And nothing ever happens, nothing happens at all The needle returns to the start of the song And we all sing along like before – Del Amitri
Ik laat me afschepen, om de tuin leiden, onder de tafel lullen, uit het veld slaan. En iedere andere uitdrukking die er bestaat voor een conflictvermijder. Een onhandige karaktertrek voor een ondernemer, maar vooral lastig in mijn ‘normale leven’.
Krijg ik kritiek, doe ik harder mijn best. Tenzij de kritiek echt nergens op slaat.
Krijg ik iets niet waar ik recht op heb, laat ik het vaak lopen. Geen zin in gedoe. Of nee, erger: angst voor gedoe.
Toen ik vandaag na twee mislukte pogingen, want geen gehoor, de meubelzaak bereikte waar we een fantastische bank kochten (zie mijn vorige blog) had ik mezelf dus al voor de derde keer opgepept. ‘Je niet gewonnen geven Lieke, je staat in je recht, ze zeiden zelf dat je altijd mocht bellen, we hebben ‘in house service’ bijgekocht, dus volhouden’.
Het probleem. De bank schuift iedere keer dat je erin gaat zitten, maar de viltjes blijven staan. Waardoor we iedere avond de bank op zijn kant moeten leggen om de viltjes opnieuw vast te plakken. Kan niet de bedoeling zijn.
Lief als ik ben, begin ik met “De superleuke paarse bank die vorige week werd geleverd… ” om vervolgens voor mijn doen redelijk ferm en volhardend te melden dat ze toch zeker wel een andere oplossing hebben dan viltjes en dat het volgens mij bij de service hoort om niet alleen een bank maar ook vloerbescherming te leveren. Plus dat de mannen die de bank kwamen leveren, zeiden dat we altijd mochten bellen en er voor ieder probleem een oplossing was.
Nadat de vrouw aan de andere kant drie keer heeft gezegd dat het beschermen van de vloer volgens haar niet bij de service hoort, dat alleen voor stoelpoten bepaalde dopjes bestaan maar niet voor banken, en dat er echt geen andere oplossing is behalve zelf ergens antislipmateriaal aanschaffen (ze noemt zelfs het bedrijf waar we dat kunnen doen), hang ik toch op.
Om nog twee minuten verbijsterd naar mijn telefoon te kijken.
Kan ik dit niet omdat ‘kinderen die vragen worden overgeslagen’ één van de rode draden was in mijn jonge leven? Kan ik dit niet omdat mijn hele familie kampioen is in zich niet uitspreken? Waar komt de angst vandaan? De knoop in mijn maag?
Zelfs toen ik ontslag nam op een plek waar de leidinggevende mild gezegd een slecht betalende hornox eerste klas was, had ik buikpijn. Bang dat er een discussie zou ontstaan. Bang dat er verwijten zouden komen over dat ik het team in de steek liet. Terwijl ik doodongelukkig was op die plek.
En dan heb ik het nog niet over die relatie waar ik veel te lang in bleef hangen. Hij bracht geweldige muziek op mijn pad (zie ook het begin van deze blog) en de seks was goed, maar verder was er geen bal aan. Hij maakte me onzeker, wilde me veranderen, was jaloers.
Nu baal ik dus weer van mezelf. Maar ik boek vooruitgang. Een paar jaar geleden had ik waarschijnlijk na een minuut al opgehangen. Nu bleef ik toch wel tien minuten aan de telefoon. Helaas met hetzelfde resultaat: nada, noppes, niks.
Als een kind in de snoepwinkel zo blij ben ik met de nieuwe, paarse bank die vanmorgen is geleverd. De paarse bank die perfect kleurt bij de donkergroene muur erachter. Ik ben een sucker voor kleur. Het leven is te kort voor saai. Compleet met badeendjes in mijn oren, Snoopy veters in mijn schoenen en jurkjes in meer kleuren dan de regenboog.
