DD dood. Stekker eruit. Eindelijk. Het heeft nog belachelijk lang geduurd voordat het luchtkasteel instortte. De uiteenspattende luchtbel bleek ongetwijfeld naar rotte eieren te ruiken. Ik kan er niets aan doen, maar toen de leuke jongen uit de trein mij op dit nieuwtje wees, moest ik er hartelijk om lachen. Het is puur leedvermaak. Heerlijk dat al die stumperds die net zo klaagden als ik, maar ondertussen hielen likten en kont kropen, nu weer in onzekerheid verkeren. Er was 1 persoon die nog meer en nog luidruchtiger klaagde dan ik (moeilijk voor te stellen he?) en die als lijfspreuk had: morgen maak in mijn portfolio in orde en dan ga ik ergens anders solliciteren. Uiteraard deed hij dat nooit. Sterker nog, hij wist er onlangs met zijn gladde praatjes nog een salarisverhoging uit te slepen ook. Nou, op salaris kan ie voorlopig wel even wachten. En ik zelf kan tot Sint Juttemis wachten op de 1000 euro die ik nog te goed had vanuit die leugenfabriek. Dat is dan weer jammer.

Mijn eindcijfer voor statistiek? Wat leuk dat jullie ernaar vragen! Een 8. Ja, dankjewel, ik ben er zelf ook erg trots op. Okee, okee, ik moet toegeven dat er een half bonuspunt bij zit als beloning voor het wekelijks inleveren van de praktijkopdracht. En okee, ik moet ook toegeven dat ik die praktijkopdrachten zonder groepsgenoot M van zijn leven niet op tijd afgekregen zou hebben. Maar toch, een 8. Eerst voor methodologie en nu voor statistiek. Voor een meisje dat nauwelijks kan tellen, in paniek raakt als er gehoofdrekend moet worden en formules nooit leest omdat ze de tekens niet begrijpt, is dat een hele prestatie.
Het eerste jaar van mijn studie zit er voor de helft op. Dat betekent -even rekenen- dat de totale studie er voor een kwart op zit. Na morgen, als het symposium achter de rug is, kan het alleen nog maar meevallen. Want hoe veel moeilijker kan het nu helemaal worden? Appeltje – eitje. Toch?

"Het is een adversarial challenge, toch? En dan plaatsen we het onder broader context."
"Nou, weet ik niet, ik zou zeggen dat het affiliative is. En dan zo’n confirmation dinges. Maar als het dan toch adversarial is, dan zou ik het onder footing shift plaatsen."
"Als je het zo bekijkt, is het dan niet gewoon subjective? Hij geeft toch zijn eigen mening?"

9.45 uur. Studiegenoot S en ik zitten in het La Place restaurant bij de Jaarbeurs, de laptop ingeplugd, en proberen een goedlopende presentatie in elkaar te knutselen voor het symposium van aanstaande woensdag. Het zou een overzichtelijk, logisch, door wetenschappelijke artikelen onderbouwd, Engelstalig verhaal moeten worden over hoe interviewers zich gedragen als ze iemand interviewen van een andere cultuur.

Vier uur, twee koffies en een broodje kruidenkaas later, hebben we allebei vierkante oogjes en is ons verhaal nog steeds onsamenhangend, vol tegenstrijdigheden en wetenschappelijk totaal onverantwoord.

Help?!?

Eerst serveerde mijn lievelingszondagmiddagkroeg geen vlammetjes meer, vandaag bleek ie helemaal en definitief gesloten. Mijn lievelingskledingzaak had, na maanden wachten op de uitverkoop, niets leuks meer in de rekken hangen. Mijn lievelingscadeauwinkel besloot niet mee te doen aan de koopzondag, dus dat werd ook al niets, terwijl ik me nog zo verheugd had om die prachtige nepantieken deurknoppen op mijn bordeauxrode kastje te monteren. En toch, en toch, en toch. Met goede vriend F in Tilburg zijn, daar werd ik ook vandaag weer blij van. De vlammetjes in mijn niet zo lievelingszondagmiddagkroeg, smaakten hetzelfde als in mijn wel lievelingszondagmiddagkroeg. En het was niet bij de lievelingskledingzaak uit mijn studententijd, maar bij de lievelingskledingzaak uit mijn puberale jeugd dat ik eindelijk afgeprijsde groene All Stars vond. Ik is blij.

