Maandagavond had ik een enorme, onweerstaanbare behoefte aan een dikke, warme knuffel. En wie kan die beter geven dan de leuke jongen uit de trein? Jammer dat ik er zelf eerst twee uur voor in de trein moest. Maar het is hem gelukt: mijn tot ver onder het nulpunt gedaalde humeur, kreeg er weer tropische temperaturen door.

Wat hou ik er toch van als mensen zeggen wat ze dwars zit. Rechtstreeks. Tegen de persoon waar het om gaat. Dus niet tegen iemand anders. Maar dat is blijkbaar te veel gevraagd. 

Grappig dat je pas beseft hoe erg je iets mist als je er een voet over de drempel zet. Dansen, swingen en alle superlatieven daarvan met goede vriend F bij Polly Magoo, dat had ik gemist. Drie jaar dansles en een perfect ritmegevoel van de Leuke Jongen uit de Trein ten spijt, dit is het summum. En speciale biertjes bij ‘keiallergezelligst’ Kandinsky ook. Ik kan me niet eens meer herinneren wanneer ik voor het laatst een Judas en een Kwak achterelkaar in mijn gezicht heb gestopt. Maar dat het bij Kandinsky was samen met goede vriend F staat wel vast. En daarna afschakelen bij stamkroeg Cul de Sac. Enne, voor alle West-Afrikaanse manspersonen van een tintje net effe donkerder dan dat van mij: Grote Broer F zal er altijd tussen springen als jullie weer eens een poging wagen.

Leve Tilburg. Ik is zo zat als een verdwaalde garnaal. Ik is hartstikke blij 🙂 En wokkels zijn bijna perfect om dat bibberige gevoel een beetje te neutraliseren. En daarna m&m gevallen. Ook al had ik gevraagd om vlammetjes, frikadellen of desnoods bitterballen.

Voor wie vol spanning op mijn avonturen als academicus wacht. Sorry. Mijn laptop is jammerlijk overleden, dus ik kon niet eerder. Zit nu op de unie een blogje te typen…

Ik voel me klein en een tikkeltje dom. Gister heeft het me een uur gekost om te ontdekken hoe het printsysteem werkt. Mijn ‘klasgenoten’ waren het vak aant volgen waar ik me niet meer voor in kon schrijven en ik dacht: "laat ik mijn tijd nuttig besteden" (uiteraard nadat ik eerst nog geprobeerd had alsnog toegelaten te worden). Ik had dus niemand om aan te vragen hoe het werkt. Behalve de mevrouw van de studentenbalie die me een papiertje overhandigde waar in het kort op stond hoe en wat. Er stond op dat ik een account nummer een een pincode gekregen zou moeten hebben in mijn inbox… niet dus. En dat ik mijn chipknip (die ik niet heb) eerst op moet laden… Na zoeken en klikken op de site van de faculteit en heel vaak op en neer lopen tussen de printers die op een andere verdieping staan dan de computers, had ik door hoe het werkte. Althans, ik kon printen omdat ik blijkbaar automatisch een bepaald tegoed heb. Het probleem van de chipknip kan ik dus nog even voor me uit schuiven.

En neem nu het fenomeen bibliotheek. Die heeft 12 verschillende ingangen op evenzoveel verdiepingen, die dan weer corresponderen met een bepaalde studierichting. En natuurlijk heb ik niet alleen maar boeken nodig uit de faculteit letteren. Sommige artikelen die ik nodig heb, staan op de verdieping exacte wetenschappen, omdat ze daar gemakshalve statistiek maar hebben ondergebracht, terwijl ik andere artikelen uit een geschiedenisboek moet halen.

Het goede nieuws is: Van de twee vakken die ik volg is de ene superinteressant en gegeven door drie leuke docentes en de andere is tot nu toe een stuk minder moeilijk dan ik had verwacht (dat is makkelijk praten na 2 lessen).

Over het algemeen zijn de Observaties van een ex-HBO’er:
* Alles is hier intimiderend groot.
* Alles moet je zelf uitzoeken.
* Waar zijn de kakkers? Ik heb nog geen enkel rechtopstaand kraagje of fout bootschoentje gezien. En ook nog geen roze bloesjes, beige broeken of dispuutsjasjes.
* Waar zijn de nerds? Vormeloze kleding en dikke brillenglazen heb ik ook nog niet gezien.