Ik functioneer goed bij kleur en bij verandering, want ik word onrustig van eentonig en saai. Zit er een donkerblauw kostuum of een grijs mantelpak tegenover me, moet ik veel beter mijn best doen om bij het gesprek te blijven dan als er een statement tegenover me zit. Dus kom maar op met kleur. Met die nieuwe opdracht. Die nieuwe werkplek. En joepie, vanmorgen dus met die nieuwe bank.
Tegelijk schreeuwt mijn hoofd op dit moment dat ik nondeju gebaat ben bij routine en herhaling. En bij het halen van tijdwinst door niet mijn armbandjes en oorbellen te willen matchen met mijn schoenen. Baat bij bewust dingen doen en spullen op een vaste plek leggen.
De afgelopen week was het weer vaker bonanza dan anders. In een wachtdienst week zonder laptop de deur uit en dus terug naar huis moeten. Fietsensleutel verliezen van de ‘werkplekfiets’ die nu dus afgesloten op de markt staat. Een afspraak vergeten met de leuke jongen uit de trein (op dezelfde dag!) om een ijsje te gaan eten. Terwijl je mij kunt wakker maken voor ijs. Van de voordeur teruglopen naar de auto omdat ik niet meer weet of ik heb afgesloten. En continu mijn huissleutels en telefoon kwijt. Lang leve verandering én lang leve routine. Al moet ik voor dat laatste dus echt beter mijn best doen.
Ik houd van veel dingen tegelijk.
Ik ben veel tegelijk.
Ik ben de spring in het veld die vreugdedansjes doet bij leuke vooruitzichten, maar ik ben ook rustig en bedachtzaam. Ik ben tevreden en bij vlagen ronduit gelukkig, maar zwem daarnaast in een grote vijver verdriet. Ik ben goed in koetjes en kalfjes, maar verlang vaak naar diepgang. Ik ben oersterk, maar ook onzeker en kwetsbaar. Ik lach veel, maar huil ook snel en om van alles. Ik kan vaak meer dan ik denk, maar denk vaak te veel. Ik ben super leergierig en gemotiveerd, maar ben vaak niet vooruit te branden.
Ik heb het knetterdruk en nog twee deadlines opstaan, maar ik schrijf een blog…
Met dank aan de kleurrijke Wieteke van Diggele die iets soortgelijke plaatste op LinkedIn en mij daarmee inspireerde voor het einde van deze blog. Ga haar vooral volgen op LinkedIn als je van vrolijke foto’s en spontaniteit houdt!
Zoals ik me machteloos voel tegenover de situatie in Gaza, Jemen, Eritrea en Somalië voel ik me dat ook tegenover een paar mensen die heel dichtbij staan.
Geld overmaken naar Unicef, Oxfam en naar vrienden die de Nacht van de Vluchteling lopen, neemt dat gevoel van machteloosheid niet weg. Schrijven over onrecht en hoe onze beoogde nieuwe regering dat onrecht versterkt, helpt ook niet. Maar is het minste dat ik kan doen.
Duizenden mensen die honger lijden, bang zijn, wegvluchten van een plek versus een paar mensen dichtbij met mentale en/of lichamelijke problemen. Die laatsten frustreren me soms meer. Zo werkt dat met ‘nabijheid’. Willen helpen, het goede willen doen en geen idee hebben hoe.
Tips geven waar ze zelf al lang aan hebben gedacht, is in ieder geval niet de goede manier heb ik geleerd. In het verleden had ik daar nog wel eens last van om dingen te gaan zeggen als ‘meer bewegen, minder werken, langer vrij nemen, een andere huisarts…’ Ik probeer om dat vooral niet meer te doen. Samen leuke dingen doen, simpelweg een pot koffie zetten of praktische taken uit handen nemen, biedt soms wat verlichting. Oprecht belangstellend vragen hoe het gaat, helpt heel even.
Maar als het antwoord is:
“Slecht en ik wil het er niet over hebben.”
“Ik was bijna dood, laat me voorlopig met rust.”
“Ik ben niet depressief, ik ben gewoon geïrriteerd.”