Vandaag moest ik afscheid nemen van de beste manager die ik ooit heb gehad. Een manager met een portie mensenkennis waar de meeste mensen alleen maar jaloers op kunnen zijn. Een manager die je met een grapje op een fout wijst, maar toch haar autoriteit behoudt. Een manager die de ene medewerkster ’s ochtend vertelt wat er de rest van de dag moest gebeuren zodat ze zelf een beetje haar dag in kan delen, terwijl ze de andere medewerkster juist bij de hand pakt. Precies zoals het het beste werkt. Een manager die mij na een paar weken vertelde "Leuk en gezellig dat je hier werkt, maar als ik een baan voor je vind die beter bij je denkniveau en opleiding past, dan ga ik je vragen om daar te solliciteren." Gelukkig is ze zelf ook zo slim om iets te gaan doen waarbij haar hersencellen wat meer worden uitgedaagd. Vandaar het afscheid.

Vandaag moest ik ook afscheid nemen van de collega met de raarste eetgewoonten ooit. Ze laat alles lauw worden, of het nu om een koud of een warm gerecht gaat en ze mixt de raarste dingen. Zo doet ze altijd rauwkost door de soep. Rode bietjes door de erwtensoep. Rode kool met rozijntjes door de goulashsoep. Ze kreeg het vandaag zelfs voor elkaar om een smoothie op een glas cement te laten lijken. Het is ook een van de liefste collega’s die ik ooit heb gehad of zal hebben. Ze biedt haar hulp al aan voor je erom kunt vragen. Pauzeren kan ze niet, daar heeft ze geen geduld voor. Ze blijft alleen die paar minuten stilzitten die ze nodig heeft om haar wonderlijke gerechten naar binnen te werken.

Vandaag hoefde ik nog geen afscheid te nemen van de gezellige collega met de wonderlijke relaties. "Zal ik vandaag bij hem op bezoek gaan? Hij is niet meer echt mijn vriendje, maar hij is ziek. Dus hij is wel zielig. Hij vroeg of ik voor hem wilde zorgen."
Ondanks de totaal andere manier waarop we in relaties en eigenlijk in alle aspecten van het leven staan (zij vraagt een sportuitlaat voor haar verjaardag, ik bedoel maar), ben ik blij dat we weer samen de werkvloer onveilig mogen gaan maken.

We zijn samen overgeplaatst naar een locatie waar 100%NL de vaste radiozender is. Een van de weinige dingen waar we het over eens zijn, is dat we daar vanaf moeten. Waar we het niet mee eens zijn is welke zender het dan wordt…

Ik houd jullie op de hoogte 😛

P.S. Vandaag maar 1 glas kapot gemaakt en maar 1 keer vergeten een kan water te serveren bij de koffie. Ik word nog eens goed in dit werk.   

Het bewijs dat het met mijn relatie wel goed zit? Met de leuke jongen uit de trein kan ik wat ik met vorige vriendjes niet kon: niets doen! Ik vond het altijd zonde van mijn tijd, werd eerst onrustig, dan sjachereinig en vervolgens trok ik vriendjelief zowat aan zijn haren naar buiten om dan op zijn minst naar het dichtsbijzijnde cafe te wandelen of bij vrienden te gaan eten om maar ‘iets te doen’ te hebben.

Gister hebben de leuke jongen uit de trein en ik vooral het bed, de bank en elkaar van dichtbij bekeken. Pas toen de middag al voorbij was, kwamen we in beweging. Maar als we geen theaterkaartjes zouden hebben gehad, zouden we ook de rest van de dag op de bank zijn blijven hangen. Het was een heerlijke zondag 🙂

Waar ik nu dan toch stiekem wel een heel klein beetje spijt van heb. Werkstuktechnisch gezien. De dag duurt nog lang en voor niets doen heb ik geen tijd meer. 

DD is dood. Het doet me niets. Sterker nog -en ik vind het slecht van mezelf- het is een beetje een opluchting. Want telkens als ik een dikke, zwarte, Amerikaanse patserbak zag rijden, maakte mijn hart een onaangenaam sprongetje. Ik wilde DD nooit meer ergens tegenkomen. Dat zal nu ook niet meer gebeuren. Toch moest ik een traantje uit mijn ooghoek vegen, toen ik het berichtje van zijn zoon zag in het condoleanceregister. Er zijn mensen die van hem houden. Ongeschikte bazen kunnen wel geschikte vaders zijn. Ik weet zeker dat hij als evenementorganisator, vriend of kroegmaat een prima kerel was om mee van doen te hebben. Altijd gezellig, altijd lachen.