Het is voor 2/3 gelukt. Bij 1 van de 3 vakken mag ik niet meer aanschuiven. Betekent dat ik de komende 3 maanden maar 2 dagen in de week les heb. Rustig aan beginnen dus. Wat school betreft.

Natuurlijk hing ik vanmorgen meteen aan de telefoon, de studentenbalie was nog maar nauwelijks open. Ik had alle gegevens -studentennummer, vakken en bijbehorende codes- voor me uitgespreid op tafel. Ik deed mijn verhaal en vroeg allerliefst of ik alsnog ingeschreven kon worden. De mevrouw van de studentenbalie antwoordde dat het waarschijnlijk wel goedkomt als ik alle gegevens doormail naar de studieadviseur. Dus dat deed ik. En sindsdien check ik iedere  10 minuten mijn mail. Heel vermoeiend. 

Ik snap dat ze met de opening van het academisch jaar en alle sprekers die ze hebben uitgenodigd vandaag wat anders te doen hebben, maar toch, mij even een mailtje terugsturen dat het inderdaad goedkomt is toch niet te veel gevraagd?

Vandaag pakte ik het sportief aan. Voor huisgenoot K die meeging de dagelijkse gang van zaken. Voor mij alweer een eeuwigheid geleden. Een flink stuk fietsen naar een groen en waterrijk buitengebied. En dan op skates. Maar jee, daar had ik al zeker vijf jaar niet meer opgestaan! Wiebelig en met zwaaiende armen de ‘ronde om het meer’ voltooid. Om daarna een duik te nemen in datzelfde meer (koud, bijna hartstilstand koud). Daarna met een boek in het gras. Vandaag was bijna perfect. Maar vandaag is ook bijna morgen. En morgen moet ik alles op alles zetten om me alsnog ingeschreven te krijgen voor mijn colleges.

Okee, ik ben dus echt te stom voor woorden. Waarom ik dit dan schrijf? Misschien om de paniek een beetje onder controle te krijgen. Net ontdekt dat ik me tot uiterlijk gister had kunnen inschrijven voor de colleges die ik ga volgen… of dus niet ga volgen…

Bij de uitnodiging voor de introductie (woensdagavond post geopend na mijn weekje Maastricht) zat ook een brief met algemene informatie. Vluchtig doorgelezen, zo te zien nergens iets belangrijks, niets vetgedrukt, nergens een datum.

Net terug van introductie die brief erbij gepakt. Elke student krijgt een centraal VU-emailadres (..) In de loop van september wordt er voor iedere nieuwe student een postvakje gemaakt (..) Voor het afgeven van werkstukken kun je terecht bij de studentenbalie… Aangekomen bij het kopje ‘inschrijven voor colleges en tentames’ doe ik wat er staat. Inloggen, vakken aanklikken en op enter duwen. In rode letters verschijnt de waarschuwing in beeld dat ik me niet meer kan aanmelden omdat de inschrijftermijn reeds verlopen is. Slik…

Het zal toch niet waar zijn dat ik nog voor ik begin al studievertraging oploop?! Dat ik nog 3 maanden of een half jaar mezelf in de weg loop? Dat ik hals over kop een fulltime baan moet gaan zoeken? Dat ik mijn studiefinanciering weer stop moet zetten en de helft van mijn collegegeld al heb weggegooid? Paniek!

Ik schreef een paar blogs geleden over mijn Geografische Handicap. Nou, daar heb ik weer een sterk staaltje van laten zien vandaag.

Als een kip zonder kop loop ik rondjes op de begane grond van de VU. Hoe ik daar gekomen ben? In ieder geval niet via de kortste route vanaf Station Zuid. Waarom is dit gebouw zo groot? Ik word er eng van. Het is echt gigantisch. En al die mensen. Volgens mij is dit de reden dat ik hbo ging doen. Niet mijn luiheid of mijn angst voor statistiek. Maar mijn angst voor verdwalen in reusachtige gebouwen. En waarom ligt vleugel A ingeklemd tussen vleugel B en vleugel E? En waarom komt de hoofdingang uit in vleugel C?