Dan krijg ik een soort kortsluiting. Is met rust laten echt het beste idee? Vragen hoe het gaat, is misschien ook heel stom. Want als het klote met je gaat, wil je dat misschien niet hoeven zeggen.
Zelf zat ik in coronatijd en de eerste maanden daarna niet lekker in mijn vel. Daar had ik last van. Daar had de leuke jongen uit de trein last van. Wat mij hielp was praten met vriendinnen en met een fijne coach. Consequent iedere werkdag beginnen met een wandeling. Een week in mijn uppie weggaan. Nee zeggen tegen minder leuke opdrachten. Maar wat werkte voor mij is geen ‘recept’ voor iedereen.
Wat doe jij als het met een naaste niet goed gaat?
Vroeger, toen ik in bomen klom, in het hooi speelde op de boerderij en steentjes gooide in het kanaal, leek het leven eindeloos. De zomervakantie duurde lang en was zorgeloos. Al had ik soms de pest in als mijn ouders weer besloten naar een andere camping te gaan terwijl ik net een vriendinnetje had ‘gemaakt’. (Rare uitdrukking, vrienden maken).
Dood ging je pas in het bejaardenhuis als je geen zin meer had om te kienen of te kaarten. Of als je heel veel pech had, zoals de moeder van mijn vader, stierf je aan kanker in het ziekenhuis. Maar in ieder geval na je 60e. Dat duurde in mijn kinderhoofd nog een eeuwigheid, dus waarom zou ik me daar druk over maken?
Zoals een kinderhoofd blijkbaar werkt. Ik herinner me van mijn oma in het ziekenhuis vooral dat ik een keer nieuwe schoenen had en dat die veel geluid maakten in de ziekenhuisgangen.
Inmiddels ben ik nauwelijks jonger dan mijn vader was toen hij stierf. Een aantal vrienden is al ouder. De leuke jongen uit de trein werd in maart 48. Als hij zijn volgende verjaardag haalt, is hij mijn papa voorbij. De zeis van Magere Hein was in december 2002 een lichtflits en donderslag bij heldere hemel. Ondertussen heeft de dood een stevige voet aan de grond gekregen. Waar ik lang een uitzondering was, leeft nu van veel vrienden nog maar één ouder. En in een enkel geval leeft er geen ouder meer.
Het plaatst mijn leven in een ander perspectief. Of nee, niet altijd. Dat doet het soms, als ik erover nadenk. Dat is confronterend en dan borrelt de paniek omhoog. Ik wil nog, ik moet nog, ik zou nog… En tegelijkertijd: wat een rijkdom dat ik leef. Dat ik leef zoals ik leef in een land waar we steen en been klagen maar waar ‘we’ het over het algemeen hartstikke goed hebben.
Maar laat ik voor mezelf spreken. Ik heb het hartstikke goed. Ik ben gezond, wat het aller belangrijkste is. Ik woon met de leuke jongen uit de trein in een fijn huis op een fijne locatie. En heb ontzettend veel mensen om me heen waar ik op kan bouwen.
Hoe kan het dan dat ik mezelf soms moet dwingen om de waarde daarvan te blijven zien? Potverdorie, we sterven maar één keer (denk ik) en we leven iedere dag. Dus als je het zo goed hebt als ik: genieten, zolang als het duurt!
En als je klaagt ‘wat word ik oud’, denk dan ‘het alternatief is erger!’
Live in een uitzending kreeg cameraman Samer Abu Daqqa in oktober te horen dat bij een Israëlisch bombardement zijn vrouw, een zoon, een dochter en een kleinkind waren omgekomen. Maar hij werkte door. Tot die fatale reportage over een door Israël gebombardeerde school. Waar “toevallig” een raket insloeg toen hij klaar was met filmen. Samer had in België kunnen zijn, maar besloot in Gaza te blijven tot de oorlog voorbij was.