Tussen de vele oprechte berichtjes op de site van ‘zijn’ bedrijf staan ook een aantal hypocriete. Mensen die net zo’n moeite hadden met DD als ik, omschrijven hem nu als hun grootste ‘inspirator’. Het enige waar hij mij toe wist te inspireren was het schrijven van sollicitatiebrieven. En dat leverde zo weinig op dat ik uiteindelijk besloot weer te gaan studeren.

Als je in een relatie van nog geen 2 maanden al niet meer blij bent als je elkaar ziet, ruzies per sms uitvecht, je je vrienden liever niet aan je geliefde voorstelt en opgelucht bent als het gezamenlijke weekend weer is afgelopen; dan kap je er toch mee?!? Zucht, diepe, diepe zucht. Ik heb dus een collega. Schat van een meid. Na 3 weken relatie had ze het al met hem over trouwen, samenwonen en kinderen. En nu weer 3 weken later hebben ze de eerste ‘time out’ te pakken. Ze vroeg me ongeveer om de 20 minuten wat ik zou doen als ik haar was. Maar hoe komt het toch dat ik zeker weet dat ze mijn advies (kappen, nu!!!) niet opvolgt? En met een grote grijns (is dat gemeen?) voegde ik er telkens aan toe dat ik w<!– /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0in; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";}@page Section1 {size:8.5in 11.0in; margin:1.0in 1.25in 1.0in 1.25in; mso-header-margin:.5in; mso-footer-margin:.5in; mso-paper-source:0;}div.Section1 {page:Section1;}–>él blij ben met mijn relatie.

Morgen weer werken…

De eerste kennismaking met Cork was meteen eenkennismaking met de bovenbuurman van vriendin M. Samen met een evenonfris uitziend figuur (bleek, pokdalig, gehuld in trainingspak) hinghij bij de voordeur. "Finally I meet the new neighbour. Happy Newyear!"En voor ik kon reageren, kreeg ik een knuffel en een zoen.

Ik was er maar een paar dagen en ook nog binnen een beperkt aantal vierkante kilometers, dus erg diepgaand zullen mijn bevindingen over Ierland en de Ieren niet zijn. Ongeveer even diepgaand als het gemiddelde kroeggesprek met een dronken Ier. Ik heb geprobeerd een kroeggesprek met een nuchtere Ier te voeren, maar de combinatie van Ier, pub en nuchter bestaat er niet.

Na werktijd is het kroegtijd. Zeven dagen in de week. Er zijn Ieren bij die rond een uurtje of tien al ophun kruk een beetje half dood zitten te zijn. Maar het merendeel staatnog op zijn benen. Wankel en af en toe steunend op de bar. En toch nog meetikkend met een voet op de (traditionele) muziek. Een staatvan zijn die de gemiddelde Ier volhoudt tot sluitingstijd.

Waar ze in Ierland eerder mee beginnen, drank of sex, kon ik niet opmaken. Het aantal tienermama’s is er in ieder geval groot. Ik zag er vooral veel met identieke kinderwagens door het park van Killarney wandelen.

De ‘mode’ is afschuwelijk. De paar positieve uitzonderingen daargelaten. De schaars geklede meiden steken massaal hun joggingbroek in allerlei varianten van nep Uggs. Daarboven dragen ze slechts een t-shirtje. Maakt niet uit hoe koud het is. Hun haar is meestal te blond en zo vaak door een stijltang gehaald dat het levenloos langs hun bleke blotebillengezichten hangt. De jongens zijn nooit over hun liefde voor lelijke, opzichtige gymschoenen heengekomen en met die schoenen blijft ook het stekeltjeskapsel waarschijnlijk eeuwig favoriet. De kans dat ze een paar tanden missen (bedankt voor de waarschuwing leuke jongen uit de trein) is groot. 

Tegenstellingen in het straatbeeld zijn groot. Scholen en schoolpleinen nog somberder dan in de vroegere Oostbloklanden waar de bedrading in bosjes langs de muren hangt en er geen speeltoestel te bekennen is, liggen temidden van prachtig gerestaureerde kloosters en hypermoderne (oerlelijke) winkelcentra. Vrolijk beschilderde pubs met ouderwetse uithangborden liggen midden in monotone rijen kleine huisjes. Strak geasfalteerde wegen eindigen zonder pardon in hobbelige straatjes. 

