normale leeftijd om aan kinderen te beginnen. En in een relatie die al duurt sinds de middelbare school, ben je als het goed is zodanig op elkaar ingespeeld dat je 'samen opvoeden' wel aan kunt. Dus ik ben blij voor ze, want zij zijn blij en er ook nog eens helemaal klaar voor.

Ondertussen wordt de vraag "En jij?" wel steeds irritanter. Ik denk niet dat ik kinderen wil. Stel nou, puur hypothetisch, dat ik daar ergens in de toekomst anders over denk, dan hoeven eventuele kinderen biologisch niet per se van mij te zijn… denk ik. In deze overbevolkte wereld zijn er zo veel kinderen met beroerde vooruitzichten, misschien, theoretisch gezien, wil ik zo'n verschoppeling dan wel een thuis bieden (bovendien kan ik dan de babyfase overslaan, dat lijkt me tot in het einde der tijden helemaal niets, zo'n hulpeloos, breekbaar mensje). Waarschijnlijk blijft het de komende jaren vooral bij denken of ik dat eventueel, misschien, bij buien ooit wel eens zou kunnen willen, want knopen doorhakken, is niet mijn sterkste punt.

De en-jij-vraag slaat meestal nog niet eens op het krijgen van kinderen, maar op samenwonen en een vaste baan. Waarschijnlijk komt daar ook de grootste irritatie vandaan. Want hoe hard ik ook altijd riep terwijl ik stampvoetend met mijn vuisten op tafel sloeg dat een vaste baan en een samenwoonhuis mijn schrikbeeld van burgerlijkheid is… *schaam*… ik denk dat ik daar nu misschien toch wel aan toe ben.

Lieve vriendinnen, geniet van jullie zwangerschap en alles wat erna komt. Ik probeer de opmerkingen uit de categorie "je blijft achter" (waar vooral familieleden erg goed in zijn) vakkundig te negeren en mijn ongeorganiseerde, chaotische, maar leuke leven nog een beetje uit te buiten tot de omstandigheden met mijn gevoelens mee veranderen.

Het arrogante is er wel vanaf. Hij bewees helemaal zelf *oh heerlijk leedvermaak* dat hij (werktechnisch gezien) niets heeft om arrogant over te zijn. Te eigenwijs om zijn schrijfsels met ons te delen, stuurde hij net iets te vaak slecht in elkaar stekende stukken 'naar boven'. Deadlines haalt hij net wel of net niet. En met dagelijks te laat komen, verdient hij ook al geen pluspunten.

Niet mijn probleem natuurlijk, want hij werkt grotendeels voor een andere afdeling. Hij opereert volgens de heersende beleefdheidsnormen en de bijbehorende 'office politics'. Hij is vriendelijk en correct. Doet mee aan gezamenlijke activiteiten. Helpt als je daar om vraagt. Schiet lunch voor als je geen geld bij je hebt. Staat net zo vaak op om water te halen voor zijn kamergenoten als dat zijn kamergenoten dat voor hem doen.

Prima dus om mee in dezelfde ruimte te zitten? NEE, driewerf NEE, NEE, NEE.

Ik schreef al eerder dat ik een kreng kan zijn. Dat overkomt me op de meest ongelegen momenten, ook als ik eigenlijk vriendelijk en correct wil zijn, net als hij. Helaas (voor hem en voor mij) komt alle krengerigheid die in me zit omhoog borrelen op het moment dat hij (te laat) ons kantoor binnen stapt. De manier waarop hij 'goedemorgen' zegt irriteert me. Van de zwier waarmee hij op zijn stoel gaat zitten, gaan mijn nekharen overeind staan. Zelfs als hij er niet is, erger ik me dood. Want waarom zegt hij nooit waar hij heen gaat? En vanuit een andere ruimte, kan hij nog het bloed onder mijn nagels vandaan halen. Want waarom neemt hij mijn telefoon niet op als ik even weg ben?

Collega's, je hebt ze net als familie niet voor het uitkiezen…

Ineens hadden we het over ouder worden, settelen, kinderen krijgen dan wel adopteren en hoe het kwam dat we ons allemaal niet meer konden herinneren hoe we twaalf jaar geleden over 'nu' dachten. Twaalf jaar geleden waren we 17, 18 en 19. Zes meisjes die naar het onbekende Benin gingen voor een uitwisselingsprogramma. We hadden nog nooit van het land gehoord waar we naartoe zouden gaan. We hadden zelfs nog nooit in een vliegtuig gezeten.

Aan het eind van dat fantastische uitwisselingsjaar dat aan elkaar hing van verrassing, vriendschap, frustratie, ontdekking en emotie, vroeg onze groepsbegeleider waar we onszelf over tien jaar zagen. Gisteravond probeerden we ons te herinneren wat we toen antwoordden. We wisten het niet meer. Behalve dan dat wat we toen zeiden, waarschijnlijk niet uitgekomen was.

We waren toen al totaal verschillend en dat zijn we nog steeds. Iedereen is zichzelf gebleven. De carriere, het koophuis en de zwangerschap aan de ene kant. De student, het huurappartement met lekkend plafond en het goede leven in Brussel aan de andere kant. Verre reizen voor de een, knus bij de haard voor de ander. De een leidt een milieuvriendelijk, maatschappelijk bewust, zuinig, bijna boedhistisch leven in een woongroep; de ander woont in een nieuwbouwhuis waar designmeubelen het interieur bepalen. En om het even op de politiek te betrekken, van SP tot VVD en alles daar tussenin. 

Elke keer als we elkaar zien is het gezellig. Maar de toon wordt steeds een tikkie serieuzer. Wie net een paar weken zwanger is, moet al op zoek naar een creche. Wie nog studeert, moet op zoek naar een baan. En wie geen vriend heeft (of een onduidelijke relatie), begint last te krijgen van haar biologische klok.  