Ik had journalist kunnen zijn Onderzoeker. Correspondent. Oorlogsverslaggever Maar ik koos de makkelijke weg Die van de minste weerstand Ik schrijf commerciële stukjes Interviews voor bladen die geen steen verleggen Een persbericht, een aankondiging, een blog Want we hebben allemaal zo veel “belangrijks” te zeggen
Soms een gratis tekst voor een goed doel Fairtrade, duurzaamheid, of een sympathiek buurtinitiatief Kan ik mezelf weer een schouderklopje geven Kijk mij goed bezig zijn En ondertussen klagen over mijn ‘eerste wereld leven’
Het regent Alweer
Ik huilde lang en hard vanmorgen 103 journalisten en mediamedewerkers gedood sinds 7 oktober Tranen drupten op de schouder van de leuke jongen uit de trein Tranen drupten op de krant Het venster van de wereld op Gaza wordt steeds kleiner, las ik in NRC Mijn kop koffie in de hand
PRESS op hun helm PRESS op hun scherfvest Dat moet bescherming bieden Maar maakt doelwit Schietschijf voor wie de waarheid niet wil weten Schietschijf voor wie hoopt Dat we ook deze oorlog weer vergeten
Auto geraakt door een granaat Huis geraakt door een bom Collateral dammage? Vette pech? Natuurlijk niet Maar de daders komen ermee weg
Videojournalist Issam Abdallah werd op 13 oktober 2023 gedood toen hij samen met andere journalisten Israëlische bombardementen filmde in Zuid-Libanon. Onderzoek wijst uit dat de granaat afkomstig was van een Israëlische tank aan de andere kant van de grens.
Ik heb geleerd dat er altijd wel iemand is die mij niet leuk vindt, die het niet eens is met mijn werkwijze, die mijn ideeën niet snapt, die ik nooit tevreden kan stellen. Daar is niks mis mee, want ik vind zelf ook niet iedereen leuk.
Maar wat duurde het lang voordat ik zonder buikpijn mezelf op de eerste plaats kon zetten. Voordat ik dankzij de leuke jongen uit de trein het verwaterlijstje invoerde, bleef ik bellen, mailen, appen en iedere keer weer op de fiets, in de auto of in de trein stappen om naar vrienden toe te gaan die zelden tot nooit mijn kant op kwamen (‘ik kan niet naar jou, want ik heb een kind’ of ‘jij bent toch al in de buurt voor werk’). Het verwaterlijstje heeft vriendschappen gekost. Al waren ze dan misschien de definitie vriendschap niet waard.
Voordat ik eerlijk tegen potentiële klanten durfde te zeggen ‘dat ik niet de juiste persoon ben voor zijn/haar opdracht’, of dat ik het ‘voor die lage prijs echt niet kan doen’, duurde ook een hele tijd. Heel soms, als ik het niet druk heb, zeg ik nog wel eens ja als ik eigenlijk nee zou moeten zeggen.
Vroeger was ik gefocust op “iedereen”, zelfs op collega’s die de kantjes er vanaf liepen, zelfs op vrienden van vrienden omdat ik wilde dat die me ook aardig vonden.
Ik rende me het vuur uit de sloffen voor die oelewapper van een opdrachtgever die me als freelancer € 25,- per uur betaalde en daarvoor moest ik ook nog twee vaste dagen naar kantoor. ‘Misschien zit er ooit meer in’, hoopte ik. ‘Alleen mezelf nog even bewijzen’. Ondanks het lage uurtarief had ik na een paar maanden bijna genoeg gespaard om met de leuke jongen uit de trein naar Washington en New York te gaan. Ineens had die oelewapper geen werk meer voor me. Die reis konden we op onze buik schrijven, want ik had op dat moment weinig andere klanten.
Nu richt ik me vooral op de mensen die dichtbij me staan. De mensen waarvan ik weet dat ze me midden in de nacht en in de stromende regen uit de goot zouden komen redden. En op klanten waar ik graag voor werk en die mij (in woord en daad) waarderen. Dat is een stuk rustiger!