Wat ik van Ierland gezien heb is mooi. De rotsige kust. De kasteelruines. De bergen. De bossen. De stenen muurtjes begroeid met mos in 100 kleuren groen. De levendige Engelse Markt. De universiteit die lijkt op het gebouw uit de Harry Potter films. En wat ik van de Ieren heb mee gekregen (en dan bedoel ik vooral de nuchtere en maatschappijkritische exemplaren) is ook mooi: vriendelijk, nieuwsgierig, eigenwijs en lekker rebels.

Afgelopen jaren had ik altijd een geschreven terug- en vooruitblik paraat tegen half december. Ik loop graag op de dingen vooruit. Inmiddels zijn de drie koningen al onder gesneeuwd en heb ik het nog niet voor elkaar. Die terugblik is het probleem niet, maar een voorspelling doen over wat dit jaar gaat brengen… Voor veel mensen heeft het aantal zekerheden in het leven een positieve correlatie met het vorderen van de leeftijd in jaren. Bij mij is het andersom. Zelden voor zoveel keuzes en mogelijkheden gestaan als nu. En geen idee hoe het allemaal uit gaat pakken. Want stel nu dat het sollicitatiegesprek aanstaande zaterdag positief uitpakt, ga ik er dan voor? En zo ja, geef ik mijn studie er dan aan? En datzelfde geldt voor dat jongerenreclamebureau waar ik de eerste 2 opdrachten voor volbracht heb. Wil ik ‘vast’ voor dat bureau gaan werken en heb ik daar alle bijkomstige logistieke ellende voor over? Ik ben een doorzetter, ik heb tot nu toe altijd alles afgemaakt waar ik aan begon. Soms duurde dat een paar jaar en even zoveel docenten zoals met mijn rijbewijs, maar afmaken doe ik. Dus ook mijn studie. Maar misschien is dat helemaal niet realistisch en krijgen de sceptici toch gelijk? Het studentenhuisleven valt tegen. Maar heb ik er een grote hap uit mijn budget voor over om naar een appartementje te verkassen? Zo zijn er nog heel veel vraagtekens, dus ik durf het niet, voorspellen.

DE TERUGBLIK:

2008 begon rot. Mijn broertje was vlak ervoor door het lint gegaan en in het nieuwe jaar werden steeds meer hele en halve onwaarheden ontmaskerd. De volle omvang van hoe lang hij al niet meer naar school ging en hoe ver hij het al bij zijn docenten had verpest, drong toen pas door. Toch was er nog 1 docent die hem wilde helpen en in februari ging broertje mede dankzij de zoektocht van deze docent op zichzelf wonen. Vanaf dat moment had ik nauwelijks nog contact met hem.
2008 begon rot. Op mijn werk was ik doodongelukkig. Manipulatie was er het toverwoord. De creatief directeur overleefde de maand januari niet, waardoor de algemeen directeur terug kroop op zijn despotentroon. Sindsdien ging het bergafwaarts. Het beste besluit wat ik in 2008 genomen heb, is ontslag nemen.
2008 begon rot. Versieren en versierd worden is best leuk, maar ik baalde ervan dat ik me weer in allerlei domme ‘avontuurtjes’ had gestort. Er was een jongen met roze muren. En een jongen die dronken op zijn fiets van de voetgangersbrug afstortte. En toch mijn voordeur wist te bereiken. En daar moest overgeven.

2008 werd steeds beter. De leuke jongen uit de trein zat in februari niet meer alleen in dezelfde coupee, maar ook op hetzelfde bankje. ’s Ochtends vroeg mijn nest uit moeten om naar die ongelukkige werkplek te reizen werd een feestje.
2008 werd steeds beter. Mijn besluit om weer te gaan studeren werd met veel scepsis onthaald. Menigeen verklaarde me voor gek. Maar ik heb er geen spijt van. Gemotiveerd maar ook relax ben ik aan mijn tweede studentenleven begonnen. Nieuwe vriendschappen zijn erdoor ontstaan. Nieuwe, interessante kennis is opgedaan. En de koffie van de geneeskundefaculteit smelt op de tong.
2008 werd steeds beter. Ik moest tot december wachten. Had er toen 5 contactloze maanden op zitten. En toen zag ik mijn broertje weer.

December was sowieso een topmaand. En dat terwijl ik ondertussen tot de decemberhaters was gaan behoren. De kerstdagen waren de gezelligste in de afgelopen 6 jaar en het nieuwjaarsfeestje was een knallend succes.   

Het nieuwe jaar is veelbelovend begonnen met een dikke knuffel door de leuke jongen uit de trein en een reisje naar Ierland. Maar die vooruitblik… die komt er niet. Ik durf niet. 

Maar ga gerust jullie gang en doe een leuke voorspelling!