Goed, ik vind het lokaal waar ik moet zijn alsnog een half uur van te voren. Dat krijg je als je je Geografische Handicap incalculeert. Had voor de zekerheid een uur bovenop mijn reistijd gegooid, maar vind toch binnen een halfuur de lift naar de twaalfde verdieping van gebouw A. Ik ga daar maar in de hal zitten. Het lokaal is nog leeg. Logisch, een halfuur van te voren.

De tijd kruipt voorbij. Nog maar tien minuten. De eerste vroege vogels zouden toch al richting lokaal moeten wandelen. Maar iedereen die rondwandelt heeft er stevig de pas in. En opent deuren waarachter luid gelach klinkt. Heb ik misschien ergens een mededelingenbord gemist? Hangt er beneden ergens een briefje dat er van lokaal is veranderd? Ongetwijfeld zet ik grote ogen op alsof ik een eerstejaars ben. Ik voel me ook tien jaar jonger. Een week na mijn achttiende verjaardag stapte ik voor het eerst van mijn leven een vliegtuig in naar een totaal onbekende bestemming. En toch voelde ik me toen zekerder van mezelf dan nu, nu ik voor de tweede keer ga studeren.

Nog maar een paar minuutjes en ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan. Ik kan toch niet zomaar iemand vragen of ik hier wel moet zijn? Aan de andere kant komt een groep minder snelle lopers de gang binnen. Maar waarom lopen ze nu dat andere lokaal binnen? Ik pak de uitnodiging er nog maar eens bij. LEZEN kreng. Ik zit al de hele tijd voor het verkeerde lokaal. Goed, 1 minuut voor aanvang loop ik de collegezaal binnen.

En daar… blijkt het alleen over masters te gaan. Ben je mooi klaar mee als premasterstudent. Een meisje een paar rijen voor me vraagt hoe het zit. "Nee, dan volg je gewoon bachelor vakken, daar gaan we het niet over hebben." Ehm, waarom zijn de premasterstudenten dan eigenlijk uitgenodigd? De lezingen die volgen zijn gelukkig interessant, ook al gaan ze dan over onderzoeksmasters. En ook de taart die wordt aangesneden als officiele opening van de Graduate School smaakt prima.

De weg naar buiten. Hoe zat het ook alweer? De lift weet ik nog te vinden. Maar de uitgang? En dus loop ik precies aan de andere kant de universiteit uit als waar ik erin kwam. Geografisch Gehandicapt en bovendien geen steek wijzer over wat me komend jaar op de unie te wachten staat. Ik heb best een moeilijk leven soms. En ik word vooral heel moe van mezelf.

Ze feliciteerde me en gaf me een stevige hand. De mevrouw van de KvK was klaar met mijn inschrijving. ’s Avonds feliciteerde vriendin K me en hief haar glas. "Je hebt je eigen bedrijf joh, vet stoer!" Zo had ik er zelf nog niet over nagedacht. Meer als een noodzaak. Om fatsoenlijk te kunnen factureren en om een beetje serieus te worden genomen. En dat na maanden uitstel, want hoe lang roep ik ook alweer: "Weet je wat ik zou moeten doen?"

Antwoord:

*Studeren. Er moet een dik boek uit voor ik begin. En ik moet echt een begin maken met statistiek om niet al vanaf het begin hopeloos achter te liggen.

*Een sfeersverslag schrijven over Bruis dat onderhand alweer bijna een week geleden plaatsvond.

*Twee boekenkasten en een bank aanschaffen en die naar mijn kamer verhuizen. Mijn kamer ligt vol wanordelijke stapels waarin niets is terug te vinden. Boeken onder de tafel, boeken tegen de muur, boeken onder mijn bureau… En daar zit ik dan tussen. Op de grond.

*Mijn eigen bedrijf laten functioneren. Dus een website. En klanten. Visitekaartjes. Templates. Dat soort dingen.

In plaats daarvan heb ik mijn weekend alweer volgepland met gezellig bezoek en aangenaam tijdverdrijf. Dus komt het er niet van. Misschien straks. Als ik eenmaal begonnen ben met mijn studie en een beetje regelmaat heb. Zou kunnen. Toch?