Het nieuwe jaar is alweer anderhalve maand oud en ik heb pas 2 x met mijn ogen geknipperd. De tijd vliegt. Op de positieve manier weet je wel, omdat tijd vliegt als je lol hebt. Omdat tijd vliegt als je agenda vol staat met interviews bij de meest uiteenlopende bedrijven. Heel even had ik wat weinig werk, maar dat is meer dan goed gekomen.
Niet alles is rozengeur en maneschijn. Lichamelijk én geestelijk ook dit jaar al een paar deukjes en blauwe plekken opgelopen (mijn linkerbil is pimpelpaars, lang leve carnaval en toiletten bovenaan een trap). Maar ik ben een gezegend mens.
Blij met: bloemen! In de tuin. In het veldje voor het huis. Overal langs mijn wandelroute. Joepie!
Ook blij met: vrienden, vrienden en nog eens vrienden. Gouden exemplaren die aanvoelen wanneer ze net dat ene appje moeten sturen. Die spontaan voor de deur staan met de vraag of ik tijd heb voor een kop thee. Vrienden om mee te zwemmen, maar vooral om het leven mee te bespreken bij een kop koffie nadat we die 40, 50, 60 baantjes achter de rug hebben. Vrienden die het fitnessen draaglijk maken. Die bezorgd aan me vragen hoe het met de leuke jongen uit de trein gaat als hij weer eens door zijn rug is gegaan, maar ook aan mij vragen hoe het met mij gaat en of ze me ergens mee kunnen helpen. Vrienden die als we het eten nog niet achter de kiezen hebben alweer een datum prikken voor een volgend etentje. Vrienden om jaarlijks een dag of weekend mee weg te gaan. Vrienden voor een workaction, een festival, of gewoon een avond barhangen. Vrienden die me binnen tien minuten prachtig kunnen schminken of die met carnaval de andere helft van mijn fruitige duo zijn. En dan die gekke groep, ‘de bende van ellende’, waar ik iedere carnaval in beland. Om de helft van die groep weer een jaar niet te zien. Precies zoals het goed is.
Verdrietig om: vrienden. Dat klinkt heel tegenstrijdig met het vorige punt, maar in sommige vriendschappen kwam recent of alweer wat langer geleden een barst. Met onbegrip aan de basis. Voor elkaar invullen. Het gevoel voor lief te worden genomen. Niet de moeite waard zijn om echt moeite voor te doen. Miscommunicatie ook.
En dat leuren voor een etentje dat maar niet van de grond komt, is ook een tikkeltje frustrerend. Er staat een datum, maar ik ben benieuwd wie er die avond aan tafel zit. Let it gooooo?!
Ook verdrietig om: het overlijden van mijn broertjes schoonmama. Ik kende haar nauwelijks, maar het verdriet van mijn schoonzusje kan ik me levendig voorstellen. En wat is het jammer dat mijn neefje aan zijn vaders kant zijn opa nooit heeft gekend en aan zijn moeders kant zijn oma moet missen. Hij is pas twee, dus ook aan oma heeft hij later geen herinneringen.
Sowieso een tikkeltje verdrietig om de generatie ‘boven ons’. Bijna al onze vrienden hebben minimaal één kwakkelende ouder. Van nieuwe knie tot herseninfarct. Niet meer fietsen, niet meer autorijden, niet meer zelf boodschappen kunnen doen… Het hoort erbij, bij het leven van 70- en 80-plussers, maar dat maakt het niet gemakkelijker om te zien.
Ik kijk uit naar: een midweekje Texel met vriendin A in een huisje met een sauna, een ligbad en een open haard. Heerlijk buiten het seizoen. Zwembad in het vakantiepark grotendeels voor onszelf (hoop ik). In de ochtend werken, in de middag fietsen, wandelen en borrelen.
Ik kijk er ook naar uit om: binnenkort nog eens gruwelijk goed te gaan eten met de leuke jongen uit de trein. Eergisteren waren we 16 (!) jaar bij elkaar. Op die suffe dag, want Valentijn, doen we daar nooit echt iets aan. Al zeker niet als het samen valt met Aswoensdag (gaaaaaaaap). Maar ik vind dat we echt nog wel ergens moeten gaan eten. Van het luxere en decadentere soort.