Ik verander. Ik schrik daarvan.

Nog niet zo lang geleden wilde ik niet verder dan een week vooruit kijken. Nu zou ik willen dat ik van de komende maanden de grote lijnen vast had liggen. Sterker nog, ik zou er bijna een moord voor doen om te weten wat ik na afloop van mijn stage ga doen en waar ik ga wonen.

Nog niet zo lang geleden, kreeg ik maagpijn van de woorden ‘vastigheid’, ‘settelen’ en ‘samenwonen’. Maar ineens kijk ik er naar uit zelf een beetje eeen burgermuts te worden. Het is wel zo handig om een adres te hebben waar ik niet alleen op papier woon. En het zou ook fijn zijn om me niet telkens af te vragen of die fijne spijkerbroek in mijn eigen wasmand of in die van de leuke jongen uit de trein ligt.

Nog niet zo lang geleden, kon ik niets met kinderen jonger dan twee jaar. Hun hulpeloosheid schrikt me nog steeds een beetje af en ik wil ze nog steeds zelf niet op de wereld zetten, maar ik begin ze wel steeds leuker te vinden. Zo leuk dat ik laatst vrijwillig aanbood om op een miniatuurmensje van een collega te passen. Ze zag er zo schattig uit op een foto dat het me bijna vertederde.

Ik herken mezelf niet meer. Uiterlijk en innerlijk. Want ’s morgens als ik in de spiegel kijk voordat ik op keurig gepoetse hakkeschoentjes, in een nette broek en met een bloes aan de deur uitstap, ontmoeten mijn ogen nog steeds die van een onbekende.

Ik kan een ongelofelijk kreng zijn. Al heb ik dat soms pas een tijdje na de ‘gebeurtenis’ in de gaten.

Nieuwe collega: "Hoe schrijf ik een bericht?"
Ik: "Nou gewoon. Je geeft antwoord op de 5 W’s en de H. Je zet het belangrijkste nieuws bovenaan. Het bericht moet oprolbaar zijn. En afhankelijk van het genre of de doelgroep doe je nog een conclusie of een commentaar aan het eind."

Nieuwe collega keek me aan of hij water zag branden.

Ik: "Ja gewoon. Je hebt een aanleiding en een centrale vraag en die werk je dan uit."

Aan de vraagtekens in collega’s ogen, zag ik dat ik hem met die uitleg ook al niet behulpzaam was. Pas toen bedacht ik me hoe arrogent en bitchy ik overkwam. Ik heb makkelijk praten met een opleiding journalistiek en vijf jaar werkervaring achter de kiezen. Maar om vijf voor zes had ik geen zin en geen moed meer om een nieuwe poging te wagen. Dus trok ik mijn vriendelijkste gezicht en zei: "Donderdag gaan we er samen voor zitten en dan leg ik het uit. Goed?"

Benieuwd hoe dat gaat lopen. Ben nooit zo goed in dingen uitleggen die voor mezelf vanzelfsprekend zijn of op de automatische piloot gaan.

Luid zuchtend en hoofdschuddend liep ik de deur uit. Op weg naar huis. In gedachten bezig met de vraag "Hoe schrijf ik een blog?"

Het is natuurlijk eigenlijk te ‘peanuts’ om er woorden aan vuil te maken. Dat ik het toch doe, geeft aan dat ik een beetje een triest figuur ben. Maar zelfkennis is een goed begin, zeggen ze wel eens.

Ik heb te veel F’s: feestjes, festivals en familiedagen. Ik houd van mijn vrienden en mijn familie en zeg liefst overal ja op. Twee sets vrienden geven een feest, het ene paar in Utrecht, het andere paar in Eindhoven, terwijl ik met mijn kont twee dagen in het gras lig bij Festival Mundial in Tilburg. Dat gaat niet gaan. Maar misschien dan toch even het festival onderbreken voor 1 van de 2 feestjes?

En zo zijn er meer dubbele ‘boekingen’.

Als het niet dubbel is, dan in elk geval in razend tempo na elkaar. Aanstaande vrijdag rechtstreeks vanuit Brussel naar een verjaardag in Meerssen. De volgende middag een verjaardag in Beek. Die avond een schrijfopdracht in Maastricht. En dan op zondag in Bunde aan de koffie met vlaai voor moederdag.

Het weekend erna sta ik op vrijdagavond naar een paar bandjes te kijken in Utrecht, overnacht ik in Amsterdam, en vier ik zaterdag een verjaardag in Aken. Allemaal vrijwillig. En ik vind het ook echt leuk. Maar soms borrelt er een klein beetje stress naar de oppervlakte.

Niet vanwege de F’s; van feesten krijg ik energie en goede zin en ik kan mijn vrienden niet vaak genoeg zien. Wel vanwege alle dingen die eronder lijden; werkstukken en administratie komen nooit af en freelance opdrachten tikken altijd de deadline aan, terwijl het zo veel relaxer zou zijn om mijn schrijfsels op mijn gemak na te kunnen lezen voor ik ze naar de redactie stuur. En waar is de ‘quality time’ met de leuke jongen uit de trein gebleven?

Het leven is vaak een feest en hangt van feesten aan elkaar, maar dat maakt het het er niet eenvoudiger op. Ik ga in elk geval voorlopig geen feest geven.

… elkaar op een vrijdagavond wel een uur lang de nek om kunnen draaien en twee dagen later het weekend, inclusief die vrijdagavond, in willen lijsten.

Okay, deze uitspraak bekt lang niet zo lekker als de echte ‘Liefde is…’ uitspraken, maar is in elk geval gebaseerd op een echt leven.