Waar ik me ook echt op verheug: is het optreden van JOHAN in Doornroosje, Nijmegen. Samen met de leuke jongen uit de trein uiteraard. Nijmegen is zijn stad.
Ik lees: heel veel analoge en digitale kranten en tijdschriften. Daarnaast de Nederlandse versie van Trump Revealed: An American Journey of Ambition, Ego, Money, and Power en de originele versie van Word Perfect: Etymological Entertainment For Every Day of the Year. Ook tijdens het lezen erger ik me dood aan Trump, soms zelfs nog meer dan als ik hem op tv voorbij zie komen. Maar hij fascineert me ook. Hoe je met bluffen, liegen, bedriegen, vreemdgaan en vloeken een imperium opbouwt, macht vergaart, een bekende wereldburger wordt en het uiteindelijk zelfs schopt tot president.
Vorig jaar las ik 20 boeken. Benieuwd hoe veel het er dit jaar worden.
Ik luister: van alles en nog wat, zoals altijd. Gisteren in de auto bijvoorbeeld NPO 2, een cd van R.E.M., een cd van Frank Boeijen en een cd van Tonic. De laatste cd die ik kreeg, was van Gorki. Dankzij een grote muziekliefhebber die eerder al de twee cd’s van Grof Geschut voor me wist te scoren. En ik maar (vals) meezingen! Ik wist niet hoe erg ik Grof Geschut had gemist tot ik het weer hoorde.
Ik voel: pijn aan mijn linkerbil. Het was carnaval. Het was middag. Ik was niet dronken. Maar moest wel enorm plassen. Het toilet is bovenaan een trap. Een trap die eigenlijk is bedoeld voor éénrichtingsverkeer. Een trap die ik al eng vind op een willekeurige doordeweekse dag als de enige ben die er naar boven of beneden hoef. Nadat ik eindelijk had geplast ging ik die trap af terwijl aan de kant van de leuning nog steeds een hele lange rij stond. Aan de andere kant van de trap is alleen een muur, niets om je aan vast te houden dus. Op de treden lag drank, veertjes, confetti. Ik gleed uit. En stuiterde. Het kerkbankje gisteren viel niet mee, de zitting was net iets te kort.
Ik voel ook: blijdschap, tevredenheid en dankbaarheid. Want de 16 uur die ik per 1 december ‘kwijtraakte’ zijn – zoals dat eigenlijk altijd gaat – voor de komende maanden (!) gevuld met leuke opdrachten. Dankzij toffe vakgenoten die opdrachten doorspeelden. Dankzij bekenden uit een ver verleden die ineens weer aan mij moesten denken. Dankzij boekschrijvers die mij vol vertrouwen als eindredacteur kozen.
Tegelijkertijd voel ik me nog steeds af en toe onzeker. Denk ik dat ik iets niet kan. Heb ik last van het imposter syndroom. Zeg ik weer volmondig ja op een opdracht, maar wil ik het liefst keihard wegrennen, bang om door de mand te vallen. Als die vrouw die helemaal niet zo goed kan schrijven, laat staan adviseren of overtuigen. Bij een sollicitatiegesprek liet ik me laatst weer te veel kennen. Ze zochten vooral een adviseur, maar omdat ik weinig ervaring heb als adviseur, benadrukte ik vooral mijn lol en ervaring in schrijven en interviewen. Terwijl ik heus wel kán adviseren, compleet met theoretische onderbouwing. Ik kreeg de functie niet. Logisch.
Ik denk na over: welke cursus/training/opleiding ik dit jaar ga volgen. Ik zag al zó veel leuks voorbij komen. Houd ik het dichtbij mijn vak, bijvoorbeeld iets met beïnvloeding en gedragsverandering? Podcasts of video’s leren maken? Of duik ik eens in een nieuwe taal? Keuzes, keuzes…
Al met al wordt 2024, als de eerste anderhalve maand van het jaar exemplarisch zijn, een jaar om in te lijsten. One for the books.
Eergisteren verzuimde ik de jaarlijkse blog te schrijven, maar ik was wel vaker te laat. Niet dat het een verplichting is, maar toch. Een soort aan mezelf opgelegde verplichting misschien. Ik val in herhaling, want ik herinner me eerder minder dan meer.
Heel lang was jij na het wakker worden mijn eerste gedachte. Niet jij, maar het ontbreken van jij. Soms meteen gevolgd door tranen. Inmiddels is het zo lang geleden dat jij stierf, dat ik vaak al duizenden gedachten heb gedacht voordat jij je opwachting maakt in mijn hoofd. Bij het ontwaken zit ik soms nog in een droom, soms ben ik terug in het boek dat ik voor het slapengaan las of in de serie die ik keek, een andere keer denk ik meteen aan werk. Ik had er eergisteren al een heel gesprek met de leuke jongen uit de trein opzitten, over jou, maar ook over anderen, voordat alsnog de tranen kwamen. Del Amitri op de radio:
And nothing ever happens, nothing happens at all The needle returns to the start of the song And we all sing along like before
And we’ll all be lonely tonight and lonely tomorrow
Niet omdat ik eenzaam ben, wel door het verdriet wat in dit lied klinkt. En de naald die teruggaat naar het begin van de plaat, is een beeld waarbij ik aan jou denk. Jij en muziek zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Als ik nieuwe muziek hoor die ik mooi vind, probeer ik altijd in te schatten of jij het ook had kunnen waarderen.
Tijdens de verkiezingen moest ik heel vaak aan je denken. De laatste populist die jij meemaakte was Fortuyn en daar vond je iets van. Je kon je opwinden over mensen die niet meer zelf nadachten en hem blind adoreerden. Je kon je opwinden dat iemand met een zilveren lepel in de mond juist de mensen aansprak met veel minder te besteden. Het was niet goed geweest voor je toch al te hoge bloeddruk, maar wat had ik je graag tekeer horen gaan over Baudet, Wilders, Orban, Poetin, Trump. Dat je ‘hornox!” riep naar de televisie en met je ogen rolde.
Je hield van geschiedenis en hoopte dat mensen van het verleden leerden. Wat dat betreft ben je op tijd vertrokken. We trekken met zijn allen steeds minder lessen uit het verleden. Of in ieder geval niet de juiste lessen. Wat zou je mening zijn over het bombarderen van Gaza? Je was van de ‘religie maakt meer kapot dan je lief is’ en je koos doorgaans de kant van de mensen met de minste macht en middelen.
And nothing ever happens, nothing happens at all They’ll burn down the synagogues at six o’clock And we’ll all go along like before
And we’ll all be lonely tonight and lonely tomorrow
De wereld staat in brand. In het rijke Nederland is het leesniveau lager dan ooit, krijgen we wachtlijsten in de (jeugd)hulp niet weggewerkt en hebben we het Rode Kruis nodig om vluchtelingen bij te staan. Maar gelukkig opende het nieuws vanmorgen met wie er naar het Songfestival gaat. Ook daar had jij iets van gevonden. Waarschijnlijk hetzelfde als ik. Man oh man, wat zou ik nog eens graag mét jou tekeer gaan over ‘waar de wereld naartoe gaat’.
We kozen massaal voor een man Die uitsluit en haat Volkomen onverschillig Als de natuur naar de knoppen gaat
We kozen massaal voor de man Van ‘nepparlement’ en ‘minder, minder, minder’ Alleen kijken naar hier Lak hebben aan ginder
We kozen massaal voor de man Die als enige lid van zijn partij Geen inspraak duldt Maar oh wat zijn we allemaal vrij
De dijken omhoog De grenzen dicht Lekker navelstaren Zonder vergezicht
De Dijk zong ooit heel mooi hoe ik me deze ochtend voel:
het is hard tegen hard tanden of kiezen dood aan het middel of dood aan de kwaal en ik werd
wakker in een vreemde wereld
Democratie
Ja, dit is democratie. Ja, ik ben – met buikpijn en tranen in mijn ogen – nog steeds blij dat ik in Nederland ben geboren. We zijn een rijk land, we kunnen wat hebben. En ik denk (of hoop) dat veel mensen vooral ‘tegen’ hebben gestemd, zonder te weten waar ze nu eigenlijk ‘voor’ hebben gestemd.
Iedereen heeft het over bestaanszekerheid. Ik hoop met heel mijn hart dat dat ook geldt voor moslims, vluchtelingen, arbeidsmigranten, transgenders, milieuactivisten. Frans Timmermans is niet mijn bloedgroep, maar EIN-DE-LIJK klonken passie, emotie en strijd door in zijn toespraak: houd elkaar vast.
Ik vind het moeilijk mensen vast te houden die PVV (of FvD) hebben gestemd, maar ik ga mijn best doen.
Met mijn elektrische fiets en mijn voorliefde voor het openbaar vervoer. Met mijn vrijwilligerswerk voor twee fairtrade gemeenten en voor een buurtpark in Maastricht. Met mijn gepassioneerde betogen om mensen lokaal te laten kopen in plaats van online te bestellen. Met mijn (kerst)kaarten van Oxfam. Met mijn biologische boodschappen en tweedehands kleding. Met mijn regenton en bijenhotel. Ik ben soms ook een hypocriet, want dit jaar vloog ik 3 (!) keer en ik kan nog steeds intens genieten van een lekker peperworstje of een stuk tonijn. Maar goed, in de basis ben ik voor een eerlijke en schone wereld, gelijke rechten, belasting op vervuiling, een ruimhartig asielbeleid en dat ‘de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen’.
In het verleden stemde ik vaak Groen Links, soms PvdA en soms D66. Drie partijen die ik de afgelopen jaren niet echt sterk vond. En Timmermans… die zit echt in mijn allergie. Hoe arrogant moet je zijn voor “Stem Timmermans” in een spotje dat alleen om jou draait en niet om je partij. Maar moet ik uit strategisch opzicht toch op zijn partij stemmen? Want welke partijen mogen straks een regering vormen? De partijen die het hoogst scoorden in de stemwijzers die ik deed, worden hoogstwaarschijnlijk geen regeringspartij. Moet ik daarom stemmen op GroenLinks-PvdA, een partij die een beetje links is en een regeringspartij zou kunnen zijn? Dan krijgen we misschien toch nog iets van een links geluid in de regering. Maar is dat een overwinning? Ik denk dat dat alleen een overwinning is als Timmermans zó veel zetels binnenhaalt dat hij met andere linkse partijen gaat samenwerken in plaats van met Omtzigt, Wilders en Yeşilgöz. Maar dat zie ik niet gebeuren. Jij wel?
Dus weet ik nog niet wat ik ga stemmen.
Los daarvan ben ik bang voor de uitslag. Straks wordt Wilders de grootste. De man van de “minder-minder” uitspraak. De man die geen enkele vluchteling meer wil binnenlaten en desnoods bestaande verdragen wil opzeggen. De man die vindt dat moslims minder rechten hebben dan andere mensen. De man die natuur en milieu niet belangrijk vindt. Hij is voor meer olie- en gasboringen in de Noordzee en vindt dat kolencentrales gewoon open kunnen blijven. En een voorbeeld van beleefde, empathische omgangsvormen gaat hij al helemaal niet zijn. Gezellig in een coalitie met Pieter wiens stemgedrag het meest overeenkomst met de SGP. En met Dilan omdat de VVD om een reden die ik niet snap altijd groot blijft. Daar kun je dan nog wel een Frans bij zetten, maar die gaat zo veel water bij de wijn moeten doen dat we daar weinig mee opschieten.
In een land met die coalitie wil ik helemaal niet wonen.
Ja, nee, misschien, bij buien 